Kazimierz Nycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: Kazimierz Nycz – polityk.
Kazimierz Nycz
Kardynał prezbiter
Kazimierz Nycz
Herb Kazimierz Nycz Ex hominibus, pro hominibus
Z ludu i dla ludu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1950
Stara Wieś
Arcybiskup metropolita warszawski
Okres sprawowania od 2007
Biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania 2004–2007
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 8 maja 1972
Prezbiterat 20 maja 1973
Nominacja biskupia 14 maja 1988
Sakra biskupia 4 czerwca 1988
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny bazylika Świętych Sylwestra i Marcina w Monti
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia) Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Grobu Świętego Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 czerwca 1988
Miejscowość Kraków
Miejsce katedra na Wawelu
Konsekrator Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy Jerzy Ablewicz
Stanisław Nowak

Kazimierz Nycz (ur. 1 lutego 1950 w Starej Wsi) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy krakowski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 2004–2007, arcybiskup metropolita warszawski od 2007, ordynariusz wiernych obrządku wschodniego w Polsce od 2007, kardynał prezbiter od 2010.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 1 lutego 1950 w Starej Wsi[1]. W 1967 ukończył naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach i zdał egzamin dojrzałości[2]. W latach 1967–1973 studiował w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie[1]. Święcenia diakonatu otrzymał 8 maja 1972 przez posługę kardynała Karola Wojtyły, arcybiskupa metropolity krakowskiego[3], natomiast święceń prezbiteratu udzielił mu 20 maja 1973 przed kościołem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kaniowie biskup pomocniczy krakowski Julian Groblicki[4]. W 1976 uzyskał licencjat z teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. W latach 1977–1980 odbył studia doktoranckie w zakresie katechetyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które uwieńczył w 1981 dysertacją doktorską Realizacja odnowy katechetycznej Soboru Watykańskiego II w archidiecezji krakowskiej[1][5].

W latach 1973–1975 był wikariuszem parafii św. Elżbiety w Jaworznie-Szczakowej, a następnie w latach 1975–1977 parafii św. Małgorzaty w Raciborowicach[1][5]. Po ukończeniu studiów doktoranckich pomagał w duszpasterstwie w parafii Miłosierdzia Bożego w Skawinie[1].

Od 1981 do 1987 był wykładowcą katechetyki na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, jednocześnie pracował w Wydziale Katechetycznym Kurii Metropolitalnej w Krakowie[5]. W latach 1987–1988 pełnił funkcję wicerektora krakowskiego seminarium duchownego[1].

14 maja 1988[6] papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Villa Regis[1]. Święcenia biskupie przyjął 4 czerwca 1988 w katedrze na Wawelu[1]. Głównym konsekratorem był kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, zaś współkonsekratorami arcybiskup Jerzy Ablewicz, biskup diecezjalny tarnowski, i Stanisław Nowak, biskup diecezjalny częstochowski[1][3]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Ex hominibus, pro hominibus” (Z ludu i dla ludu)[1][7]. W latach 1988–2004 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. Był organizatorem trzech pobytów Jana Pawła II w Krakowie w trakcie jego podróży apostolskich do Polski[1].

9 czerwca 2004 Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej[8]. Urząd biskupi objął kanonicznie podczas ingresu do katedry koszalińskiej 7 sierpnia 2004[9]. Jako biskup diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w ramach przygotowania młodzieży gimnazjalnej do przyjęcia sakramentu bierzmowania wprowadził odbywającą się w małych grupach katechezę pozaszkolną przy parafiach, a także polecił wspólnotom parafialnym troskę o kontakt z młodzieżą akademicką[1].

3 marca 2007 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim[10]. Powierzoną mu archidiecezję warszawską objął kanonicznie 1 kwietnia 2007 podczas ingresu do bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. 29 czerwca 2007 otrzymał z rąk papieża paliusz metropolitalny[1]. Jako arcybiskup metropolita warszawski objął urzędy wielkiego kanclerza Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[11] i Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie[12]. W 2008 zainicjował obchodzony w pierwszą niedzielę czerwca Dzień Dziękczynienia[5].

Decyzją papieża Benedykta XVI 9 czerwca 2007 został mianowany ordynariuszem wiernych obrządku wschodniego w Polsce, pozbawionych ordynariusza własnego obrządku[13][14].

20 października 2010 Benedykt XVI mianował go kardynałem[15][5]. Kreowany kardynałem prezbiterem został na konsystorzu 20 listopada 2010[16][17]. 25 grudnia 2010 odbył kardynalski ingres do archikatedry warszawskiej[18], natomiast 29 kwietnia 2011 uroczyście objął swój kościół tytularny w Rzymie – bazylikę Świętych Sylwestra i Marcina w Monti[19].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w 1999 został przewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego. Pod jego kierunkiem zostały opracowane: Podstawa programowa katechezy Kościoła katolickiego w Polsce, Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce i Program nauczania religii, zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski w 2001 roku[1]. W 2004 został członkiem Rady Stałej[1], następnie jako kardynał kierujący diecezją stał się jej członkiem z urzędu[20]. Ponadto w strukturach Episkopatu pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Rewizyjnej[1] i Rady Ekonomicznej[21], a także był członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla[1] i Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec[22]. Wszedł również w skład Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP[23]. W 2010 został przewodniczącym Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[24], objął także funkcję przewodniczącego komisji rewizyjnej tej fundacji[25].

29 grudnia 2010 decyzją Benedykta XVI został członkiem dwóch dykasterii Kurii Rzymskiej: Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów oraz ds. Duchowieństwa[26][27], natomiast papież Franciszek 29 marca 2014 mianował go członkiem Papieskiej Rady ds. Kultury[28]. W 2013 uczestniczył w konklawe, na którym papieżem został wybrany Franciszek[29][30].

