To jest dobry artykuł

Teodor Peterek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teodor Peterek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1910
Świętochłowice
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1969
Słupiec
Wzrost 182 cm[1]
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1925–1927 Śląsk Świętochłowice
1927 Ruch Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1928–1939 Ruch Chorzów 191 (156)
1939–1941 Bismarckhütter SV
1945–1946 St. Avon
1947–1948 Ruch Chorzów 1 (1[a])
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1931–1938 II Rzeczpospolita Polska 9 (6 )
1930–1938 Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg Śląsk 14 (18)
W sumie: 23 (24)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1948–1949 Calisia Kalisz
1949–1952 Zagłębie Dąbrowa Górnicza
1953 Stilon Gorzów Wielkopolski
1954 Górnik Radlin
MKS Orzesze
Górnik Słupiec

Teodor Peterek (ur. 7 listopada 1910 w Świętochłowicach, zm. 12 stycznia 1969 w Słupcu) – polski piłkarz, reprezentant Polski w latach 1931–1938. Uczestnik igrzysk olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. Dwukrotny król strzelców rozgrywek I ligi (1936, 1938)[2]. Z dorobkiem 157 bramek członek Klubu 100[3]. Po zakończeniu kariery piłkarskiej trener[4].

Karierę piłkarską rozpoczynał w 1925 roku w juniorach Śląsku Świętochłowice, skąd po dwóch latach przeniósł się do młodzieżowej drużyny Ruchu Chorzów. W 1928 roku został włączony do seniorów Ruchu, w którym występował do wybuchu II wojny światowej i zdobył z nim w tym czasie pięciokrotnie mistrzostwo Polski (1933, 1934, 1935, 1936, 1938). W latach 1939–1941 grał w powołanym przez władze okupacyjne Bismarckhütter Sport Vereinigung. W czasie wojny został wcielony do Wehrmachtu, a następnie trafił do Polskich Sił Zbrojnych. Po wojnie był zawodnikiem francuskiego klubu St. Avon i do 1948 roku ponownie Ruchu Chorzów. Po zakończeniu kariery piłkarskiej był trenerem Zagłębia Dąbrowa Górnicza, Górnika Radlin, Ruchu Chorzów, Calisii Kalisz, Stilonu Gorzów Wielkopolski, MKS–u Orzesze oraz Górnika Słupiec.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Młodość i początki kariery (1910–1927)[edytuj | edytuj kod]

Teodor Peterek urodził się 7 listopada 1910 roku w Świętochłowicach w rodzinie Marii z domu Gregorek i Józefa. Ojciec był robotnikiem budowlanym i pochodził z Zaolzia[5]. Przed 1905 rokiem grał w piłkę nożną w opawskim klubie Troppauer SV. Teodor w 1924 roku ukończył szkołę podstawową i miał zostać skrzypkiem. Za zgodą ojca rozpoczął jednak w 1925 roku treningi w juniorach Śląska Świętochłowice. Rok później wystąpił w wygranym spotkaniu (2:0) z młodzieżowcami Ruchu Chorzów, po czym działacze Antoni Krawczyk i Jan Heimel zaproponowali mu zmianę przynależności klubowej. Za przejście do Ruchu Peterek otrzymał nowe buty[6]. W juniorach Ruchu zadebiutował w następnych rozgrywkach, wiosną 1927 roku. W zwycięskim meczu ze Śląskiem Tarnowskie Góry (8:0) został ustawiony na pozycji środkowego pomocnika, zaś debiut przypieczętował zdobyciem hat tricka[7][6]. W kolejnym tygodniu zagrał w wygranym (4:0) spotkaniu towarzyskim drużyny seniorów ze Śląskiem, który miał być zapłatą za transfer zawodnika. Peterek wystąpił na pozycji prawego pomocnika, zdobył dwie bramki i wrócił do zespołu juniorów[7].

Ruch Chorzów (1928–1939)[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 1928 do sezonu 1933 Ruch grał bez trenera. W sezonie 1928 Ruch zakończył rozgrywki ligowe na dwunastym miejscu w tabeli[8]. Peterek zadebiutował w barwach Ruchu podczas przegranego spotkania ligowego przeciwko ŁKS–owi Łódź (2:3, 23 września 1928 roku), zaś pierwszą bramkę zdobył w tymże meczu[9].

