Stanisław Ostoja-Chrostowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Ostoja-Chrostowski
Ilustracja
Stanisław Ostoja-Chrostowski, ok. 1930 r.
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1947
Warszawa
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Wawrzyn Akademicki

Stanisław Ostoja-Chrostowski ps. „Dyrektor”, „Just”, „Korweta” (ur. 14 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 19 listopada 1947 w Warszawie) – polski rzeźbiarz, malarz i grafik specjalizujący się w drzeworycie, profesor i rektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, szef Referatu 999 Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był w latach pierwszej Wojny Światowej członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, w 1918 roku pracownikiem przedstawicielstwa polskiego w Moskwie. W grudniu 1918 roku został aresztowany przez bolszewików pod zarzutem pracy dla polskiego wywiadu. Uwolniony w ramach wymiany więźniów w 1921 roku[1]. Rozpoczął studia na Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował malarstwo u Tadeusza Pruszkowskiego, grafikę u Władysława Skoczylasa, grafikę użytkową u Edmunda Bartłomiejczyka. Studia ukończył w roku 1934. Po śmierci Władyslawa Skoczylasa w roku 1937 objął katedrę grafiki użytkowej na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W czasie drugiej Wojny Światowej działał w konspiracji, po wojnie współdziałał przy reaktywacji warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i został wybrany jej rektorem.

Był specjalistą od grafiki użytkowej – projektował winiety, papiery wartościowe, znaczki pocztowe, telegramy, zaproszenia, kartki świąteczne, programy, menu itp., jednak jego największymi pasjami, które przyniosły mu światową sławę, były ilustracje do książek oraz ekslibrisy. Był członkiem stowarzyszenia "Ryt". W okresie międzywojennym jego prace publikowała między innymi wydawana w Poznaniu Tęcza. W 1936 roku opracował projekt dyplomu i Odznaki Pamiątkowej Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych.

Drzeworyty Chrostowskiego-Ostoi odznaczają się mistrzostwem technicznym, elegancją, finezją i dekoracyjnością[2].

Zraniony jeleń, St. Ostoja-Chrostowski

Zmarł 14 grudnia 1947 po krótkiej chorobie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w Alei Zasłużony[3]. Był żonaty z Anną (1897–1978)[3]. Miał córkę Halinę (1929–1990), rysowniczkę, pedagog, działaczkę artystyczną.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944, Warszawa 2003, s. 114.
  2. Chrostowski-Ostoja Stanisław (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 30 września 2010].
  3. a b Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Stanisław i Anna Ostoja-Chrostowscy. um.warszawa.pl. [dostęp 2018-02-01].
  4. M.P. z 1947 r. Nr 143, poz. 875.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chrostowski-Ostoja Stanisław (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 30 września 2010].
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 123–124. ISBN 83-211-0758-3.
  • Agata Pietrzak: Stansiław Ostoja-Chrostowski 1900-1947 : Wyd. Biblioteka Narodowa, 2007 : ​ISBN 978-83-7009-549-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]