Janusz Sidło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Jan Sidło
Janusz Sidlo 1.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1933
Szopienice – dziś dzielnica Katowic
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 1993
Warszawa
Trener Zygmunt Szelest
Klub Stal Katowice (1949–1950), Spójnia Gdańsk (1951–1954), Spójnia Warszawa (1955–1973)
Wzrost 182 cm
Masa ciała 93 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Melbourne 1956 lekkoatletyka
- rzut oszczepem
Mistrzostwa Europy
Złoto
Berno 1954 rzut oszczepem
Złoto
Sztokholm 1958 rzut oszczepem
Brąz
Ateny 1969 rzut oszczepem
Uniwersjada
Srebro
Sofia 1961 rzut oszczepem
Mistrzostwa Polski
Złoto
Warszawa 1951 rzut oszczepem
Złoto
Wrocław 1952 rzut oszczepem
Złoto
Warszawa 1953 rzut oszczepem
Złoto
Warszawa 1954 rzut oszczepem
Złoto
Łódź 1955 rzut oszczepem
Złoto
Zabrze 1956 rzut oszczepem
Złoto
Poznań 1957 rzut oszczepem
Złoto
Bydgoszcz 1958 rzut oszczepem
Złoto
Gdańsk 1959 rzut oszczepem
Złoto
Olsztyn 1960 rzut oszczepem
Złoto
Nowa Huta 1961 rzut oszczepem
Srebro
Warszawa 1962 rzut oszczepem
Złoto
Bydgoszcz 1963 rzut oszczepem
Srebro
Warszawa 1964 rzut oszczepem
Srebro
Szczecin 1965 rzut oszczepem
Złoto
Poznań 1966 rzut oszczepem
Brąz
Chorzów 1967 rzut oszczepem
Złoto
Kraków 1969 rzut oszczepem
Srebro
Warszawa 1970 rzut oszczepem
Złoto
Warszawa 1951 rzut granatem
Złoto
Wrocław 1952 rzut granatem
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1954
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1955
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1953
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1956
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1957
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1959
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1958

Janusz Jan Sidło (właściwe imię Reinhold[1]) ps. Łokietek, Gruby (ur. 19 czerwca 1933 w Szopienicach, zm. 2 sierpnia 1993 w Warszawie) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w rzucie oszczepem. Najwybitniejszy polski zawodnik w historii tej konkurencji. Rekordzista Europy, świata, olimpijski oraz wielokrotny Polski. Pierwszy Europejczyk, który rzucił oszczepem ponad 80 metrów. Pięciokrotny olimpijczyk: Helsinki 1952, Melbourne 1956, Rzym 1960, Tokio 1964 i Meksyk 1968. Srebrny medalista olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw Europy. Kapitan polskiej reprezentacji lekkoatletycznej w okresie Wunderteamu i najlepszy polski sportowiec pierwszych 20 lat po II wojnie światowej[2]. Dwukrotnie wybrany najlepszym sportowcem Polski w Plebiscycie Przeglądu Sportowego (w latach 1954 i 1955). Przez magazyn Track & Field News uznany został najlepszym lekkoatletą w historii, gdyż przez 20 kolejnych sezonów należał do dziesiątki najlepszych oszczepników świata[3]. Czternastokrotny mistrz Polski w rzucie oszczepem oraz dwukrotny w rzucie granatem (konkurencja ta była tylko dwukrotnie rozgrywana podczas mistrzostw Polski). 64 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych odnosząc w nich 43 zwycięstwa[4]. Podopieczny słynnego trenera Zygmunta Szelesta. Zwyciężał, przeważnie, już pierwszym rzutem[5]. W ciągu swojej kariery startował w barwach Stali Katowice (1949–1950), Spójni Gdańsk (1951–1954) oraz Spójni Warszawa (1955–1973). Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku (1952)[6] oraz warszawskiej AWF (1971). Tytuł magistra otrzymał za pracę „Oszczep – od narzędzia do przyboru sportowego”.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło urodził się w robotniczej rodzinie śląskiej. Syn Romana Sidły i Elfrydy Papoń. W Szopienicach (obecnie dzielnica Katowic) mieszkał w jednej kamienicy z innym znakomitym sportowcem – ciężarowcem Czesławem Białasem[7]. Przy tej samej ulicy (noszącej wówczas nazwę Piastowska) mieszkała także olimpijka Magdalena Bregulanka[7]. W młodości chciał uprawiać hokej na lodzie lub piłkę nożną[8].

