Reprezentacja Śląska w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reprezentacja Śląska w piłce nożnej
Związek Polski Związek Piłki Nożnej, Śląski Związek Piłki Nożnej
Trener Antoni Piechniczek
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
600px Nero e Bianco.png Czarni Lwów 8 - 3 Śląsk Polski Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg
Lipiny[1], Niemcy; 18 czerwca 1920
Najwyższe zwycięstwo
Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg Śląsk Polski 9 - 1 Śląsk Niemiecki Flagge Preußen - Provinz Schlesien.svg
Katowice, Polska; 1 września 1935
Najwyższa porażka
600px Nero e Bianco.png Czarni Lwów 8 - 3 Śląsk Polski Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg
Lipiny, Niemcy; 18 czerwca 1920
Ostatni mecz
 Polska 1 - 1 Śląsk Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg
Chorzów, Polska; 9 grudnia 2006

Reprezentacja Śląska w piłce nożnej – nieformalna drużyna piłkarska, w której skład wchodzą wyłącznie zawodnicy grający na co dzień w górnośląskich klubach piłkarskich. Nigdy nie była zrzeszona w FIFA oraz UEFA, nie posiada więc prawa do uczestniczenia w oficjalnych piłkarskich imprezach międzynarodowych (finałach Mistrzostw Świata, bądź Mistrzostwach Europy oraz eliminacjach do tych turniejów) i nie rozgrywa oficjalnych spotkań międzypaństwowych. Jej barwy to kolory żółty i niebieski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia piłkarskiej reprezentacji Górnego Śląska sięga początku lat międzywojennych. 18 czerwca 1920 w Lipinach - w ramach propagowania polskości na ziemiach śląskich - został rozegrany pierwszy mecz zawodników wywodzących się z tego regionu przeciwko Czarnym Lwów - czołowemu wówczas polskiemu klubowi futbolowemu, który gospodarze przegrali 3:8. W 1933 roku powstała Liga Śląska. Zwycięzca w lidze otrzymywał tytuł Mistrza Śląska i brał udział w eliminacjach do Ligi Państwowej.

Przez lata kadra Śląska grała z takimi drużynami jak m.in.: reprezentacje miast: Krakowa (1999) czy Bratysławy (1962); klubami np. Wolverhampton Wanderers (1938), Dynamo Kijów (1980), czy reprezentacjami narodowymi, m.in. z Tanzanią (1974).

Obecnie reprezentacja Śląska regularnie rozgrywa mecze, głównie z klubami piłkarskimi.