W sezonie 1929 Ruch zajął na zakończenie rozgrywek dziesiąte miejsce w tabeli. Utrzymanie zapewnił sobie wygrywając w ostatnim meczu z Garbarnią Kraków (1:0, 1 grudnia 1929 roku) po strzale głową Peterka, który wykorzystał dośrodkowanie Wilhelma Kałuży[6][10]. Po przegranym spotkaniu z Polonią Warszawa (1:2, 14 lipca 1929 roku) został zawieszony na trzy miesiące za pogróżki i słowną obrazę sędziego Piotrowskiego[11]. Pod koniec roku wystąpił w barwach Stadionu Śląskiego w przegranym spotkaniu towarzyskim ze Spartą Piekary (3:2). Obie bramki dla Stadionu padły po strzałach Peterka[12].

Teodor Peterek w barwach Ruchu Chorzów.

W sezonie 1930 Ruch zakończył rozgrywki ligowe na ósmym miejscu[13]. Peterek pod koniec sierpnia został zdyskwalifikowany na dwa miesiące przez wydział gier i dyscypliny Polskiego Związku Piłki Nożnej[14].

W sezonie 1931 Ruch zajął na zakończenie sezonu piąte miejsce w tabeli ligowej[13]. W wygranym spotkaniu z Lechią Lwów (5:0, 5 kwietnia 1931 roku) Peterek zdobył bramkę uderzeniem z woleja oraz przestrzelił rzut karny[15]. We wrześniu został objęty tygodniową dyskwalifikacją. Absencja nałożona przez wydział gier i dyscypliny miała mieć związek z dopuszczeniem go przez sędziego do meczu z ŁKS–em (4:0, 13 września 1931 roku)[16]. W zwycięskim mecze przeciwko Cracovii (4:2, 8 listopada 1931 roku) trzykrotnie pokonał bramkarza rywali, w tym raz po rzucie karnym[8].

W sezonie 1932 Ruch przegrał trzy ostatnie spotkania ligowe, przez co zajął w tabeli siódme miejsce[13]. W 1932 roku Peterek rozpoczął służbę wojskową w 21. Pułku Piechoty w Warszawie[17]. W meczach ligowych Ruchu mógł uczestniczyć dzięki zwolnieniom, o które zabiegali przedstawiciele zarządu u dowódcy pułku[18]. W listopadzie Peterek awansował na starszego strzelca[19]. W domowym spotkaniu przeciwko Garbarnii Kraków (2:0, 24 lipca 1932 roku) nie wykorzystał rzutu karnego[20]. W czasie służby wojskowej miał propozycję gry dla Warszawianki oraz Legii Warszawa, jednak finalnie pozostał w Ruchu[6].

W sezonie 1933 Ruch zdobył mistrzostwo Polski[21]. Podczas wygranego meczu ligowego z Legią Warszawa (4:1, 3 września 1933 roku) Peterek zdobył hat tricka, zaś w zwycięskim pojedynku z ŁKS–em Łódź (5:2, 6 sierpnia 1933 roku) czterokrotnie pokonał bramkarza gości[22]. We wrześniu został zwolniony ze służby wojskowej w 21. Pułku Piechoty[17]. W październiku strzelił cztery gole w wygranym spotkaniu towarzyskim, w którym Ruch mierzył się reprezentacją Śląską (7:2, 15 października 1933 roku)[23].

W sezonie 1934 Ruch obronił tytuł mistrza Polski, zaś pod koniec roku funkcję trenera objął Gustav Wieser[24]. W kwietniu Peterek zdobył dwie bramki w pojedynku z Cracovią. Zapoczątkował w ten sposób serię siedmiu kolejnych ligowych meczów ze strzelonym golem[b]. W domowym spotkaniu z Warszawianką (5:1, 8 lipca 1934 roku) strzelił hat tricka, natomiast w wygranych meczach przeciwko Podgórzu Kraków (13:0, 3 maja 1934 roku) i Garbarni Kraków (7:4, 3 czerwca 1934 roku) czterokrotnie pokonał bramkarza rywali[25]. Grając w towarzyskim spotkaniu przeciwko Naprzodowi Lipiny (4:3, 25 marca 1934 roku) opuścił samowolnie boisku przy stanie 3:3[26]. W maju został zdyskwalifikowany na miesiąc za uderzenie przeciwnika w czasie meczu ligowego z Polonią Warszawa (1:2, 15 lipca 1934 roku)[27].

Mistrzowska drużyna Ruchu Chorzów w sezonie 1938. Peterek pierwszy z lewej w górnym rzędzie.

