Romuald Nałęcz-Tymiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Nałęcz-Tymiński
Ilustracja
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1905
Szenderowo
Data i miejsce śmierci 29 grudnia 2003
Toronto
Przebieg służby
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Polska Marynarka Wojenna
Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Jednostki dowódca okrętu ORP „Conrad”
dowódca okrętu ORP „Ślązak”
dowódca okrętu OF „Pomerol”
dowódca okrętu ORP „Smok”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Medal Morski (trzykrotnie) Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Krzyż Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Atlantyku z klamrą (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Koronacyjny Królowej Elżbiety II Medal Pamiątkowy Wojny 1939–1945 (Francja) Tamgha-e-Jamhuria (Pakistan)

Romuald Nałęcz-Tymiński (ur. 13 listopada 1905, zm. 29 grudnia 2003) – kontradmirał Marynarki Wojennej, w czasie II wojny światowej dowódca niszczyciela ORP „Ślązak" i krążownika ORP „Conrad”.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Romuald Nałęcz-Tymiński urodził się 13 listopada 1905 w Szenderowie na Podolu. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1924 wstąpił do Unitarnej Szkoły Podchorążych w Warszawie, skąd po roku przeniósł się do toruńskiej Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. Ukończył Kurs Wychowania Fizycznego (1930) i II Kurs Oficerów Nawigatorów (1936).

Służba w okresie międzywojennym[edytuj | edytuj kod]

Od otrzymania promocji oficerskiej w 1928 do rozpoczęcia II wojny światowej zajmował we Flocie w Gdyni szereg różnych stanowisk. Początkowo był oficerem flagowym dowódcy dywizjonu ćwiczebnego zaokrętowanym na ORP „Generał Haller”, a w latach 1929–1931 oficerem wachtowym na trałowcach OORP „Mewa” i „Czajka”. Na krótko przeniesiony został na niszczyciel ORP „Wicher”, gdzie pełnił funkcję oficera wachtowego, po czym wyznaczono go na kierownika Samodzielnego Referatu Wychowania Fizycznego Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie. W 1935 powrócił do Gdyni na stanowisko komendanta Ośrodka Wyszkolenia Morskiego. Od 1936 do 1937 służył jako zastępca dowódcy okrętu transportowego ORP „Wilia”. Następnie został dowódcą okrętu minowego ORP „Smok” i dowódcą Oddziału Minowego Marynarki Wojennej. Jeszcze w 1937 przeszedł na stanowisko zastępcy dowódcy okrętu na szkunerze szkolnym ORP „Iskra” z jednoczesnym wyznaczeniem na p.o. dowódcy okrętu. Krótko był komendantem Ośrodka Szkolnego Jachtingu Morskiego, po czym powrócił na zastępcę dowódcy ORP „Iskra”. Wykładał wiedzę okrętową w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej.

Służba podczas II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

W chwili wybuchu II wojny światowej odbywał na „Iskrze” rejs z podchorążymi na Morzu Śródziemnym. 2 września 1939 okręt zawinął do portu Casablanca, a on pod koniec 1939 ewakuował się z częścią załogi do Francji. Pełnił funkcję dowódcy kompanii rekruckiej w obozie w Coëtquidan, potem przeniesiony czasowo w dyspozycję dowódcy Kadry Marynarki Wojennej i zaokrętowany na ORP „Gdynia”, następnie był dowódcą 1 kompanii szkolnej w Kadrze Marynarki Wojennej i dowódcą 1 kompanii szkolnej w obozie w Coëtquidan. W 1940 jako zastępca dowódcy niszczyciela ORP „Błyskawica” uczestniczył w ewakuacji Dunkierki. Od 1940 do 1941 dowodził OF „Pomerol”, patrolowcem francuskim przekazanym Polakom przez Brytyjczyków po ewakuacji Francji. W 1941 został dowódcą 2 kompanii i oficerem oświatowym ORP „Gdynia” w Kadrze Marynarki Wojennej, następnie dowódcą Kadry Marynarki Wojennej. Jeszcze w tym samym roku powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy „Błyskawicy” i brał udział w konwojach atlantyckich. Od 1942 był dowódcą nowo zbudowanego i wydzierżawionego od Royal Navy niszczyciela ORP „Ślązak”, z którym osłaniał operację desantową pod Dieppe. W latach 1942–1943 na stanowisku I oficera Sztabu Komendy Morskiej Południe. Ponownie jako dowódca ORP „Ślązak” brał udział w konwojach na Morzu Śródziemnym, osłonie desantów na Sycylii, w Palermo i Normandii. Od 1944 był kierownikiem Referatu Wychowawczego Kierownictwa Marynarki Wojennej. W 1945 został dowódcą wydzierżawionego od Wielkiej Brytanii krążownika ORP „Conrad”.

Działalność powojenna[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych oraz rozbrojeniu i likwidacji w latach 1946–1947 Polskich Sił Zbrojnych pozostał na emigracji. Na początku, do 1951 pływał w brytyjskiej flocie handlowej, następnie pracował jako oficer kontraktowy w Marynarce Wojennej Pakistanu w latach 1951–1958, gdzie był dowódcą niszczyciela i flotylli niszczycieli w randze komandora. Od 1960 do 1979 pełnił funkcje w kapitanatach portów na Wyspach Bahama. W 1980 zamieszkał w Kanadzie.

Postanowieniem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 31 maja 2000 został mianowany na stopień kontradmirała. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta 15 sierpnia tego roku[1].

Zmarł w Toronto 29 grudnia 2003, a jego prochy zostały złożone na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni. Był członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej i Regiment of Canada. W 1999 wydana została książka jego autorstwa pt. Żagle staw, Banderę spuść!, będąca zbiorem wspomnień z czasów II wojny światowej.

grób Romualda Nałęcz-Tymińskiego na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Awansował kolejno na stopnie oficerskie:

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Jadwigą (z d. Czuprynówną), miał córkę Aldonę. Był zamiłowanym sportowcem i żeglarzem. Wicemistrz Wojska Polskiego w boksie w wadze półciężkiej (1930), mistrz Wojska Polskiego w szpadzie (1935), mistrz Marynarki Wojennej w wieloboju oficerów (1936). Był kierownikiem sekcji bokserskich WKS Legia i WKS Flota Gdynia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]