Stanisław Baliński (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Baliński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1898, Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1984, Londyn, Wielka Brytania
Zawód poeta, prozaik, eseista i dyplomata
Okres dwudziestolecie, II wojna światowa, współczesność
Gatunki liryka, nowela, opowiadanie
Odznaczenia
Kawaler I Klasy Orderu Danebroga (Dania) Komandor Orderu Wazów (Szwecja)
Od lewej: Jerzy Liebert, Jarosław Iwaszkiewicz, Aleksander Landau, Stanisław Baliński, 1924.

Stanisław Baliński (ur. 2 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 12 listopada 1984 w Londynie) – polski poeta, prozaik, eseista i dyplomata.

Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz teorię i kompozycję muzyki w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, studiował też prawo. W 1920 został członkiem grupy poetyckiej Skamander. W 1922 został pracownikiem MSZ. Pięć lat przebywał na placówce w Chinach, następnie w Brazylii i Persji. Odbył wiele podróży po Europie, Ameryce Południowej, Dalekim i Bliskim Wschodzie, Afryce Północnej.

Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę (1939) przez Rumunię wyjechał do Paryża, później do Wielkiej Brytanii. W latach 1939-1940 był pracownikiem Ministerstwa Informacji i Dokumentacji Rządu RP na uchodźstwie. W latach 1940-1945 był pracownikiem polskiego MSZ w Londynie. Po objęciu funkcji ministra spraw zagranicznych przez Adama Tarnowskiego od 30 listopada 1944 do stycznia 1945 był chargé d’affaires przy emigracyjnym rządzie Czechosłowacji. Po wojnie pozostał na emigracji. W latach 50. XX w. współpracował z rozgłośniami Wolna Europa i Głos Ameryki. Od 1945 należał do angielskiego PEN Clubu.

W latach międzywojennych publikował m.in. czasopismach „Skamander” i „Wiadomości Literackie”. W czasie II wojny światowej pisywał w czasopismach „Wiadomości Polskie” (1940-1944), „Nowa Polska” (1942-1944), „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza” (1944). Po wojnie m.in. w „Wiadomościach”.

Jego utwór „Mój kapitanie, już wieczór” spopularyzowała Sława Przybylska, wykonując go do muzyki Włodzimierza Korcza[1].

W 1937 został odznaczony duńskim Krzyżem Oficerskim Orderu Danebroga[2], a w 1938 szwedzkim Krzyżem Komandorskim Orderu Wazów[3].

Dzieła[edytuj]

Tomiki wierszy:

  • Wieczór na Wschodzie (1928),
  • Wielka podróż (1941)
  • Tamten brzeg nocy (Londyn 1942),
  • Wiersze zebrane 1927-1947, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, (Londyn 1948),
  • Wiersze emigracyjne, Polska Fundacja Kulturalna, Londyn (1981)
  • Peregrynacje. Poezje wybrane 1928-1981 (Warszawa 1982).

Opowiadania:

  • Miasto księżyców (1924),
  • Talizmany i wróżby (Londyn 1965).

Memuarystyka:

  • Two Septembers 1939 and 1940. A Diary of Events (Londyn 1941).

Felietony

  • Antrakty, czyli notatki o życiu i sztuce w drugiej połowie XX wieku w Londynie (Londyn 1978).

Tlumaczenia[edytuj]

Jacques Prevert „Spacer Picassa i inne wiersze”, Polska Fundacja Kulturalna, Londyn

Po wojnie stale pisywał felietony w „WiadomościachMieczysława Grydzewskiego.


Przypisy

  1. Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki. Ostatni dostęp: 2012-01.
  2. Zezwolenia na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 81, 1937
  3. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 36, 1938. 

Bibliografia[edytuj]

  • Jerzy Kwiatkowski: Dwudziestolecie międzywojenne. Wyd. III – 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 496, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13851-6.
  • Grzegorz Gazda: Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej. Gdańsk: słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2008, s. 20. ISBN 978-83-7420-110-0.