Mecze niemieckiej i polskiej reprezentacji Śląska[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. i 30. XX wieku rozgrywano mecze pomiędzy niemiecką a polską reprezentacją Śląska. Mecze te budziły tak gigantyczne emocje, że niemiecka prasa nazywała je "kleine Länderspiele", co można rozumieć jako małe mecze międzypaństwowe. 12 grudnia 1924 roku na boisku 1. FC Kattowitz odbył się pierwszy mecz obu reprezentacji. Łącznie odbyło się dwadzieścia takich spotkań. W 1933 roku mecze się nie odbyły w związku z napiętymi stosunkami dyplomatycznymi. Mecz na Stadionie Hindenburga dnia 18 marca 1934 zbiegł się z unormowaniem stosunków niemiecko-polskich. Kiedy polscy działacze dowiedzieli się, że Niemcy ściągnęli na mecz najlepszych graczy z Breslau (dawna nazwa Wrocławia), starano się o przełożenie ligowego meczu Warta Poznań - Ruch Wielki Hajduki by wykorzystać w tym meczu najlepszych graczy tego zespołu. PZPN jednak się nie zgodził. Tuż przed meczem, po wyjściu drużyn na boisko i powitaniu przez Sportführera Flörera hitlerowska kapela odegrała hymny, które publiczność odsłuchała na stojąco. Organizatorzy wprowadzili ulgi tramwajowe dla kibiców jadących na ten mecz przez powstałą 12 lat wcześniej granicę. Podczas meczu 16 września 1934 na stadionie Policyjnego KS-u (nieistniejące już boisko przy ulicy S. Moniuszki w Katowicach) pierwszy raz publicznie zagrano hitlerowski człon hymnu narodowego Niemiec, tzw. "Horst Wessel Lied" (obowiązkowy od 1933 roku). 24 marca 1935 rozegrał się mecz na wybudowanym kilka miesięcy wcześniej Adolf Hitler Kampfbahn (stadion im. Adolfa Hitlera - obecny stadion Górnika Zabrze). Trzy gole dla polskiej reprezentacji Śląska zdobył Ernest Wilimowski. Pierwsza bramka dla polskiej reprezentacji Śląska wpadła po dalekim strzale, druga po szybkiej zespołowej akcji, trzecia po główce z podania Teodora Peterka. W meczu odbytym 1 września 1935 podopieczni Feliksa Dyrdy pokonali reprezentację niemieckiego Śląska 9:1. Najlepszym zawodnikiem tego meczu był Edmund Giemsa, który zaliczył hat-trick. Jedynego w tym meczu gola dla niemieckiej reprezentacji Śląska strzelił Reinhard Schaletzki. W drugiej połowie najlepszy gracz niemieckiego Śląska - Richard Malik został przesunięty z ataku do pomocy, w celu uporządkowania gry, lecz nie był w stanie sprostać wszystkim zadaniom. Słabo zagrał reprezentant na akademicką olimpiadę - bramkarz Zaborze Bonk z klubu Preußen (pierwsza nazwa klubu FC Kattowitz). Prasa relacjonowała, że "Niemcy grali systemem W-M, polski zespół grał bez specjalnego systemu, ale natomiast szybko i żywiołowo". W meczu 1 marca 1936 odbytym na stadionie im. Hindenburga w Bytomiu niemiecka reprezentacja Śląska zastąpiła Bonka nowym bramkarzem - Kurpankiem. Gospodarze nie chcąc pogodzić się z porażką grali brutalnie, w drugiej połowie Hubert Gad i Teodor Peterek zostali zniesieni z boiska (choć później wrócili na boisko). Z powodu ligi i meczów reprezentacji Polski było trudno o wolny termin, zatem następny mecz obu reprezentacji odbył się z święta - 26 grudnia 1937. W meczu tym polska reprezentacja Śląska sześciokrotnie zaliczyła słupek bramki, lecz mimo to udało się jej wygrać mecz 4:2. W ostatnim meczu rozegranym 8 stycznia 1939 roku obie drużyny wystawiły najlepszych swoich graczy, często reprezentantów Niemiec i Polski. W polskiej reprezentacji Śląska wystąpili m.in: Ernest Wilimowski, Jerzy Wostal, Teodor Peterek, Gerard Wodarz, Ryszard Piec, Ewald Dytko oraz Edmund Giemsa. W niemieckiej reprezentacji Śląska wystąpili m.in.: bramkarz Otto Mettke, Richard Kubus, Wilhelm Koppa, Florian Bismor, Adolf Obstoj, który strzelił jedną bramkę oraz Hubert Renk, który strzelił dwa gole. W 79 minucie grający w dziesiątkę gospodarze (kontuzja Grzesika) strzelili piątego gola, wygrywając 5:3 z polską reprezentacją Śląska.

Lp. Data Stadion Mecz Wynik Widzów Strzelcy bramek dla Polskiego Śląska
1 7 grudnia 1924 Katowice Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 3:3 (2:2) - Kiełbasa, Nastula, (samobójcza)
2 7 czerwca 1925 Bytom[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 3:1 (3:1) - Lubina
3 1 maja 1927 Bytom[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 2:2 (1:2) - Zając, (samobójcza)
4 16 czerwca 1927 Katowice Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 1:2 (0:1) - Zug
5 7 czerwca 1928 Bytom[2] Śląsk Niemiecki - Śląsk Polski 4:2 (1:1) - Rebosione (2)
6 2 grudnia 1928 Katowice Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 0:2 (0:0) -
7 9 maja 1929 Zabrze[3] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 3:2 (1:1) -  ?
8 6 października 1929 Katowice Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 1:0 (0:0) - Lamuzik
9 19 października 1930 Stadion Preußen w Zabrzu[3] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 0:2 (0:0) 6 000
10 20 września 1931 Stadion Pogoni w Katowicach Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 2:1 (1:1) 3 000 Herisch (2)
11 22 maja 1932 Stadion Preußen w Bytomiu[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 0:1 (0:1) 10 000 Kuchta
12 19 marca 1934 Stadion im. Hindenburga w Bytomiu[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 0:0 20 000
13 16 września 1934 Stadion Policyjnego KS-u w Katowicach Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 0:2 (0:2) 5 000
14 24 marca 1935 Stadion im. Adolfa Hitlera w Zabrzu[3] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 3:3 (1:1) 8 000 Wilimowski (3)
15 1 września 1935 Stadion Pogoni w Katowicach Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 9:1 (?:?) 10 000 Peterek (3), Giemsa (3), Więcek (2), Wodarz
16 1 marca 1936 Stadion im. Hindenburga w Bytomiu[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 1:3 (0:1) 16 000 Wodarz (2), R. Piec
17 4 października 1936 Stadion Policyjnego KS-u w Katowicach Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 3:2 (1:2) 8 000 Giemza (2), Cebula
18 26 grudnia 1937 Stadion im. Hindenburga w Bytomiu[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 2:4 (0:2) 8 000 Wilimowski (2), R. Piec, Cebula
19 5 lutego 1938 Stadion Pogoni w Katowicach Polski Śląsk - Niemiecki Śląsk 2:1 (0:0) 12 000 R. Piec, Wilimowski
20 8 stycznia 1939 Stadion im. Hindenburga w Bytomiu[2] Niemiecki Śląsk - Polski Śląsk 5:3 (2:0) 4 000 Wostal (2), Piontek

