Stanisław Szpinalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Szpinalski
Ilustracja
Stanisław Szpinalski przed II wojną światową
Imię i nazwisko (Leopold) Stanisław Szpinalski
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1901
Jekaterinodar
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1957
Paryż
Instrument fortepian
Gatunek muzyka poważna
Wytwórnia płytowa Polskie Nagrania „Muza”, HMV
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

(Leopold) Stanisław Szpinalski (ur. 15 listopada 1901 w Jekaterinodarze, zm. 12 czerwca 1957 w Paryżu) – polski pianista i pedagog, laureat II nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Gry na fortepianie uczył się od najmłodszych lat. W latach 1911–1918 uczył się w Konserwatorium Moskiewskim. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z rodziną do Polski i rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim. Ponadto w latach 1925–1926 przebywał na studiach w Paryżu.

Kariera pianistyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1927 wystąpił na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zdobył II nagrodę. Cały Konkurs wygrał Rosjanin Lew Oborin. Sukces na Konkursie pozwolił Szpinalskiemu rozwinąć karierę. Do czasu wybuchu II wojny światowej wystąpił w Szwajcarii, Anglii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Belgii, Holandii i we Francji. O jego talencie przychylnie wypowiadał się m.in. Ignacy Jan Paderewski. W 1934 został profesorem, a potem dyrektorem w Konserwatorium Wileńskim.

W czasie drugiej wojny światowej mieszkał w Wilnie. W 1951 został rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. W 1949 i 1955 był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich. Do jego uczniów należeli m.in. Andrzej Czajkowski i Jerzy Godziszewski.

Dysponował bogatym repertuarem, ale w trakcie swej kariery nagrał tylko trzy płyty (dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza” i HMV).

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1937) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1951).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Juliusz Jadacki, O Stanisławie Szpinalskim, Muzyka r. XXII/1977 nr 1 s. 14–39.