Prezentacja poszczególnych sezonów[edytuj | edytuj kod]

1948–1949[edytuj | edytuj kod]

Swoją przygodę z lekkoatletyką zaczął w Chorzowie w roku 1948. W czerwcu 1949 podczas ogólnopolskich zawodów szkół średnich wystąpił w rzucie dyskiem. Zawodnikowi występ ten się jednak nie udał, więc, zdenerwowany, poszedł na rzutnię do oszczepu. Z wynikiem 41,90 wygrał. Miesiąc później, 31 lipca zadebiutował w reprezentacji Polski podczas pierwszego od zakończenia II wojny światowej meczu międzypaństwowego. Na Stadionie Wojska Polskiego Polska zmierzyła się z Rumunią. Szesnastoletni zawodnik zajął ostatnie – czwarte – miejsce (z wynikiem 51,29), a mecz zakończył się przegraną Polaków. Warto zaznaczyć, że młody lekkoatleta „wygryzł” z kadry na mecz z Rumunią swojego przyszłego trenera – Zygmunta Szelesta[9].

Ważnym wydarzeniem były międzynarodowe zawody w Katowicach. Jesienią 1949 pierwszy (i ostatni zarazem) raz doszło do potyczki Sidły z Szelestem. Zawody wygrał József Várszegi – węgierski oszczepnik, który przed wojną był rywalem Eugeniusza Lokajskiego. Sidło był trzeci, a Szelest czwarty[9].

1950[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1950 roku Janusz Sidło przebywał wraz z innymi miotaczami na obozie szkoleniowym w Zakopanem. Wzbudził tam zachwyt wybitnego specjalisty – Witolda Gerutty. Ten lekkoatleta i działacz wspomina ów zakopiański obóz następująco:

Quote-alpha.png
„Rzuca chłopak o skośnych, zielonkawych oczach. Silne nogi, długi tułów – biegnie pewnie i wyrzuca oszczep bez najmniejszego pojęcia o technice. Ani przekładanki, ani bocznego odprowadzenia ale oszczep leci czyściuteńko, idealnym torem, i do tego daleko, ponad 50 m. Co u czorta?
Nic nie mówię. Przy następnym rzucie przyglądam się z najwyższą uwagą. Jak też on to robi? Biegnie swobodnie, żadnego bocznego odchylenia, żadnego skrętu tułowiem, stopy stale skierowane do przodu, oszczep odprowadza nad ramieniem, odchyla tułów do tyłu, napina ciało jak łuk i ciach wprost przed siebie. Oszczep leci, aż przyjemnie patrzeć Nigdy nikogo tak rzucającego w życiu nie widziałem. Ani o takiej technice nigdy nie słyszałem. Takiej techniki w ogóle nie było. Co robić? Chłopak rzuca ładnie i skutecznie – niech więc rzuca po swojemu.
Takie było moje pierwsze spotkanie z Januszem Sidło – zawodnikiem, który „trafił” na technikę dziś stosowaną przez wszystkich na świecie”[9]

W lipcu wystąpił w Warszawie w kolejnym meczu międzypaństwowym. 2 lipca Polska podejmowała reprezentację Czechosłowacji. Sidło ponownie zajął ostatnie – czwarte – miejsce. Rzucił 53,78. 1 października ustanowił swój najlepszy wynik w sezonie. Na mityngu w Lublinie osiągnął wynik 59,10 i sezon zakończył na drugim miejscu na liście najlepszych oszczepników kraju.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
58,76 m Polska Katowice 16 kwietnia
55,06 m Polska Szczecin 25 czerwca
53,78 m Polska Warszawa 2 lipca
57,25 m Polska Złocieniec 30 lipca
59,10 m Polska Lublin 1 października
55,70 m Polska Katowice 7 października

1951[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło (z prawej) z trenerem Zygmuntem Szelestem

W 1951 Janusz Sidło pierwszy raz wystąpił w mistrzostwach Polski. Podczas zawodów rozegranych 12 września w Warszawie osiągnął wynik 63,01. Wygrał i zdobył pierwszy ze swoich 14 tytułów najlepszego oszczepnika w kraju. Trzy dni później został mistrzem kraju w rzucie granatem[10]. Kilka miesięcy później, w grudniu trenerem Sidły został ojciec polskiej szkoły oszczepu – Zygmunt Szelest[9]. To właśnie on zaprowadzi Sidłę do największych sukcesów. Swój najlepszy wynik w sezonie Sidło osiągnął na mityngu w Bukareszcie. 24 września rzucił tam 67,88.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
62,59 m Polska Gdańsk 22 kwietnia
63,50 m Polska Kraków 20 maja
64,28 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 15 lipca
65,45 m Polska Warszawa 29 lipca
66,38 m Niemiecka Republika Demokratyczna Berlin 9 sierpnia
62,98 m Niemiecka Republika Demokratyczna Berlin 18 sierpnia
57,31 m Polska Warszawa 10 września
63,01 m Polska Warszawa 12 września
67,88 m Rumunia w epoce komunizmu Bukareszt 24 września
64,93 m Polska Warszawa 7 października