W sezonie 1935 Ruch trzeci raz z rzędu został mistrzem Polski[28]. W drugiej połowie meczu ligowego przeciwko Cracovii (0:0, 2 czerwca 1935 roku) Peterek został usunięty z boiska za dyskusję z sędzią Brzezińskim na temat faulu jakiego dopuścił się Walerian Kisieliński na Karolu Dziwiszu[29][30]. Wydział gier i dyscypliny nałożył na Paterka za ten incydent dwutygodniową dyskwalifikację, przez co opuścił dwa spotkania z Legią Warszawa[31][32]. W wygranym spotkaniu z ŁKS–em Łódź (5:0, 22 września 1935 roku) strzelił cztery bramki[32]. Po zakończeniu sezonu Peterek otrzymał ofertę transferu do zawodowego klubu Olympique Lillois, którego władze oferowali kontrakt z gażą odpowiadającą siedmiuset pięćdziesięciu złotym i premie za wygrane spotkania[33]. W grudniu odbyła się w Krakowie rozprawa sądowa przeciwko Peterkowi za ciężkie uszkodzenie ciała Wilhelma Góry w czasie meczu z Cracovią[34].

Teodor Peterek oddający strzał w przegranym meczu przeciwko Pogoni Lwów (3:2, 14 maja 1939 roku).

W sezonie 1936 Ruch ponownie zdobył tytuł mistrza Polski[28]. Peterek przejął po Gerardzie Wodarzu funkcję kapitana drużyny i sprawował ją do wybuchu II wojny światowej[35]. W wyjazdowym spotkaniu ligowym z Legią Warszawa (2:4, 10 maja 1936 roku) strzelił hat tricka, zaś w rozgrywanym jesienią meczu rewanżowym czterokrotnie pokonał bramkarza Legii (6:1, 12 października 1936 roku)[36]. W towarzyskim spotkaniu z Naprzodem Lipiny (3:0, 2 lutego 1936 roku) spoliczkował piłkarzy gości: Kloskiego i Kałużę. Sędzia Linke nie ukarał Peterka w żaden sposób, gdyż miał nie zauważyć przewinienia[37]. W zwycięskim spotkaniu ligowym z Garbarnią Kraków (6:1, 18 października 1936 roku) został wykluczony z boiska w piętnastej minucie za kopnięcie Karola Pazurka[38][39]. Wydział gier i dyscypliny ukarał Peterka za to zagranie miesięczną dyskwalifikacją[40]. W klasyfikacji na najlepszego strzelca zajął z dorobkiem osiemnastu bramek pierwsze miejsce, ex aequo z Ernestem Wilimowskim[2].

W sezonie 1937 nie obronił tytułu mistrzowskiego z poprzedniego roku i zajął na zakończenie rozgrywek ligowych trzecie miejsce w tabeli[28]. W kwietniu wydział gier i dyscypliny Polskiego Związku Piłki Nożnej ukarał Peterka naganą za krytykę orzeczeń sędziego w czasie wyjazdowego meczu reprezentacji Śląska z Krakowem (3:1, 21 marca 1937 roku), zaś za obrazę arbitra w towarzyskim spotkaniu z Nemzeti SC został zdyskwalifikowany na dwa mecze ligowe przeciwko Warszawiance (4:2, 25 kwietnia 1937 roku) oraz ŁKS–owi Łódź (4:2, 2 maja 1937 roku)[41][42]. Ze względu na zawieszenie został oddelegowany do sekcji piłki ręcznej na spotkanie Ruchu z Polem Zachodnim[43]. We wrześniu zdobył hat tricka w wygranym pojedynku z Garbarnią Kraków (8:1, 5 września 1937 roku)[44]. W październiku strzelił dwie bramki w zwycięskim spotkaniu z Pogonią Lwów (3:2, 3 października 1937 roku). Zapoczątkował dzięki temu trwającą do kolejnego sezonu serię szesnastu kolejnych ligowych meczów ze strzelonym golem[44][45]. Wyczyn Peterka przez ponad siedemdziesiąt cztery lata był rekordem świata pod względem kolejnych ligowych spotkań ze zdobytą bramką. Wynik ten pobił w 2013 roku Lionel Messi[46].

W sezonie 1938 Ruch odzyskał tytuł mistrzowski[28]. W lutym chorzowianie rozegrali mecz o Puchar Wojewody Śląskiego przeciwko Śląskowi Siemianowice (15:1), w którym Peterek strzelił dziesięć bramek[47]. W spotkaniu ligowym z Wartą Poznań (3:2, 1 maja 1938 roku) sędzia Rettlich nie uznał w pierwszej połowie dwóch bramek dla Ruchu, gdyż Peterek faulował odpowiednio bramkarza i obrońcę rywali[48]. Grając przeciwko Pogoni Lwów (1:3, 12 czerwca 1938 roku) doznał po faulu Władysława Lemieszki kontuzji, która wyeliminowała go z dalszej gry[49]. W wygranym meczu z Cracovią (4:0, 19 czerwca 1938 roku) zdobył w drugiej połowie hat tricka[45]. W klasyfikacji na najlepszego strzelca zajął z dorobkiem dwudziestu jeden bramek pierwsze miejsce, ex aequo z Ernestem Wilimowskim[2].