Mecze z reprezentacją Polski[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Śląska grała sześciokrotnie z Reprezentacją Polski. Drugi mecz obu reprezentacji rozpoczął się 4 października 1933 o godzinie 15:00. Selekcjoner śląskiej drużyny Alojzy Budniok oparł szkielet zespołu na wyróżniającej się w tamtym okresie śląskiej drużynie - Ruchu Wielkie Hajduki. Powołał łącznie 18 zawodników z dziewięciu klubów ze Śląska. Okazało się, że z różnych powodów nie pojawili się w Katowicach trzej powołani zawodnicy polskiej reprezentacji, selekcjoner polskiej drużyny Józef Kałuża zdecydował, że brakujących graczy zastąpi trzema najlepszymi zawodnikami reprezentacji Śląska - Gerardem Wodarzem, Edmundem Giemsą i Karolem Dziwiszem. Po pierwszym kwadransie meczu reprezentacja Polski objęła prowadzenie po strzale Józefa Nawrota. Reprezentacja Śląska 3 minuty później wyrównała po strzale Pytla, napastnika z klubu Czarni Chropaczów. Po przerwie goście zdobyli zwycięską bramkę. W kadrze Śląska zagrał wówczas 17-letni Ernest Wilimowski, na co dzień grający w barwach FC Katowice. Trzeci mecz rozegrano w 1937 roku o puchar wojewody śląskiego doktora Grażyńskiego. Piłkarze Ligi Państwowej zagrali tydzień po wyjazdowym zwycięstwie 5:1 z reprezentacją Paryża i opromienieni tym sukcesem nie wykazywali dużego zaangażowania w grę. Mecz miał wyrównany charakter, aczkolwiek stał na słabym poziomie. Czwarty mecz obu reprezentacji odbył się 26 kwietnia 1953 roku w Chorzowie. Tak jak wcześniej, w reprezentacji Polski wystąpiło kilku Ślązaków, m.in: Henryk Alszer, Gerard Cieślik, Edward Szymkowiak, Hubert Banisz, Henryk Bartyla, Oskar Brajter, Alfred Narloch. W meczu tym reprezentacja Polski pokonała śląską drużynę 3:2. Piąte spotkanie obu reprezentacji rozpoczęło się 13 września 1953 roku o godzinie 15:30 w Bytomiu. Lucjan Brychczy, na co dzień piłkarz klubu Motor Łabędy zdobył w tym meczu dwa gole. Mecz zakończył się remisem 3:3. Szósty mecz pomiędzy Reprezentacją Śląska i Reprezentacją Polski odbył się 9 grudnia 2006 roku o godzinie 12:00. Był to mecz towarzyski o charakterze charytatywnym, całkowity dochód z tego spotkania ma być przeznaczony dla rodzin górników, którzy zginęli w katastrofie w kopalni "Halemba". Selekcjonerem śląskiej drużyny był Antoni Piechniczek. Reprezentacja Śląska objęła prowadzenie w 11 minucie po golu Adama Kompały. Goście wyrównali w drugiej połowie meczu (57 minuta) po golu Łukasza Garguły. Mecz zakończył się remisem 1:1.

