Stanisław Kazuro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Kazuro (ur. 1 sierpnia 1881 w Teklinapolu koło Wilna, zm. 30 listopada 1961 w Warszawie) – polski kompozytor, dyrygent i pedagog, małżonek Margerity Trombini-Kazuro.

Życiorys[edytuj]

Grób Stanisława Kazuro i jego żony Margerity Trombini-Kazuro na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Studiował w Instytucie Muzycznym w Warszawie u Zygmunta Noskowskiego i Mieczysława Surzyńskiego. Kontynuował studia w Accademia di Santa Cecilia w Rzymie u Giovanniego Sgambatiego oraz w Paryżu u Vincenta d’Indy. Równocześnie studiował na Sorbonie filozofię i historię muzyki.

Po ukończeniu studiów w 1914 roku wrócił do kraju i został organistą oraz dyrygentem w kościele św. Trójcy w Warszawie oraz zorganizował Operę Ludową przy Stowarzyszeniu Robotników Chrześcijańskich. Od roku 1915 prowadził kursy dla nauczycieli muzyki w szkołach ogólnokształcących.

W roku 1916 został kapelmistrzem Filharmonii Warszawskiej, gdzie założył chór oratoryjny, który działał prawdopodobnie do 1918 oraz od 1934, powtórnie zorganizowany przez Kazurę. W 1916 zorganizował również Chór 300 Dzieci Powiśla, w 1917 przekształcony w istniejącą do 1919 przy katedrze św. Jana Kapellę Rorantystów o repertuarze opartym na dziełach kompozytorów polskich i włoskich XVI-XVII wieku[1].

Stanisław Kazuro w latach 1917–1939 był profesorem Konserwatorium Warszawskiego, prowadził nowo utworzoną klasę solfeżu, uczył dyrygentury, kontrapunktu i śpiewu. W roku 1920 uczestniczył w wojnie polsko-rosyjskiej w stopniu oficera. W roku 1922 zorganizował złożony ze studentów konserwatorium w Warszawie chór Polska Kapela Ludowa[1], z którym wiele koncertował i dokonał licznych nagrań płytowych. W 1927 dzięki staraniom Kazury powstał w konserwatorium w Warszawie wydział nauczycielski dla nauczycieli muzyki w szkolnictwie ogólnokształcącym.

W roku 1925 był współzałożycielem sekcji współczesnych kompozytorów polskich przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. W latach 1930–1931 był dyrektorem seminarium dla nauczycieli muzyki w konserwatorium w Warszawie, a 1932-39 członkiem rady naukowo-artystycznej konserwatorium.

Podczas II wojny światowej w latach 1939–1944 kierował tajnym Konserwatorium przy ul. Sienkiewicza 12 i zainicjował „popołudniowe chwile muzyki poważnej” dla mieszkańców Powiśla. Po upadku Powstania Warszawskiego przebywał w Krakowie. W 1945 zainicjował odbudowę Konserwatorium Warszawskiego, noszącego od roku 1946 nazwę Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Od 1945 do lipca 1951 był rektorem tej uczelni.

W 1930 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu uspołecznienia pieśni polskiej”[2]. Był laureatem Nagrody Muzycznej miasta Warszawy w latach 1937[3] i 1950. Otrzymał także odznakę honorową wszechpolskiego Związku Śpiewaczego.

Stanisław Kazuro był autorem wielu podręczników do nauki muzyki oraz jednej powieści dla młodzieży. Stworzył wiele kompozycji, w znacznej części nawiązujących do polskiej muzyki ludowej.

Publikacje[edytuj]

  • Stanisław Kazuro: Nauka śpiewu – metodyka, Gebethner i Wolff, Warszawa 1920
  • Stanisław Kazuro: Co to jest solfeggio, Gebethner i Wolff, Warszawa 1925
  • Stanisław Kazuro: Polska pieśń ludowa i jej znaczenie dla kultury narodowej, Gebethner i Wolff, Warszawa 1925
  • Stanisław Kazuro: Drogi rozwoju słuchu muzycznego, Gebethner i Wolff, Warszawa 1927
  • Stanisław Kazuro: Profesor Zubrewicz i jego trzej wychowańcy: z pamiętników hultaja, Gebethner i Wolff, Warszawa 1926, wznowienie fotooffsetowe Wyd. Wacław Bagiński i Synowie Wrocław 1994 ​ISBN 8386237503​.

Przypisy

  1. a b Adam Wieniawski: Stanisław Kazuro jego życie i twórczość. Warszawa: 1932.
  2. M.P. z 1930 r. Nr 31, poz. 52
  3. Laureat nagrody muzycznej m. st. Warszawy Stanisław Kazuro. „Gazeta Lwowska”, s. 3, nr 256 z 10 listopada 1937. 

Bibliografia[edytuj]