W sezonie 1939 rozgrywki ligowe nie zostały ukończone ze względu na wybuch II wojny światowej. W spotkaniu ligowym przeciwko Garbarni Kraków (5:0, 7 maja 1939 roku) Peterek zdobył hat tricka. Ostatni mecz w barwach Ruchu przed okupacją rozegrał z Wartą Poznań (1:1, 18 czerwca 1939 roku)[45].

Okres II wojny światowej (1939–1946)[edytuj | edytuj kod]

Dwa dni po wybuchu II wojny światowej niemieckie władze okupacyjne zlikwidowały Ruch Chorzów, zaś w listopadzie powołały w jego miejsce Bismarckhütter Sport Vereinigung 1899 e.V, w którym grała część przedwojennych piłkarzy Ruchu[50]. Peterek zadebiutował w barwach BSV podczas przegranego meczu przeciwko Turn-und Sport Lipine (1:2, 19 listopada 1939 roku), zaś pierwszą bramkę zdobył w tymże spotkaniu wykorzystując podanie Gerarda Wodarza[51]. W 1942 roku Peterek został wcielony do Wehrmachtu, po czym stacjonował na obszarach okupowanej Francji. Dwa lata później trafił do niewoli amerykańskiej, natomiast po uwolnieniu został żołnierzem 1. Dywizji Pancernej dowodzonej przez generała Stanisława Maczka[52]. Do zakończenia wojny grał w reprezentacji Polskich Sił Zbrojnych, dla której rozegrał osiemdziesiąt osiem spotkań, po czym trafił do francuskiej drużyny St. Avon[53][1].

Powrót do Ruchu Chorzów (1946–1948)[edytuj | edytuj kod]

Najlepsi strzelcy Ruchu Chorzów w I lidze
Lp Lata gry Imię i nazwisko Bramki
1. 1948–1959 Gerard Cieślik 168[54]
2. 1928–1939 i 1948 Teodor Peterek 157[4]
3. 1934–1939 Ernest Wilimowski 117[55]
4. 1959–1971 Eugeniusz Faber 104[56]
5. 1957–1967 Eugeniusz Lerch 85[57]

Peterek wrócił do Polski w sierpniu 1946 roku statkiem z Wielkiej Brytanii. Dwa dni później strzelił pięć bramek w wygranym spotkaniu towarzyskim Ruchu Chorzów, w którym rywalem była drużyna Slavii Ruda (4:8, 4 sierpnia 1946 roku)[6][58]. Peterek miał wówczas problemy z Urzędem Bezpieczeństwa, gdyż został surrealnie oskarżony o przynależność do Schutzstaffel[6]. Pierwszy oficjalny występ w barwach Ruchu po zakończeniu wojny zagrał przeciwko RKS–owi Łagiewniki (1:7, 27 października 1946 roku) i przypieczętował go zdobyciem bramki[59]. W sezonie 1946/1947 Ruch zwyciężył swoją grupę w rozgrywkach śląskiej A klasy, zaś Peterek był autorem sześciu bramek[60][59]. Latem 1947 roku Ruch tryumfował w finałach mistrzostw Śląska, dzięki czemu otrzymał możliwość gry w eliminacjach międzyokręgowych o wejście do I ligi[60]. W wygranym spotkaniu przeciwko Sarmacji Będzin (1:3, 24 sierpnia 1947 roku) Peterek wystąpił na pozycji obrońcy i strzelił bramkę[61][62]. Po wygranych międzyokręgowych eliminacjach Ruch przystąpił do eliminacji krajowych o wejście do I ligi, jednak Peterek nie zagrał w żadnym spotkaniu[63][62].

W sezonie 1948 Peterek był zawodnikiem rezerwowej drużyny Ruchu, w której występował na pozycji środkowego obrońcy. Dodatkowo pełnił rolę asystenta Františka Dembickiego. W kwietniu zagrał na skutek kontuzji Henryka Alszera w spotkaniu ligowym z Lechem Poznań (2:0, 25 kwietnia 1948 roku), choć tego samego dnia wystąpił w meczu drużyny rezerw przeciwko Śląskowi Tarnowskie Góry. W pojedynku z Lechem strzelił na początku spotkania bramkę po uderzeniu piłki głową[64].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Mecz towarzyski Olimpijskiej Reprezentacja Polski przeciwko Phöbus Budapeszt. Peterek drugi od lewej w górnym rzędzie.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

Peterek był reprezentantem Polski w latach 1931–1938. Wystąpił w tym czasie w dziewięciu meczach i zdobył sześć bramek. Zadebiutował w kadrze prowadzonej przez selekcjonera Stefan Lotha w towarzyskim spotkaniu przeciwko Rumunii (2:3, 23 sierpnia 1931 roku)[65], zaś pierwszą bramkę zdobył w meczu z Łotwą (2:6, 14 października 1934 roku) po wykorzystaniu rzutu karny[66]. Karierę reprezentacyjną zakończył po przegranym pojedynku z Niemcami (4:1, 18 września 1938 roku), w którym to na początku drugiej połowy zdobył honorową bramkę dla reprezentacji Polski[67].

Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936[edytuj | edytuj kod]

Powitanie piłkarzy biorących udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie przez zarząd ŁKS–u Łódź. Peterek pierwszy z lewej.

Na letnich igrzyskach olimpijskich w Berlinie reprezentacja Polski była prowadzona przez selekcjonera Kurta Otto i kapitana związkowego Józefa Kałużę[68]. Peterek złożył ślubowanie w przerwie spotkania Ślaska Świętochłowice z Polonią Warszawa (28 lipca 1936 roku), zaś na turnieju olimpijskim zagrał we wszystkich czterech meczach[69][2]. W wygranym spotkaniu 1/8 finału przeciwko amatorskiej reprezentacji Węgier (0:3, 5 sierpnia 1936 roku) strzelił w poprzeczkę bramki rywala, natomiast Gerard Wodarz po dobiciu tego uderzenia zdobył trzeciego gola dla Polaków. Peterek został uznany w tym spotkaniu za jednego z najlepszych piłkarzy na boisku pod względem technicznym[70][68]. W zwycięskim meczu ćwierćfinałowym przeciwko amatorskiej kadrze Wielkiej Brytanii (4:5, 8 sierpnia 1936 roku) asystował przy bramce zdobytej głową przez Huberta Gada[71]. Peterek wystąpił w przegranym półfinale z amatorską reprezentacją Austrii (1:3, 11 sierpnia 1936 roku) oraz meczu o trzecie miejsce przeciwko Norwegii (2:3, 13 sierpnia 1936 roku), w którym zdobył wyrównującą bramkę na 2:2[72][73].

Reprezentacja Śląska[edytuj | edytuj kod]

Peterek był reprezentantem Śląska w latach 1930–1938. Wystąpił w tym czasie w czternastu meczach i zdobył osiemnaście bramek. Zadebiutował w spotkaniu o Puchar redakcji Sport przeciwko reprezentacji Lwowa (2:1, 26 października 1930 roku)[74][75], zaś pierwszą bramkę zdobył w przegranym meczu z Wrocławiem (5:2, 25 października 1931 roku)[76]. W zwycięskim meczu z Lwowem (5:2, 12 maja 1935 roku) zdobył hat tricka[77], grając przeciwko Krakowowi (4:0, 21 maja 1936 roku) strzelił cztery gole[78], natomiast w pojedynku ze Śląskiem Zaolziańskim (6:1, 6 listopada 1938 roku) pięciokrotnie pokonał bramkarza gości[79]. W lipcu 1938 roku strzelił honorową bramkę w przegranym meczu o Puchar Polski, w którym rywalem Śląska był Lwów (7:1, 17 lipca 1938 roku)[80].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Statystyki Peterka jako trenera Górnika Radlin[4]
Sezon Liga
Mecze Wygrane Remisy Przegrane % wygranych
1954 I Liga 10 3 2 5 30