Lp. Data Stadion Mecz Wynik Widzów Zdobywcy goli dla Śląska
1 30 października 1932 Katowice Śląsk - Liga PZPN-u 0:1 (0:0) b/d
2 4 października 1933 Stadion Policyjnego KS-u w Katowicach Śląsk - Kadra PZPN-u 1:2 (1:1) 5 000 Pytel
3 28 marca 1937 Katowice Śląsk - Liga PZPN-u 2:3 (1:2) 5 000 Piec I, Gad
4 26 kwietnia 1953 Stadion Ruchu w Chorzowie Śląsk - Kadra PZPN-u 2:3 (1:1) 12 000 Więcek, Wiśniowski
5 13 września 1953 Stadion Polonii w Bytomiu Śląsk - Kadra PZPN-u 3:3 (2:1) 3 000 Brychczy (2), Stawowy
6 9 grudnia 2006 Stadion Ruchu w Chorzowie Śląsk - Polska 1:1 5 000 Adam Kompała

Mecze z innymi reprezentacjami[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Śląska rozgrywała również mecze międzynarodowe. W 1937 roku przyjechała na Śląsk reprezentacja Kraju Basków, która w latach 30. była piłkarską potęgą na skalę światową. Najważniejszym piłkarzem baskijskiej drużyny był Isidoro Langara, który był królem strzelców czterech lig - hiszpańskiej, portugalskiej, argentyńskiej i meksykańskiej. W meczu tym reprezentacja Kraju Basków wygrała 4:3. Dwie bramki dla śląskiej drużyny strzelił Jerzy Wostal, jedną bramkę strzelił Ernest Wilimowski. Reprezentacja Śląska dnia 24 sierpnia 1952 rozegrała mecz z Reprezentacją Chin (w Polsce znaną również jako reprezentacja Pekinu). Mecz wygrała Reprezentacja Śląska 5:1. Trzy bramki dla śląskiej drużyny strzelił Kazimierz Trampisz, dwie bramki strzelił Gerard Cieślik. Z okazji święta państwowego 22 lipca 1974 roku Reprezentacja Śląska zagrała z Reprezentacją Tanzanii. Śląska drużyna pokonała Tanzanię 7:2.

Lp. Data Stadion Mecz Wynik Widzów Zdobywcy goli dla Śląska
1 9 czerwca 1937 Stadion Ruchu w Hajdukach Wielkich Śląsk - Kraj Basków 3:4 (3:2) b/d Wostal (2), Wilimowski
2 16 czerwca 1946 Chorzów Śląsk - Armia Renu 3:2 (3:1) b/d Bąk, Cieślik, Pytel
3 20 kwietnia 1948 Stadion AKS-u na Górze Redena w Chorzowie Śląsk - Praga (Czechosłowacja) 2:1 (2:1) kilkanaście tys. Alszer, Pytel
4 24 sierpnia 1952 Stadion Ruchu w Chorzowie Śląsk - Pekin (Chiny) 5:1 (4:1) 15 000 Trampisz (3), Cieślik (2)
5 22 lipca 1974 Stadion Śląski w Chorzowie Śląsk - Tanzania 7:2 (4:1) b/d Marx (3), Zdebel (2), Błachut, Radecki
  • Uwaga! Lista może nie być pełna.

Mecze z klubami szkockimi[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1946 r. drużyna pod nazwą Silesian Team (wzmocniona zawodnikami klubów krakowskich Wisły, Cracovii i Garbarnii oraz Tarnovii Tarnów) pomiędzy 14 a 23 październia rozegrała cztery spotkania z klubami szkockimi. Bilans tych meczów to: 3 zwycięstwa i 1 porażka, a bilans bramek: 7-5 dla Silesian Team.

Lp. Data Stadion Mecz Wynik Widzów Zdobywcy goli dla Śląska
1 14 października 1946 Dens Park w Dundee Dundee F.C. - Silesian Team 2:0 (1:0) b/d
2 16 października 1946 Cappielow Park w Greenock Greenock Morton F.C. - Silesian Team 1:3 (0:3) b/d Cieślik (2), Różankowski
3 19 października 1946 Somerset Park w Ayr Ayr United F.C. - Silesian Team 1:2 (1:1) b/d Cieślik, Gracz
4 23 października 19 Hampden Park w Glasgow Queen's Park F.C. - Silesian Team 1:2 (1:1) b/d Nowak (2)
  • <small

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. wówczas niemieckim Lipine
  2. a b c d e f g h wówczas niemieckim Beuthen
  3. a b c Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie hindenburg
    BŁĄD PRZYPISÓW

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • FUSSBALL-CHRONIK, Fußball in Schlesien 1900/01-1932/33, Ergebnisse und Tabellen aus den höchsten Ligen des Südostdeutschen Fußballverbandes und der Einzelverbände der Region; wyd. D.S.F.S. e. V. (2007)
  • KSIĘGA PAMIĄTKOWA 75 lat OZPN KATOWICE, 1920-1995 LUDZIE HISTORIA FAKTY, wyd. GiA katowice 1996

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]