Joachim Marx

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joachim Marx
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Joachim Jerzy Marx
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1944
Gliwice, Niemcy
Wzrost 180 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
Górnik Sośnica
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1959–1963 GKS Gliwice
1963–1969 Gwardia Warszawa 139 (78)
1969–1975 Ruch Chorzów 162 (66)
1975–1979 RC Lens 110 (38)
1979–1982 US Nœux-les-Mines 96 (39)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1966–1975 Polska 23 (10)
Kariera trenerska
Lata Klub
1985–1988 RC Lens
1988–1990 La Roche VF
1991–1992 LB Châteauroux
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Monachium 1972 Piłka nożna

Joachim Jerzy Marx (ur. 31 sierpnia 1944 w Gliwicach) – polski piłkarz występujący na pozycji środkowego napastnika lub obrońcy oraz trener piłkarski. Reprezentant Polski, złoty medalista olimpijski 1972 z Monachium.

Piłkarską karierę rozpoczynał w lokalnym klubie Sośnica Gliwice. W 1959 przeniósł się do GKS Gliwice, w którym grał w niższych ligach do 1963, kiedy to stał się pierwszoligowym zawodnikiem Gwardii Warszawa.

Najlepsze lata klubowej kariery przeżywał jednak na Śląsku, w Ruchu Chorzów, w którym grał w latach 19691975, rozgrywając 162 mecze w ekstraklasie i zdobywając 66 bramek. W 1974 i 1975 wywalczył tytuły mistrza Polski z Ruchem, zaś w 1974 Puchar Polski, w którym „Niebiescy” po dwóch golach Marksa pokonali jego były klub Gwardię Warszawa.

Po zakończeniu kariery w Polsce, wyemigrował do Francji, gdzie występował w klubie RC Lens w latach 19751979. Z klubem z Lens zdobył wicemistrzostwo Ligue 1 w 1977 r. Karierę zakończył w 1982 w prowincjonalnym klubie US Nœux-les-Mines.

Po zakończeniu kariery zawodniczej założył szkółkę piłkarską w Liévin. Obecnie prowadzi szkołę piłkarską reprezentacji Francji w Lens.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjną karierę Joachim Marx rozpoczął w 1966, debiutując w meczu z Izraelem (0:0). W reprezentacji rozegrał 23 mecze, w których strzelił 10 goli. Do dorobku tego wpisują się również 4 występy w reprezentacji olimpijskiej i 2. zdobyte w niej bramki. Najlepszy mecz rozegrał w 1970 z Danią w Warszawie, w którym zdobył trzy bramki. Na Olimpiadzie w Monachium nie był podstawowym zawodnikiem, wystąpił jedynie w meczach z Danią (1:1) i Ghaną (4:0). We wrześniu 1972 otrzymał Złotą Odznakę PZPN[1]. Choroba uniemożliwiła mu występ na Mistrzostwach Świata 1974, jednak w 1975 wrócił do kadry 8 października 1975 na mecz z Węgrami (2 bramki). Reprezentacyjną karierę zakończył w tym samym roku meczem z Włochami (0:0).

L.p. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 3 grudnia 1966 Jaffa  Izrael
0-0
towarzyski
od 46'
2. 15 czerwca 1969 Sofia  Bułgaria
1-4
el. MŚ 1970
od 77'
3. 27 sierpnia 1969 Łódź  Norwegia
6-1
towarzyski
90'
Gol Gol
4. 7 września 1969 Chorzów  Holandia
2-1
el. MŚ 1970
90'
5. 22 lipca 1970 Szczecin  Irak
2-0
towarzyski
do 45'
6. 2 września 1970 Warszawa  Dania
5-0
towarzyski
od 46'
Gol Gol Gol
7. 6 września 1970 Rostock  NRD
0-5
towarzyski
90'
8. 23 września 1970 Dublin  Irlandia
2-0
towarzyski
90'
9. 14 października 1970 Chorzów  Albania
3-0
el. ME 1972
90'
10. 17 listopada 1971 Hamburg  Niemcy
0-0
el. ME 1972
90'
Żółta kartka
11. 5 grudnia 1971 Izmir  Turcja
0-1
el. ME 1972
90'
12. 16 kwietnia 1972 Stara Zagora  Bułgaria
1-3
el. IO 1972
od 23'
13. 7 maja 1972 Warszawa  Bułgaria
3-0
el. IO 1972
od 83'
Gol
14. 10 maja 1972 Poznań  Szwajcaria
0-0
towarzyski
do 61'
15. 30 sierpnia 1972 Ratyzbona  Ghana
4-0
IO 1972
od 46'
16. 3 września 1972 Ratyzbona  Dania
1-1
IO 1972
do 45'
17. 9 października 1974 Warszawa  Finlandia
3-0
el. ME 1976
od 74'
18. 28 maja 1975 Halle  NRD
2-1
towarzyski
od 46'
Gol
19. 24 czerwca 1975 Seattle  Stany Zjednoczone
4-0
towarzyski
90'
20. 6 lipca 1975 Montreal  Kanada
8-1
towarzyski
90'
Gol
21. 9 lipca 1975 Toronto  Kanada
4-1
towarzyski
do 45'
22. 8 października 1975 Łódź  Węgry
4-2
towarzyski
90'
Gol Gol
23. 26 października 1975 Warszawa  Włochy
0-0
el. ME 1976
od 59'


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972. 


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski i inni: POLONIA WARSZAWIANKA GWARDIA. Prawdziwa historia trzech klubów, Wydawnictwo GiA, Katowice 2003
  • Strona PKOl
  • Piłka nożna, ludzie, drużyny, mecze, S. Grzegorczyk, J. Lechowski, M. Szymkowiak, MAW, Warszawa 1981

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]