W sezonie 1948 Peterek był asystentem Františka Dembickiego w Ruchu Chorzów[64]. Następnie został trenerem Calisii Kalisz, w której pracował w latach 1948–1949[5]. Pod koniec października 1949 roku objął stanowisko szkoleniowca w Zagłębiu Dąbrowa Górnicza[81]. W sezonie 1950 zdobył z nim mistrzostwo okręgu zagłębiowskiego i wygrał baraże, po których drużyna awansowała do II ligi[82]. W sezonie 1951 zaliczył z Zagłębiem spadek, a jednocześnie prowadził treningi w Górniku Piekary Śląskie[83][84]. W 1952 roku Peterek zakończył pracę w Zagłębiu i wszedł w skład rady trenerów sekcji piłki nożnej przy Wojewódzkim Komitecie Kultury Fizycznej w Katowicach[5][85]. Od lipca trenerem Ruchu Chorzów był Edward Cebula, natomiast jego asystentem Peterek[86]. W barażowym spotkaniu przeciwko Polonii Bytom (0:0, 16 listopada 1952 roku) Peterek figurował jako trener zespołu, który w sezonie 1952 wywalczył mistrzostwo Polski[87]. W 1953 roku zajmował się szkoleniem piłkarzy Stilonu Gorzów Wielkopolski[5]. W sezonie 1954 pełnił funkcję trenera w pierwszoligowym Górniku Radlin. Został zastąpiony przez Augustyna Dziwisza po dziesięciu kolejkach ligowych, zaś Górnik ukończył sezon na szóstym miejscu w tabeli[88]. Peterek był również trenerem MKS–u Orzesze i Górnika Słupiec[52].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe w latach 1928–1939 i 1948[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Liga Liga krajowa
Meczów Bramek
1928 Ruch Chorzów I Liga 8 2
1929 Ruch Chorzów I Liga 24 11
1930 Ruch Chorzów I Liga 18 9
1931 Ruch Chorzów I Liga 21 14
1932 Ruch Chorzów I Liga 13 7
1933 Ruch Chorzów I Liga 13 12
1934 Ruch Chorzów I Liga 18 28
1935 Ruch Chorzów I Liga 18 13
1936 Ruch Chorzów I Liga 17 18
1937 Ruch Chorzów I Liga 14 10
1938 Ruch Chorzów I Liga 17 21
1939 Ruch Chorzów I Liga 10 11
1948 Ruch Chorzów I Liga 1 1
Razem 192 157

Reprezentacja Polski w latach 1931–1938[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
Polska 1931 1 1
1932 0 0
1933 0 0
1934 3 1
1935 1 1
1936 2 3
1937 1 0
1938 1 1
Ogólnie 9 6

Reprezentacja Śląska w latach 1930–1938[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
Śląsk 1930 1 0
1931 1 2
1932 0 0
1933 0 0
1934 0 0
1935 2 3
1936 3 4
1937 3 1
1938 4 8
Ogólnie 14 18

