Wacław Calewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Calewski
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Piekuty
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19151940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
26 Pułk Ułanów Wielkopolskich
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Oddział kawalerii ppłk. Wisłockiego
Stanowiska zastępca dowódcy oddziału kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Łowczówkiem
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

Wacław Calewski (ur. 14 grudnia 1893 w Piekutach, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa i Leokadii z Kamieńskich. Przed wybuchem wojny ukończył gimnazjum, a następnie Szkołę Handlową w Łomży. Należał do Związku Strzeleckiego, a następnie do POW. Na początku sierpnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 pułku ułanów. Z pułkiem Bieliny przebył całą kampanię 1915/1916. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 p.uł. w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana[1]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży. Następnie służył w Polnische Wehrmacht.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do 1 pułku szwoleżerów. 27 maja 1920 por. Calewski, będąc dowódcą plutonu kaemów, w dużym stopniu przyczynił się do zdobycia stacji Mielni. Podczas kontrataków nieprzyjaciela wytrwał na wysuniętej placówce w ciężkim obstrzale pociągów pancernych wroga. Wycofał się dopiero z powodu braku amunicji. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W 1922 ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu oraz Centralną Szkołę Strzelań w Toruniu. Z dniem 15 sierpnia 1924 został mianowany rotmistrzem. Następnie pełnił służbę w 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie[2][3][4]. Z dniem 15 września 1928 został przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko adiutanta przybocznego prezydenta Ignacego Mościckiego[5][6][7]. 28 stycznia 1931 został przeniesiony do 1 p.szw., a 26 marca tego roku do Korpusu Ochrony Pogranicza[8][9]. Pełnił służbę w Dowództwie KOP w Warszawie na stanowisku referenta. 23 marca 1932 został przeniesiony z KOP do 1 p.szw. z równoczesnym przydziałem do Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych do dnia 30 kwietnia 1932[10][11]. 12 marca 1933 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. 28 września 1933 został przeniesiony do 26 pułku ułanów Wielkopolskich na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Łukowie[13]. W 1938 przeniesiony do 25 pułk ułanów Wielkopolskich na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Łukowie.

We wrześniu 1939 służył jako zastępca dowódcy Oddziału Kawalerii ppłk. Wisłockiego.

Dostał się do niewoli sowieckiej i w 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 13.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 595, 683.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 537, 605.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 287, 349.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 342.
  6. Wacław Calewski na prawo za Prezydentem Mościckim, zdjęcie ze zbiorów NAC.
  7. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 62, 81.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 121.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 255.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 149,625.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 46.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 198.
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. Dekret Wodza Naczelnego L. 3372 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  16. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2028 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1547)
  17. M.P. z 1930 r. Nr 153, poz. 232.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]