Wacław Calewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Calewski
major major
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Piekuty
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1915–1918 (Legiony Polskie)
1919–1940 (Wojsko Polskie)
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich, 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich, 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska z-ca d-cy Pułku Zapasowego "Łuków" Nowogródzkiej Brygady Kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa:

wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

Wacław Calewski (ur. 14 grudnia 1893 w Piekutach, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – polski dowódca wojskowy, major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 14 grudnia 1893 w Piekutach, był synem Józefa i Leokadii z domu Kamieńska. Przed wybuchem wojny ukończył gimnazjum, a następnie Szkołę Handlową w Łomży. Należał do Związku Strzeleckiego, a następnie do POW. Na początku sierpnia 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 Pułku Ułanów. Z pułkiem Bieliny przebył całą kampanię 1915/1916. Po rozwiązaniu Legionów był internowany w Szczypiornie oraz Łomży. Następnie służył w Polnische Wehrmacht.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 1 Pułku Szwoleżerów. 27 maja 1920 r. por. Calewski, będąc dowódcą plutonu kaemów, w dużym stopniu przyczynił się do zdobycia stacji Mielni. Podczas kontrataków nieprzyjaciela wytrwał na wysuniętej placówce w ciężkim obstrzale pociągów pancernych wroga. Wycofał się dopiero z powodu braku amunicji. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W 1922 roku ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu oraz Centralną Szkołę Strzelań w Toruniu. Z dniem 15 sierpnia 1924 roku został mianowany rotmistrzem.

W 1928 roku przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej jako osobisty adiutant prezydenta Ignacego Mościckiego[1]. W 1931 roku Wacław Calewski został przeniesiony do Dowództwa KOP na stanowisko referenta.

Od 1933 roku był dowódcą szwadronu zapasowego w 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich, a od 1938 w 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich.

We wrześniu 1939 roku służył jako zastępca dowódcy w Pułku Zapasowym "Łuków" Nowogródzkiej Brygady Kawalerii.

Dostał się do niewoli sowieckiej i w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Wacław Calewski na prawo za Prezydentem Mościckim, zdjęcie ze zbiorów NAC.
  2. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 3372 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2028 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1547)
  5. 2 lipca 1930 „za zasługi położone na stanowisku adiutanta przybocznego Prezydenta Rzeczypospolitej” M.P. z 1930 r. Nr 153, poz. 232

Bibliografia[edytuj]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ISBN 83-916663-5-2, str. 56.
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, str. 42.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 595, 683;
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 537, 605;
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 287, 349;
  • Rocznik Oficerów Kawalerji 1930, Nakładem "Przeglądu Kawaleryjskiego" Warszawa 1930, str. 62.
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 149,625;
  • Ogrody Wspomnień, Wacław Calewski, www.ogrodywspomnien.pl [dostęp 2012-04-04]