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Ruch Chorzów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Simple gold crown.svg Król strzelców (2 razy) I ligi w sezonach: 1936, 1938[2]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Teodor Peterek był żonaty z Elfrydą z domu Kiełbasa, z którą wziął ślub 24 lutego 1935 roku[101]. Miał z nią czworo synów: Jerzego, Wernera, Zygmunta i Eugeniusza[5][53]. Ze względu na wysoki wzrost, nosił boiskowy przydomek Mietlorz[6]. Z wykształcenia był ślusarzem[4]. W latach 30. pracował w Hucie Batory[2]. Peterek przeszedł dwa udary mózgu, które spowodowały paraliż lewej części ciała. Zmarł 12 stycznia 1969 roku w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat i został pochowany na cmentarzu w Słupcu, gdzie osiadł z rodziną siedem lat wcześniej[53][52].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Statystyki obejmują sezon 1948.
  2. Seria trwała od 8 kwietnia do 10 czerwca 1934 roku. Peterek strzelił co najmniej jedną bramkę w meczach przeciwko: Cracovii, Wiśle Kraków, Podgórzu, ŁKS–owi Łódź, Legii Warszawa i Garbarnii Kraków[25].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gowarzewski (1918-1939) 2017 ↓, s. 150.
  2. a b c d e f Wryk 2015 ↓, s. 476.
  3. Sportowe Fakty: "Setka" czeka na Marcina Robaka. Napastnik Śląska blisko elitarnego grona (pol.). [dostęp 2018-04-30].
  4. a b c d Gowarzewski (1945-1962) 2017 ↓, s. 142.
  5. a b c d e PKOl: Peterek Teodor (pol.). [dostęp 2019-04-29].
  6. a b c d e f g Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 32.
  7. a b Przegląd Sportowy: Kapelusz pana przodownika, czyli historia najlepszego snajpera Ruchu (pol.). [dostęp 2010-04-16].
  8. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 34.
  9. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 26–27.
  10. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 37.
  11. Peterek zawieszony. „Górnoślązak”. Nr 169, s. 4, 25 lipca 1929. 
  12. Sparta—Stadjon Król. Huta 3:2 (3:1). „Polska Zachodnia”. Nr 353, s. 2, 27 grudnia 1929. 
  13. a b c Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 38.
  14. Dyskwalifikacje piłkarzy. „Polonia”. Nr 2114, s. 6, 25 sierpnia 19309. 
  15. Ruch—Lechia 5:0 (2:0). „Polska Zachodnia”. Nr 85, s. 2, 7 kwietnia 1931. 
  16. Peterek ukarany tygodniową dyskwalifikacją. „Polonia”. Nr 2500, s. 8, 23 września 1931. 
  17. a b Nowinki piłkarskie. „Siedem Groszy”. Nr 239, s. 6, 1 września 1933. 
  18. Peterek i "Warszawianka". „Polonia”. Nr 3002, s. 9, 16 lutego 1933. 
  19. Odprawa niesłusznych napaści na K.S. "Ruch" z W. Hajduk.. „Polska Zachodnia”. Nr 330, s. 14, 27 listopada 1932. 
  20. "Ruch"–"Garbarnia" 2:3 (1:0). „Polonia”. Nr 2800, s. 3, 25 lipca 1932. 
  21. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 39.
  22. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 40–41.
  23. "Ruch"–reprezentacja Śląska 7:2 (3:1). Peterek bohaterem dnia. „Siedem Groszy”. Nr 285, s. 8, 16 października 1933. 
  24. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 48.
  25. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 42–43.
  26. "Ruch" (Wielkie Hajduki) wygrywa wiosenne derby piłkarskie Śląska. "Ruch"–"Naprzód" (Lipiny) 4:3. Niesubordynacja Peterka. „Siedem Groszy”. Nr 84, s. 6, 26 marca 1934. 
  27. Peterek zdyskwalifikowany na 4 tygodnie. „Siedem Groszy”. Nr 199, s. 7, 22 lipca 1934. 
  28. a b c d Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 49.
  29. Przebieg meczu Cracovia - Ruch. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 121, s. 7, 4 czerwca 1935. 
  30. Cracovia–Ruch 0:0. Peterek usunięty z boiska. „Siedem Groszy”. Nr 151, s. 6, 3 czerwca 1935. 
  31. Peterek - dwa, Hanusik jeden tydzień!. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 126, s. 7, 9 czerwca 1935. 
  32. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 44–45.
  33. Nęcąca propozycja dla Petereka. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 287, s. 8, 19 listopada 1935. 
  34. Peterek w sądzie. „Gazeta Robotnicza”. Nr 343, s. 4, 17 grudnia 1935. 
  35. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 101.
  36. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 46–47.
  37. Ruch–Naprzód 3:0 (1:0). „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 33, s. 5, 3 lutego 1936. 
  38. Ruch gromi Garbarnię 6:1 (1:1). Wilimowski bohaterem meczu. „Przegląd Codzienny”. Nr 19, s. 8, 19 października 1936. 
  39. Ruch grając w dziesiątkę gromi Garbarnię. Ruch–Garbarnia 6:1 (1:1). „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 286, s. 5, 19 października 1936. 
  40. Peterek i Wilimowski zawieszeni. „Siedem Groszy”. Nr 292, s. 2, 24 października 1936. 
  41. Peterek ukarany naganą. „Kurier Wieczorny”. Nr 98, s. 7, 10 kwietnia 1937. 
  42. Peterek zdyskwalifikowany. „Siedem Groszy”. Nr 106, s. 13, 18 kwietnia 1937. 
