Stanisław Szpinalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Szpinalski
Ilustracja
Stanisław Szpinalski przed II wojną światową
Imię i nazwisko (Leopold) Stanisław Szpinalski
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1901
Jekaterinodar
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1957
Paryż
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Wytwórnie płytowe Polskie Nagrania „Muza”, HMV
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

(Leopold) Stanisław Szpinalski (ur. 15 listopada 1901 w Jekaterinodarze, zm. 12 czerwca 1957 w Paryżu) – polski pianista i pedagog, laureat II nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Życiorys[edytuj]

Młodość i wykształcenie[edytuj]

Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. W latach 1911–1918 uczył się w Konserwatorium Moskiewskim. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z rodziną do Polski i rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim. Ponadto w latach 1925–1926 przebywał na studiach w Paryżu[1]. Dodatkowe nauki pobierał u Ignacego Jana Paderewskiego[2].

Kariera pianistyczna[edytuj]

W 1927 wystąpił na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zdobył II nagrodę. Cały Konkurs wygrał Rosjanin Lew Oborin[3]. Sukces na Konkursie pozwolił Szpinalskiemu rozwinąć karierę. Do czasu wybuchu II wojny światowej wystąpił w Szwajcarii, Anglii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Belgii, Holandii i we Francji. W 1934 został profesorem, a potem dyrektorem w Konserwatorium Wileńskim[4].

W czasie drugiej wojny światowej mieszkał w Wilnie. Po wojnie prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu[2]. W latach 1951–1957 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie[4]. Do jego uczniów należeli m.in. Andrzej Czajkowski i Jerzy Godziszewski[2]. W 1949[5] i 1955[6] był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1937) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1951)[2].

Repertuar[edytuj]

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory wielu polskich i zagranicznych kompozytorów. W trakcie swej kariery nagrał tylko trzy płyty (dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza” i HMV)[7].

Zobacz też[edytuj]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Stanisław Szpinalski.

Przypisy

  1. S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 37.
  2. a b c d Małgorzata Kosińska: Stanisław Szpinalski (pol.). culture.pl, listopad 2007. [dostęp 2016-03-23].
  3. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 21.
  4. a b S. Dybowski, op. cit., s. 39.
  5. S. Wysocki, op. cit., s. 57.
  6. S. Wysocki, op. cit., s. 63.
  7. S. Dybowski, op. cit., s. 40.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 37–40, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.