Józef Kałuża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Kałuża
Ilustracja
Imię i nazwisko Józef Ignacy Kałuża
Data i miejsce
urodzenia
11 lutego 1896
Przemyśl, Austro-Węgry
Data i miejsce
śmierci
11 października 1944
Kraków, Generalne Gubernatorstwo
Pseudonim Kowalski
Pozycja środkowy napastnik
Wzrost 166 cm
Kariera juniorska

1909–1911
1911–1912
Polonia Kraków
RKS Kraków
Cracovia
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1912–1931 Cracovia 97 (84)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1921–1928  Polska 16 (7)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1927–1928
1930
1931–1939
Cracovia
Legia Warszawa
 Polska

Józef Ignacy Kałuża (ur. 11 lutego 1896 w Przemyślu, zm. 11 października 1944 w Krakowie) – polski piłkarz (środkowy napastnik), trener i działacz sportowy.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i wykształcenie[edytuj]

Urodził się 11 lutego 1896 w Przemyślu w rodzinie Andrzeja i Magdaleny Paterów[1]. W 1905 zamieszkał w Krakowie. W latach 1911-1915 uczęszczał do seminarium nauczycielskiego. Do 1917 odbywał służbę wojskową Armii Austro-Węgier. Od 1917 roku by nauczycielem w Szkole Powszechnej im. Stefana Żółkiewskiego w Krakowie[1].

Piłka nożna[edytuj]

Piłkę nożną zaczął uprawiać w 1908 roku w klubie szkolnym Polonia. Następnie przez sezony 1909-1911 reprezentował barwy Robotniczego Klubu Sportowego Czarni Kraków[1]. W 1911 został zawodnikiem Cracovii i do 1931 był związany z tym klubem[1]. W latach 1921–1928 występował w reprezentacji Polski[2]. Zdobył dla niej siedem bramek.

W całej swojej karierze klubowej w Cracovii strzelił 465 bramek w 404 meczach. 103[potrzebny przypis] z tych spotkań to pojedynki w oficjalnych rozgrywkach: mistrzostwach Galicji, klasie A, nieligowych mistrzostwach Polski i w ekstraklasie. Zadebiutował w Cracovii 7 kwietnia 1912, a po raz ostatni wystąpił 25 maja 1931. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem i w 1932 został wybrany selekcjonerem reprezentacji Polski. Reprezentacja pod jego kierownictwem osiągnęła sukcesy, którym długo nie mogli dorównać jego następcy. W 1936 jego reprezentacja zajęła 4. miejsce na olimpiadzie w Berlinie[2]. Także pod wodzą Kałuży po raz pierwszy reprezentacja Polski zagrała na mistrzostwach świata w 1938, gdzie uległa Brazylijczykom. Jako trener reprezentacji Polski poprowadził ostatni mecz kadry przed II wojną światową, wygrane 4:2 spotkanie z Węgrami, ówczesnymi wicemistrzami świata.

Podczas wojny jako jeden z nielicznych członków PZPN pozostał w kraju. Zmarł w 1944 z powodu ciężkiej choroby – zapalenia opon mózgowych[3]. Szczepionka, która mogłaby mu pomóc była wówczas nieosiągalna z powodu wojny. Został pochowany na Nowym Cmentarzu Podgórskim w Krakowie. Na cześć zmarłego w Krakowie piłkarza w 1946 PZPN ufundował Puchar im. Józefa Kałuży, a o jego zdobycie ubiegały się reprezentacje najsilniejszych okręgów. Po kilku latach zaniechano rozgrywania tego pucharu.

Jego imię noszą ulice w Krakowie (w pobliżu Błoń, przy której znajduje się Stadion Cracovii), w Tenczynku oraz w Przemyślu (obok dawnego stadionu Polonii na ul. Sportowej).

Przypisy

  1. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 275.
  2. a b Wryk 2015 ↓, s. 276.
  3. Piłkarz, trener, dziennikarz. „Gazeta Wyborcza, Magazyn Krakowski”, s. 10, 29 lipca 2016. 

Bibliografia[edytuj]

  • Józef Hałys: Polska Piłka Nożna. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986, s. 906-908. ISBN 83-03-00804-8.
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 275-277. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]