Udzielił święceń biskupich nuncjuszowi apostolskiemu w Liberii Mirosławowi Adamczykowi (2013) oraz biskupom pomocniczym warszawskim: Józefowi Górzyńskiemu (2013), Rafałowi Markowskiemu (2013) i Michałowi Janosze (2015). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego koszalińsko-kołobrzeskiego Krzysztofa Zadarki (2009) i biskupa pomocniczego płockiego Mirosława Milewskiego (2016)[3].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj]

Postanowieniem Prezydenta Portugalii z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[31].

W 1999 otrzymał honorowe obywatelstwo miasta i gminy Skawina[32]. Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski przyznało mu tytuł Małopolanina Roku 2010[33].

W 2013 objął funkcję wielkiego przeora zwierzchnictwa w Polsce Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie[34][35], w którym przyznano mu rangę Kawalera Wielkiego Krzyża[34]. W 2015 otrzymał tytuł Baliwa Krzyża Wielkiego Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego[36].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Dawna nota biograficzna Kazimierza Nycza na stronie archidiecezji warszawskiej. archidiecezja.warszawa.pl (arch.). [dostęp 2016-05-14].
  2. Absolwent naszej szkoły – metropolita warszawski, arcybiskup Kazimierz Nycz otrzymał dziś godność kardynała. loczedze.kvs.pl, 2010-11-20. [dostęp 2012-12-23].
  3. a b c Kazimierz Nycz (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-02-27].
  4. A. Kasprzykowski: Kard. Nycz w 40. rocznicę święceń w Kaniowie. bielsko.gosc.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-16].
  5. a b c d e Kardynał Nycz. ekai.pl, 2010-10-20. [dostęp 2012-12-23].
  6. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 314. ISBN 83-211-1311-7.
  7. Jest to nawiązanie do Listu do Hebrajczyków 5,1: „Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy”.
  8. Nomina del Vescovo di Koszalin-Kołobrzeg (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2004-06-09. [dostęp 2013-12-04].
  9. Koszalin: ingres biskupa Kazimierza Nycza. ekai.pl, 2004-08-08. [dostęp 2012-12-23].
  10. Bp Kazimierz Nycz – arcybiskupem metropolitą warszawskim. episkopat.pl (arch.), 2007-03-03. [dostęp 2013-08-04].
  11. Wielki Kanclerz. uksw.edu.pl. [dostęp 2012-12-23].
  12. Władze uczelni. pwtw.pl. [dostęp 2013-08-04].
  13. Abp Nycz – ordynariuszem wiernych obrządku wschodniego w Polsce (pozbawionych ordynariusza własnego obrządku). episkopat.pl (arch.), 2007-06-09. [dostęp 2013-08-04].
  14. Abp Nycz: będę sprawował opiekę nad wiernymi Kościołów wschodnich, które nie mają ordynariusza, głównie Ormianami katolickimi. ekai.pl, 2007-06-09. [dostęp 2012-12-23].
  15. Annuncio di Concistoro per la creazione di nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2010-10-20. [dostęp 2013-12-04].
  16. Assegnazione dei titoli o delle diaconie ai nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2010-11-20. [dostęp 2013-12-04].
  17. Arcybiskup Nycz w birecie kardynała. ekai.pl, 2010-11-20. [dostęp 2012-12-23].
  18. Ingres kardynała Kazimierza Nycza. polskieradio.pl, 2010-12-25. [dostęp 2010-12-25].
  19. Bazylika kardynała. ekai.pl, 2011-04-29. [dostęp 2011-04-30].
  20. Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  21. Rada Ekonomiczna. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  22. Zespół ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  23. Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu RP i KEP. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  24. Abp Nycz nowym przewodniczącym Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. ekai.pl, 2010-01-12. [dostęp 2012-12-23].
  25. Kazimierz Nycz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2016-11-02].
  26. Nomina di Cardinali Membri dei Dicasteri della Curia Romana (wł.). press.vatican.va, 2010-12-29. [dostęp 2013-12-04].
  27. Kardynał Nycz członkiem dwóch watykańskich kongregacji. ekai.pl, 2010-12-29. [dostęp 2010-12-31].
  28. Conferma del Presidente, del Delegato e del Segretario del Pontificio Consiglio della Cultura e nomine e conferme di Membri nel medesimo dicastero (wł.). press.vatican.va, 2014-03-29. [dostęp 2014-03-29].
  29. Elenco dei cardinali che entrano in conclave secondo il loro rispettivo ordine e precedenza (vescovi, presbiteri, diaconi) (wł.). press.vatican.va, 2013-03-12. [dostęp 2013-12-04].
  30. Kardynałowie będą szli w procesji. ekai.pl, 2013-03-12. [dostęp 2013-03-18].
  31. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  32. Kardynał Kazimierz Nycz. um.skawina.net. [dostęp 2012-12-23].
  33. Kardynał Nycz Małopolaninem Roku 2010. ekai.pl, 2011-01-11. [dostęp 2013-05-30].
  34. a b Władze zakonu. oessh.opoka.net.pl. [dostęp 2014-07-12].
  35. Kard Nycz apeluje o świadectwo konsekwentnego życia chrześcijańskiego. ekai.pl, 2013-08-30. [dostęp 2013-08-31].
  36. Kard. Nycz odznaczony tytułem Baliwa Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Zakonu Kawalerów Maltańskich. stolicaapostolska.msz.gov.pl, 2015-02-02. [dostęp 2016-03-25].

Linki zewnętrzne[edytuj]