Włodzimierz Juszczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Juszczak
Roman Juszczak
biskup wrocławsko-gdański
Ilustracja
Włodzimierz Juszczak
Herb Włodzimierz Juszczak Вгору піднесім серця
W górę podnieśmy serca[1]
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1957
Legnica, Polska
Biskup wrocławsko-gdański
Okres sprawowania od 1999
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
Inkardynacja bazylianie
Śluby zakonne 1 maja 1983
Diakonat 8 maja 1983
Prezbiterat 28 maja 1983
Nominacja biskupia 24 kwietnia 1999
Sakra biskupia 19 czerwca 1999
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 czerwca 1999
Konsekrator Jan Martyniak
Współkonsekratorzy Bazyli Medwit
Michel Hrynchyshyn

Włodzimierz Juszczak OSBM, właśc. Roman Juszczak (ur. 19 lipca 1957 w Legnicy) – polski biskup greckokatolicki, ordynariusz eparchii wrocławsko-gdańskiej od 1999, bazylianin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przesiedlenie rodziny[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Romana, Bazyli, został jako kilkunastoletni chłopiec wraz z rodzicami wysiedlony z miejscowości Bednarka k. Gorlic na Łemkowszczyźnie, w wyniku akcji „Wisła”. Matka Iwanna (z d. Tełesnyćka) wywieziona wraz z rodzicami w 1942 z miejscowości Brzuska k. Birczy na roboty przymusowe do Niemiec. W drodze powrotnej z wygnania rodzina dowiedziała się, że w dniu 11 kwietnia 1945 wymordowano tam 180 osób narodowości ukraińskiej wraz z proboszczem ks. Biłykiem. W tej sytuacji na jakiś czas zatrzymała się we wsi Rosochata k. Legnicy, gdzie w 1947 spotkała się z wysiedleńcami z Łemkowszczyzny. Rodzice przyszłego biskupa poznali się na ziemiach zachodnich i w 1956 zawarli małżeństwo.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy syn, Roman, otrzymał sakramenty chrztu i bierzmowania w parafii greckokatolickiej w Legnicy, w której posługę duszpasterską pełnił wówczas ks. Włodzimierz Hajdukiewicz, i tam został odnotowany w księdze ochrzczonych pod numerem pierwszym. Szkołę podstawową ukończył w 1972 w Rosochatej i rozpoczął naukę w ukraińskim Liceum Ogólnokształcącym w Legnicy pod opieką Jarosławy Kisielewskiej. Proboszczem legnickiej parafii i duszpasterzem młodzieży był wówczas ks. mitrat Jan Martyniak, późniejszy greckokatolicki metropolita przemysko-warszawski.

Życie zakonne[edytuj | edytuj kod]

Po maturze, 31 sierpnia 1976 Roman Juszczak wstąpił do Zakonu oo. Bazylianów, z którymi utrzymywał kontakty jeszcze podczas nauki w szkole podstawowej. Przyjął imię zakonne Włodzimierz i odbył nowicjat pod duchowym kierownictwem o. Jozafata Romanyka. Pierwsze śluby zakonne złożył 18 czerwca 1978. Studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie ukończył w 1983 i 1 maja złożył śluby wieczyste. 8 maja przyjął święcenia diakonatu, a 28 maja święcenia kapłańskie w Legnicy z rąk metropolity wrocławskiego Henryka kardynała Gulbinowicza, po czym pracował jako duszpasterz parafii w Bartoszycach, otwartej w 1982 przez o. Juliana Gbura i parafii w Asunach (woj. warmińsko-mazurskie) istniejącej od 1957. W 1984 rozpoczął zaoczne studia w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na Wydziale Prawa Kanonicznego i uzyskał licencjat w 1990. Od 1985 obsługiwał także parafię w Ostrym Bardzie, gdzie pierwszym duszpasterzem był ks. Bazyli Oszczypko. W 1989 prowincjał o. Bazyli Medwit, obecny biskup egzarcha kijowsko-wyszhorodzki powołał go do monasteru bazyliańskiego w Warszawie, aby objął obowiązki magistra nowicjatu i prefekta braci studentów. Służba w monasterze warszawskim miała miejsce w czasie, gdy Kościół greckokatolicki na Ukrainie oraz wszystkich byłych krajach komunistycznych wychodził z podziemia (współczesnych katakumb). Aby pomóc bazyliańskim wspólnotom, które dopiero co wyszły z ukrycia, postanowiono otworzyć monaster dla bazyliańskich nowicjuszy i studentów z Ukrainy, Rumunii i Słowacji.

Jesienią 1993 przeniesiony do monasteru w Węgorzewie, gdzie objął obowiązki proboszcza parafii greckokatolickiej oraz dziekana olsztyńskiego. Po wyniesieniu o. Wasylija Medwita do godności biskupa od lipca 1994 przejął obowiązki protoihumena (prowincjała) bazyliańskiej wspólnoty w Polsce i wrócił do Warszawy. Korzystając z pomocy o. Jozafata Romanyka, o. Melecjusza Biłyńskiego, o. Marka Skórki, jak również braci zakonnych zajął się studentami, życiem całej prowincji, wykonując jednocześnie obowiązki proboszcza parafii greckokatolickiej w Warszawie. Ze szczególną uwagą zajął się oddanymi w 1996 przez państwo bazyliańskim monasterem i cerkwią na Zasaniu w Przemyślu mając tu oddanego współpracownika w osobie przełożonego o. Tymoteusza Fesza.

24 kwietnia 1999 decyzją Jana Pawła II mianowany biskupem eparchii wrocławsko-gdańskiej ukraińskiego Kościoła greckokatolickiego. Chirotonia i ingres odbyły się 19 czerwca 1999.

W 2009 Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Wołyń zwrócił się do arcybiskupów: Stanisława Dziwisza, Kazimierza Nycza i Józefa Michalika o poparcie protestu przeciwko zachowaniu Włodzimierza Juszczaka i arcybiskupa greckokatolickiego Jana Martyniaka, zarzucając im pomówienie osoby księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, oraz fałszowanie historii i stwarzanie odpowiedniego podłoża pod odradzający się nacjonalizm ukraiński[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jest to nawiązanie do anafory z Boskiej Liturgii św. Jana Chryzostoma.
  2. „27 Dywizja Wołyńska AK” Biuletyn Informacyjny, nr 1 (101), styczeń-marzec 2009 Warszawa, s. 51-54.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]