Stanisław Szpinalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Szpinalski
Ilustracja
Stanisław Szpinalski przed 1939
Data i miejsce urodzenia

15 listopada 1901
Jekaterinodar

Data i miejsce śmierci

12 czerwca 1957
Paryż

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Wydawnictwo

Polskie Nagrania „Muza”, HMV

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Leopold Szpinalski (ur. 15 listopada 1901 w Jekaterinodarze, zm. 12 czerwca 1957 w Paryżu) – polski pianista i pedagog, laureat II nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka. Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. W latach 1911–1918 uczył się w Konserwatorium Moskiewskim. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z rodziną do Polski i rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim. Ponadto w latach 1925–1926 przebywał na studiach w Paryżu[1]. Dodatkowe nauki pobierał u Ignacego Jana Paderewskiego[2].

Kariera pianistyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1927 wystąpił na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zdobył II nagrodę. Cały Konkurs wygrał Rosjanin Lew Oborin[3]. Sukces na Konkursie pozwolił Szpinalskiemu rozwinąć karierę. Do czasu wybuchu II wojny światowej wystąpił w Szwajcarii, Anglii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Belgii, Holandii i we Francji. W 1934 został profesorem, a potem dyrektorem w Konserwatorium Wileńskim[4].

W czasie drugiej wojny światowej mieszkał w Wilnie. Po wojnie prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu[2]. W latach 1951–1957 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie[4]. Do jego uczniów należeli m.in. Andrzej Czajkowski i Jerzy Godziszewski[2]. W 1949[5] i 1955[6] był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1937) oraz Krzyżem Komandorskim (1954)[7] i Krzyżem Oficerskim (1951)[8] Orderu Odrodzenia Polski[2]. Pochowany w Warszawie na cmentarzu Powązkowskim (aleja zasłużonych, grób 72)[9].

Grób Stanisława Szpinalskiego na Starych Powązkach

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory wielu polskich i zagranicznych kompozytorów. W trakcie swej kariery nagrał tylko trzy płyty (dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza” i HMV)[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Stanisław Szpinalski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dybowski 2005 ↓, s. 37.
  2. a b c d Małgorzata Kosińska: Stanisław Szpinalski. culture.pl, listopad 2007. [dostęp 2016-03-23]. (pol.).
  3. Wysocki 1987 ↓, s. 21.
  4. a b Dybowski 2005 ↓, s. 39.
  5. Wysocki 1987 ↓, s. 57.
  6. Wysocki 1987 ↓, s. 63.
  7. M.P. z 1954 r. nr 105, poz. 1377.
  8. M.P. z 1951 r. nr 74, poz. 990.
  9. Cmentarz Stare Powązki: Stanisław Szpinalski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15].
  10. Dybowski 2005 ↓, s. 40.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 37–40. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.