Ordynariat Polowy Wojska Polskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ordynariat Polowy
Wojska Polskiego
Ordinariatus Militaris Poloniae
Ilustracja
Katedra polowa Wojska Polskiego
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Siedziba

Warszawa
ul. Tokarzewskiego-Karaszewicza 4,
00–911 Warszawa

Data powołania

5 lutego 1919[1]

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Metropolia

bezpośrednio do Stolicy Apostolskiej

Katedra polowa

Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

Biskup diecezjalny

Wiesław Lechowicz

Dane statystyczne (2017[2])
Liczba wiernych

ok. 300 tys.

Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych

60
49
11

Liczba osób zakonnych

3

Liczba dekanatów

9

Liczba parafii

80

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ordynariat Polowy Wojska Polskiego”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ordynariat Polowy Wojska Polskiego”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ordynariat Polowy Wojska Polskiego”
Ziemia52°14′28,5″N 21°00′53,6″E/52,241250 21,014889
Strona internetowa

Ordynariat Polowy Wojska Polskiego (łac. Ordinariatus Militaris Poloniae) – biskupstwo polowe (diecezja wojskowa) Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce obejmujące cały kraj oraz tereny polskich kontyngentów wojskowych. Ordynariat pełni posługę kapłańską pośród żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Kapelani Ordynariatu Polowego posiadają stopnie wojskowe. Najniższym stopniem kapłanów jest podporucznik, najwyższym – generał dywizji. Zwierzchnikiem ordynariatu jest biskup polowy.

Katedrą polową Wojska Polskiego jest kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski przy ul. Długiej w Warszawie.

Siedziba Ordynariatu mieści się w dawnym budynku Komendy Miasta przy ul gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego 4.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Siedziba Ordynariatu Polowego przy ul gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego 4 w Warszawie

Ordynariat został ustanowiony w miejsce działającego w latach 1945–1989 Generalnego Dziekanatu Wojska Polskiego[3]. Tradycją nawiązuje do ustanowionej 5 lutego 1919 przez papieża Benedykta XV Polowej Kurii Biskupiej i ordynariatu polowego istniejącego w II Rzeczypospolitej.

Ordynariat Polowy obejmuje 64 księży i ok. 300 tys. wiernych nieuwzględnionych w podziale według diecezji i metropolii Kościoła katolickiego w Polsce[4].

Biskup polowy[edytuj | edytuj kod]

Wiesław Lechowicz – biskup polowy

Biskup diecezjalny[edytuj | edytuj kod]

Inni duchowni Ordynariatu[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Duchowni Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Parafie należą do 9 dekanatów:

Finansowanie z budżetu państwa[edytuj | edytuj kod]

Wydatki Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego są realizowane w części 29 budżetu państwa – Obrona narodowa.

W 2017 wydatki Ordynariatu wyniosły 14,64 mln zł[5]. Od 2018 jego wydatki są realizowane w rozdziale Duszpasterstwo wojskowe łącznie z wydatkami Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego i Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego; w 2018 mają one wynieść 20,95 mln zł[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Setna rocznica powołania Biskupstwa Polowego. mon.gov.pl. [dostęp 2019-02-20].
  2. Struktura administracyjna kościoła katolickiego w Polsce i podstawowe statystyki, GUS 2017, Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego, Warszawa 24.3.2017
  3. Duszpasterstwo wojskowe w PRL. sjerzy.parafia.info.pl. [dostęp 2017-09-04].
  4. Dominik Rozkrut i inni, Mały Rocznik Statystyczny Polski 2018, Warszawa: GUS, 16 lipca 2018, s. 116, ISSN 1640-3630.
  5. Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. (druk nr 2559). Tom I. sejm.gov.pl, 29 maja 2018. s. 2/45. [dostęp 2018-10-06].
  6. Ustawa budżetowa na rok 2018 z dnia 11 stycznia 2018 r.. W: Dz. U. poz. 291 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 1 lutego 2018. s. 50. [dostęp 2018-10-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]