Andrzej Siemieniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Siemieniewski
Ilustracja
Andrzej Siemieniewski (2014)
Herb duchownego Deus Caritas est
Bóg jest Miłością
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

8 sierpnia 1957
Wrocław

Biskup diecezjalny legnicki
Okres sprawowania

od 2021

Biskup pomocniczy wrocławski
Okres sprawowania

2006–2021

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

1 czerwca 1985

Nominacja biskupia

5 stycznia 2006

Sakra biskupia

11 lutego 2006

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

11 lutego 2006

Miejscowość

Wrocław

Miejsce

archikatedra św. Jana Chrzciciela

Konsekrator

Marian Gołębiewski

Współkonsekratorzy

Henryk Gulbinowicz
Ignacy Dec

Andrzej Siemieniewski (ur. 8 sierpnia 1957 we Wrocławiu) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup pomocniczy wrocławski w latach 2006–2021, biskup diecezjalny legnicki od 2021.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 8 sierpnia 1957 we Wrocławiu[1]. Jego matką była chemiczka Teresa Siemieniewska[2]. Egzamin dojrzałości zdał w II Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu[3]. W 1976 podjął studia na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej[1][4]. Przerwał je w 1979 i wstąpił do Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu[1][3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 1 czerwca 1985 w archikatedrze wrocławskiej kardynał Henryk Gulbinowicz, arcybiskup metropolita wrocławski[5][6]. W tym samym roku uzyskał magisterium z teologii[3]. W latach 1987–1991 odbył studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie, które ukończył ze stopniem doktora teologii w zakresie teologii duchowości[1]. W 1998 na podstawie rozprawy Ewangelikalna duchowość nowego narodzenia a tradycja katolicka uzyskał na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie teologii duchowości. W 2004 otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych[7].

W latach 1985–1987 pracował jako wikariusz w parafii św. Stanisława w Świdnicy[1]. Po studiach w Rzymie był również duszpasterzem we Włoszech w parafii Forli. W 1994 został asystentem kościelnym wspólnoty „Hallelu Jah” we Wrocławiu, należącej do Ruchu Odnowy w Duchu Świętym. W 2004 objął urząd wikariusza biskupiego ds. stałej formacji kapłanów[3]. Został członkiem rady kapłańskiej[1]. W 2005 otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości[3].

W latach 1991–1998 pełnił funkcję ojca duchownego wrocławskiego seminarium[1]. W 1991 został zatrudniony na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, początkowo na stanowisku adiunkta, w 2000 został profesorem nadzwyczajnym, a w 2004 profesorem zwyczajnym[3]. W latach 1993–1995 był dyrektorem tamtejszej Biblioteki, a w 1997 został kierownikiem Katedry Teologii Duchowości. W latach 1998–2001 sprawował urząd prorektora uczelni[1]. Pełnił funkcję koordynatora Wrocławskiego Festiwalu Nauki dla Papieskiego Wydziału Teologicznego[3].

5 stycznia 2006 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej ze stolicą tytularną Theuzi[1][8]. Święcenia biskupie otrzymał 11 lutego 2006 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu[4]. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita wrocławski Marian Gołębiewski, któremu asystowali kardynał Henryk Gulbinowicz, emerytowany arcybiskup metropolita wrocławski, i Ignacy Dec, biskup diecezjalny świdnicki[6]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Deus Caritas est” (Bóg jest Miłością)[9]. W archidiecezji objął urząd wikariusza generalnego[10]. W 2012 został prepozytem kapituły archidiecezjalnej we Wrocławiu[11].

28 czerwca 2021 papież Franciszek przeniósł go na urząd biskupa diecezjalnego diecezji legnickiej[12][13]. Diecezję objął kanoniczne 29 czerwca 2021[14], natomiast ingres do katedry Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy odbył 20 września 2021[15].

W Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje delegata ds. Federacji Bibliotek Kościelnych „Fides” oraz delegata ds. Ruchu Rodzin Nazaretańskich[9], a także został członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną i Rady Naukowej[10].

Książki[edytuj | edytuj kod]

Autor książek poświęconych przede wszystkim teologii duchowości, a także stosunkowi Kościoła do nauki:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Nomina di Ausiliare di Wrocław (Polonia). press.vatican.va, 2006-01-05. [dostęp 2014-05-10]. (wł.).
  2. M. Zygmunt: Gdy mówiła o kapłaństwie, to kolana mi się uginały. niedziela.pl, 2021-04-10. [dostęp 2021-07-02].
  3. a b c d e f g Wrocław: ks. prof. Andrzej Siemieniewski przyjął sakrę biskupią. ekai.pl (arch.), 2006-02-11. [dostęp 2018-09-23].
  4. a b Wrocław: Nowy biskup pomocniczy. episkopat.pl (arch.), 2006-01-05. [dostęp 2016-02-28].
  5. Nowy biskup archidiecezji wrocławskiej. „Niedziela”. 4/2006 (edycja legnicka). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-26]. 
  6. a b Andrzej Siemieniewski. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-26]. (ang.).
  7. Andrzej Siemieniewski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-08-31].
  8. Nowy biskup pomocniczy we Wrocławiu. episkopat.pl (arch.), 2006-01-05. [dostęp 2020-07-12].
  9. a b Andrzej Siemieniewski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  10. a b Nota biograficzna Andrzeja Siemieniewskiego na stronie archidiecezji wrocławskiej. archidiecezja.wroc.pl (arch.). [dostęp 2021-06-29].
  11. K. Białkowski: Święto kapituły. wroclaw.gosc.pl, 2012-11-16. [dostęp 2012-11-18].
  12. Rinuncia e nomina del Vescovo di Legnica (Polonia). press.vatican.va, 2021-06-28. [dostęp 2021-06-28]. (wł.).
  13. Legnica: Bp Zbigniew Kiernikowski przechodzi na emeryturę. Bp Andrzej Siemieniewski – nowym biskupem legnickim. nuncjatura.pl, 2021-06-28. [dostęp 2021-06-28].
  14. R. Bielawski: Bp Andrzej Siemieniewski objął kanonicznie diecezję legnicką. diecezja.legnica.pl, 2021-06-29. [dostęp 2021-06-29].
  15. Ingres bp Siemieniewskiego do katedry legnickiej. ekai.pl, 2021-09-20. [dostęp 2021-09-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]