  43. Peterek w roli szczypiornisty. „Kurier Wieczorny”. Nr 118, s. 7, 30 kwietnia 1937. 
  44. a b c Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 48–49.
  45. a b c d Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 50–51.
  46. Rekord Teodora Peterka pobił dopiero Leo Messi!. ruchchorzow.com.pl. [dostęp 2017-01-06].
  47. 10. bramek Peterka. Ruch Hajduki–Śląsk Siemianowice 15:1. „Siedem Groszy”. Nr 46, s. 7, 16 lutego1938. 
  48. Szczęśliwe zwycięstwo Ruchu. Ruch–Warta 3:2 (2:0). „Siedem Groszy”. Nr 120, s. 6, 2 maja 1938. 
  49. Peterek i Wilimowski skontuzjowani. „Siedem Groszy”. Nr 162, s. 7, 14 czerwca 1938. 
  50. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 53–54.
  51. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 54.
  52. a b c Wryk 2015 ↓, s. 477.
  53. a b c Przegląd Sportowy: W kuchni u Peterków (pol.). [dostęp 2019-02-25].
  54. Gowarzewski (1945-1962) 2017 ↓, s. 31.
  55. Gowarzewski (1918-1939) 2017 ↓, s. 212.
  56. National Football Teams: Eugeniusz Faber (ang.). [dostęp 2019-04-03].
  57. Sportowe historie – Eugeniusz Lerch: Tajemnice niedoszłego jubileuszu. „Kibic”, s. 7, 1–2 kwietnia 2000. 
  58. Slavia Ruda–Ruch Wielkie Hajduki 4:8 (2:4). „Gazeta Robotnicza”. Nr 215, s. 5, 6 sierpnia 1946. 
  59. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 61.
  60. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 64.
  61. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 62.
  62. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 65.
  63. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 62–63.
  64. a b Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 70.
  65. Gowarzewski 1991 ↓, s. 85.
  66. Gowarzewski 1991 ↓, s. 109.
  67. Gowarzewski 1991 ↓, s. 154.
  68. a b Gowarzewski 1991 ↓, s. 121.
  69. Mecz Śląsk—Polonia jednak w Świętochłowicach. „Siedem Groszy”. Nr 201, s. 7, 25 lipca 1936. 
  70. Polska–Węgry 3:0 (2:2). „Siedem Groszy”. Nr 214, s. 7, 6 sierpnia 1936. 
  71. Dramatyczny mecz Polska—Anglia. „Nowiny Codzienne”. Nr 182, s. 4, 11 sierpnia 1936. 
  72. Gowarzewski 1991 ↓, s. 125.
  73. Gowarzewski 1991 ↓, s. 126.
  74. a b Lwów–Górny Śląsk walczyć będą o puhar Redakcji "Sport". „Polska Zachodnia”. Nr 266, s. 6, 23 października 1930. 
  75. a b Śląsk zwycięża Lwów 2:1 (2:0). „Polska Zachodnia”. Nr 270, s. 6, 28 października 1930. 
  76. Śląsk przegrywa z Wrocławiem 2:5 (1:1). „Polska Zachodnia”. Nr 284, s. 3, 26 października 1931. 
  77. a b Repr. Śląska bije Lwów 5:2 (3:2). „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 99, s. 7, 13 maja 1935. 
  78. a b Śląsk–Kraków 4:0 (1:0). „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 139, s. 2, 22 maja 1936. 
  79. a b Bramkarz Siostrzanek najlepszym na boisku–5 bramek Peterka. „Siedem Groszy”. Nr 306, s. 6, 7 listopada 1938. 
  80. a b Jak Śląsk przegrał we Lwowie 1:7?. „Siedem Groszy”. Nr 197, s. 7, 19 lipca 1938. 
  81. Notatnik kibica. „Trybuna Robotnicza”. Nr 292, s. 8, 29 października 1949. 
  82. Przedstawiamy beniaminków II ligi. „Trybuna Robotnicza”. Nr 264, s. 4, 25 września 1950. 
  83. Historia polskiej piłki nożnej: Sezon 1951 » II liga » Tabela (pol.). [dostęp 2019-05-08].
  84. Notatnik sportowca. „Trybuna Robotnicza”. Nr 226, s. 4, 24 sierpnia 1951. 
  85. Notatnik sportowca. „Trybuna Robotnicza”. Nr 27, s. 84, 31 stycznia 1952. 
  86. Gowarzewski, Waloszek 1995 ↓, s. 66.
  87. Unia Chorzów mistrzem Polski pomimo remisu z Ogniwem 0:0. „Trybuna Robotnicza”. Nr 276, s. 4, 17 listopada 1952. 
  88. Gowarzewski (1945-1955) 2018 ↓, s. 219.
  89. Gowarzewski 1991 ↓.
  90. Historia polskiej piłki nożnej: Teodor Peterek - profil Reprezentanta Polski (pol.). [dostęp 2019-04-29].
  91. Śląsk przegrywa z Wrocławiem 2:5 (1:1). „Polska Zachodnia”. Nr 284, s. 3, 26 października 1931. 
  92. Budapeszt–Śląska 4:2 (0:2). „Siedem Groszy”. Nr 166, s. 7, 19 czerwca 1935. 
  93. Mecz piłkarski w trzech tercjach. „Siedem Groszy”. Nr 40, s. 7, 10 lutego 1936. 
  94. Niespodziewana porażka Repr. Śląska. F.A.C. Wiedeń–Repr. Śląska 6:4 (3:2). „Przegląd Codzienny”. Nr 70, s. 7, 9 grudnia 1936. 
  95. Kraków–Śląsk 3:1 (1:0). „Siedem Groszy”. Nr 81, s. 6, 22 marca 1937. 
  96. 4:2 wygrał Śląsk w Wiedniu. „Kurier Wieczorny”. Nr 95, s. 7, 7 kwietnia 1937. 
  97. Wysokie zwycięstwo drugiego składu Śląska. Śląska–Austria Dolna 7:2 (3:1). „Polonia”. Nr 4638, s. 4, 13 września 1937. 
  98. Racing Club zremisował z reprezentacją Śląska. „Nowiny Codzienne”. Nr 123, s. 8, 1 czerwca 1938. 
  99. Wspaniała gra w Karwinie. Śląsk Górny–Zaolzie 7:5 (2:1). „Siedem Groszy”. Nr 292, s. 7, 24 października 1938. 
  100. TVP Sport: Wybierz swoją Reprezentację 100-lecia! (pol.). [dostęp 2019-10-05].
  101. Peterek się żeni. „Śląski Kurjer Poranny”. Nr 22, s. 7, 23 lutego 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]