Edward Szymkowiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Szymkowiak
Ilustracja
Pomnik Edwarda Szymkowiaka przy ul. Olimpijskiej w Bytomiu
Imię i nazwisko Edward Józef Szymkowiak
Data i miejsce
urodzenia
13 marca 1932
Dąbrówka Mała, Polska
Data i miejsce
śmierci
28 stycznia 1990
Bytom, Polska
Pozycja bramkarz
Wzrost 178 cm
Kariera juniorska
1944
1945–1949
TuS Bogucice
KS 22 Dąbrówka Mała
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1950–1952
1952
1953–1956
1957–1969
Ruch Chorzów
GWKS Bielsko
Legia Warszawa
Polonia Bytom
24 (0)

85 (0)
245 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1952–1965  Polska 53 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
Polonia Bytom (młodzież)

Edward (właśc. Gerard[1]) Józef Szymkowiak ps. „Szymek” (ur. 13 marca 1932 w Dąbrówce Małej, zm. 28 stycznia 1990 w Bytomiu) – polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski, olimpijczyk.

Pięciokrotny mistrz Polski w barwach trzech różnych klubów, dwukrotny zdobywca Pucharu Polski, Pucharu Rappana i Pucharu Ameryki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był wychowankiem KS Unia Dąbrówka Mała, ale gry w bramce nauczył się sam[2]. W wieku osiemnastu lat przeszedł do chorzowskiego Ruchu, gdzie trenowany był przez Teodora Peterka i Spirydiona Albańskiego[3]. Przez trzy sezony w Ruchu rozegrał 24 mecze i zdobył wicemistrzostwo i dwukrotnie mistrzostwo Polski[3].

Po sezonie 1952 został powołany do służby wojskowej i zaczął występować w barwach GWKS Bielsko, a po roku trafił do CWKS Warszawa. Szymkowiak bronił bramki stołecznego klubu przez cztery sezony i rozegrał sto meczów dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Polski i również dwa razy Puchar Polski[4].

W sezonie 1957 rozpoczął występy w Polonii Bytom, w której grał do końca kariery. Do historii przeszło spotkanie z Górnikiem Zabrze rozegrane 16 października 1960 roku, w którym obronił trzy rzuty karne, które wykonywali Edward Jankowski, Roman Lentner i Erwin Wilczek[5]. W bytomskim klubie mistrzem Polski został w 1962 roku, wicemistrzem w 1958, 1959, 1961, a w 1964 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Polski. W 1965 roku zdobył Puchar Rappana. Nie grał w pierwszym meczu finału, a Polonia przegrała z SC Lipsk 0:3. W rewanżu Szymkowiak stanął już w bramce i bytomianie zwyciężyli 5:1[6]. Po tym sukcesie wraz z drużyną udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w rozgrywkach ISL, które Polonia wygrała i zdobyła Puchar Ameryki[7].

W reprezentacji Polski rozegrał 53 mecze, a odstęp między jego pierwszym i ostatnim występem wynosi 13 lat i 125 dni – był najdłużej występującym bramkarzem w historii polskiej Kadry Narodowej[5]. Bronił polskiej bramki w meczu z ZSRR na Stadionie Śląskim w 1957 roku. Został wtedy przez kibiców zniesiony z boiska na rękach[6]. Reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach i w Rzymie[6].

Grób Edwarda Szymkowiaka oraz jego żony Urszuli.

Czterokrotnie otrzymywał Złote Buty redakcji Sportu – w 1957, 1958, 1965, 1966 roku[8]. Został uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu i dwa razy odznaczony złotym medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Złotym Krzyżem Zasługi w 1964[8]. Skończył WSWF w Katowicach.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pozostał w Polonii Bytom, gdzie trenował drużyny młodzieżowe[8].

Zmarł 28 stycznia 1990 roku. Został pochowany na Cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Steuer 2015 ↓, s. 258.
  2. 1920-2005. 85 lat Polonii Bytom Towarzystwo Sportowe Polonia Bytom, Bytom 2005
  3. a b Wybitne postaci – Edward Szymkowiak. Ruch Chorzów, 2008-05-12. [dostęp 2009-06-28].
  4. Edward Szymkowiak (bramkarz). legia.net. [dostęp 2009-06-28].
  5. a b Radosław Bujek: Bramkarze wielcy, a zapomniani. bramkarze.pl, 2004-08-18. [dostęp 2009-06-28].
  6. a b c Maciej Dron: Edward Szymkowiak – bramkarz doskonały. Życie Bytomskie. [dostęp 2009-06-28].
  7. Steve Holroyd: The Year in American Soccer – 1965. USA Soccer Archives, 2008-02-17. [dostęp 2009-06-28].
  8. a b c Edward Szymkowiak. Polonia Bytom. [dostęp 2009-06-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]