Rożyszcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rożyszcze
Рожище
ilustracja
Herb Flaga
Herb flaga Rożyszcz
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Volhynian Oblast.svg wołyński
Rejon rożyszczeński
Data założenia 1377
Burmistrz Wjaczesław Poliszczuk
Powierzchnia 10 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

12 953[1]
Nr kierunkowy +380 3368
Kod pocztowy 45101
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Rożyszcze
Rożyszcze
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Rożyszcze
Rożyszcze
Ziemia50°54′47″N 25°16′12″E/50,913056 25,270000
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Rożyszcze (ukr. Рожище) – miasto na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim. Leży na Wołyniu.

Stacja kolejowa[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rożyszcze położone w województwie wołyńskim były własnością władyków łucko-ostrogskich w 1570 roku[3]. Po rozbiorach Polski właścicielem wsi był Walerian Stroynowski.

W II RP miasto było siedzibą wiejskiej gminy Rożyszcze. Ludność w większości stanowili Żydzi[4].

Podczas okupacji niemieckiej dokonano eksterminacji ludności żydowskiej. W październiku 1941 roku policjanci z 320. batalionu policyjnego z Łucka rozstrzelali 603 ofiary. 22 sierpnia 1942 roku SD z Łucka przy udziale niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji rozstrzelało około 3 tys. żydowskich mieszkańców miejscowego getta w pobliskiej kopalni piasku. Kilkuset Żydów zdołało zbiec wywołując pożar getta; około 400 z nich ukraińscy policjanci wyłapali i rozstrzelali na cmentarzu[5].

Podczas rzezi wołyńskiej w 1943 roku w mieście istniała zakonspirowana polska samoobrona w liczbie 130 ludzi; znajdował się tu także oddział policji złożony z Polaków. To, oraz stacjonowanie oddziałów niemieckich i węgierskich odstraszało bojówki UPA, przez co do Rożyszcz ściągali polscy uchodźcy z okolicznych wsi[4].

Słynący łaskami obraz Chrystusa Miłosiernego, pochodzący z miejscowości Rożyszcze na Wołyniu, przywieziony został po II wojnie światowej, do wsi Zielonka Pasłęcka (województwo warmińsko-mazurskie)[6].

W 1945 roku zaczęto wydawać gazetę[7].

W 1975 liczyło 13 tys. mieszkańców[2].

W 1989 liczyło 14 391 mieszkańców[8].

W 2013 liczyło 13 327 mieszkańców[9].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół katolicki
  • Kościół katolicki pw. Przemienienia Pańskiego - budowę kościoła murowanego, z cegły rozpoczął w 1921 r. ze składek wiernych ks. Telesfor Kawczyński - miejscowy proboszcz. Pracę kontynuował i budowę dokończył jego następca - ks. Jerzy Zwoliński, który kościół też odpowiednio upo­sażył. Poświęcił w 1931 r. bp pomocniczy Stefan Walczykiewicz. Od września 1929 r. w głównym ołtarzu kościoła czczony był cudowny wizerunek Pana Jezusa z Tarnorudy na Podolu, która znalazła się po pokoju ryskim na terenie ZSRR. Po wypędzeniu w 1945 roku większości parafian władze sowieckie zamieniły kościół na staj­nię dla koni wojskowych, a w latach 80. urządziły w nim skład artykułów żywnościowych. W 1992 r., dzięki staraniom ks. dziekana Ludwika Kamilewskiego i ks. Marka Gmitrzuka świątynię oddano katolikom. Wymagała ona remontu, którego dokonał ks. Ma­rek Gmitrzuk. Kościół ponownie poświęcił 11 kwietnia 1993 r. bp pomocniczy Marcjan Trofimiak. Obecnie administratorem jest ks. Roman Burnik.
  • Cerkiew św. Michała z 1920 roku

Ludzie urodzeni w Rożyszczach[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.17
  2. a b Рожище // Большая Советская Энциклопедия. / под ред. А. М. Прохорова. 3-е изд. том 22. М., «Советская энциклопедия», 1975. стр.171
  3. Zbigniew Anusik, Własność ziemska w województwie wołyńskim w 1570 roku, w: Przegląd Nauk Historycznych R. X, nr 1, (2011), s. 34.
  4. a b Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 612, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
  5. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s.862
  6. Sanktuarium tarnorudzkiego Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej - Historia obrazu
  7. № 2643. Свет Октября // Летопись периодических и продолжающихся изданий СССР 1986 - 1990. Часть 2. Газеты. М., «Книжная палата», 1994. стр.346
  8. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  9. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.46