1952[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1952 był bardzo ważny dla Sidły. Po 3 latach rzucania oszczepem udało mu się zdobyć minimum olimpijskie i wraz ze Zbigniewem Radziwonowiczem pojechał reprezentować Polskę na igrzyska olimpijskie w Helsinkach. Pierwszy występ na imprezie tej rangi nie był dla Sidły udany. W eliminacjach rzucił 62,16 i nie awansował do finału. Kilka tygodni później, 16 sierpnia, został drugi raz w karierze mistrzem Polski. Dzień później zdobył złoto mistrzostw kraju w rzucie granatem (konkurencja ta pojawiła się wtedy w programie polskiego czempionatu po raz drugi i zarazem ostatni)[10]. We wrześniu w Warszawie wziął udział w meczu międzypaństwowym Polska – NRD. Swój najlepszy rzut w sezonie oddał już w pierwszym starcie – 6 kwietnia w Warszawie osiągnął 68,42.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
68,42 m Polska Warszawa 6 kwietnia
60,56 m Polska Warszawa 21 czerwca
66,46 m Polska Kraków 28 czerwca
62,16 m Finlandia Helsinki (IO) 23 lipca
64,75 m Polska Wrocław 16 sierpnia
64,38 m Polska Wrocław 18 sierpnia
64,48 m Polska Warszawa 5 września
67,42 m Polska Katowice 4 października

1953[edytuj | edytuj kod]

W 1953 o Januszu Sidle usłyszała cała Europa. Początek sezonu pokazywał ciągły wzrost poziomu sportowego zawodnika. Oszczepnik oddawał rzuty regularnie w okolice 70 metra, jednak magiczną granicę „siedemdziesiątki” przekroczył dopiero 21 września – na zawodach w Warszawie pokonał wówczas znakomitych fińskich oszczepników. Był to pierwszy tak odległy rzut w historii powojennego oszczepu w Polsce (a jednocześnie trzeci wynik w historii tej dyscypliny w kraju). Kulminacyjnym punktem sezonu okazał się jednak mecz międzypaństwowy NRD – Polska, który odbył się 2 października na stadionie w Jenie. Sidło w drugiej kolejce osiągnął wynik: 77,32. Był to nowy rekord Polski. W związku z doskonałym wynikiem Sidło postanowił zrezygnować z kolejnych prób. Jednak za namową ekipy filmowej stanął ponownie na rozbiegu[11] i posłał oszczep na odległość 80,15. Tym samym ustanowił nowy rekord Europy i jako drugi człowiek na świecie (a pierwszy Europejczyk) przekroczył nieosiągalną wówczas barierę 80 metrów. Do rekordu świata Franklina Helda zabrakło mu tylko 26 centymetrów. Warto dodać, że Sidło rzucał w Jenie starym oszczepem produkcji fińskiej, a Held rekord pobił aerodynamicznym oszczepem własnej produkcji. Rekord Sidły był pierwszym po II wojnie światowej lekkoatletycznym rekordem Europy ustanowionym przez Polaka. Od 1953 do końca sierpnia 1956 Sidło dominował w światowym oszczepie nie przegrywając żadnego pojedynku z zagranicznym rywalem. Ówczesna prasa okrzyknęła wówczas Sidłę „ambasadorem Polski”, a miłośnicy lekkoatletyki entuzjastycznie witali polskiego zawodnika na całym świecie[9].

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
61,50 m Polska Warszawa 10 maja
63,31 m Polska Warszawa 17 maja
69,84 m Polska Warszawa 20 czerwca
66,66 m Polska Warszawa 18 lipca
69,76 m Polska Gdańsk 25 lipca
68,93 m Rumunia w epoce komunizmu Bukareszt 7 sierpnia
67,88 m Polska Warszawa 30 sierpnia
65,35 m Polska Warszawa 5 września
69,80 m Polska Warszawa 5 września
71,40 m Polska Warszawa 21 września
80,15 m (RE) Niemiecka Republika Demokratyczna Jena 2 października
76,00 m Polska Warszawa 10 października

1954[edytuj | edytuj kod]

Kulminacyjnym punktem sezonu były mistrzostwa Europy w szwajcarskim Bernie. Sidło w 1954 osiągał bardzo dobre wyniki – rzucał głównie w granicach 75 metra. Najlepszy swój wynik w sezonie udało mu się osiągnąć w Warszawie – 20 czerwca uzyskał rezultat 79,03. Miesiąc później został mistrzem kraju i jako faworyt udał się do Szwajcarii, gdzie zdobył swój pierwszy medal na międzynarodowej imprezie – rzucił 76,35 i został mistrzem Europy. Wyniki Sidły sprawiły, że po raz pierwszy wygrał w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
67,00 m Polska Warszawa 26 marca
60,94 m Polska Warszawa 14 kwietnia
73,38 m Polska Warszawa 30 kwietnia
70,60 m Polska Warszawa 1 maja
75,02 m Polska Płock 16 maja
74,65 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 29 maja
74,53 m Polska Kraków 6 czerwca
79,03 m Polska Warszawa 20 czerwca
71,60 m Finlandia Seinäjoki 25 czerwca
71,06 m Polska Spała 11 lipca
72,05 m Polska Warszawa 22 lipca
75,24 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 8 sierpnia
76,35 m Szwajcaria Berno 29 sierpnia
75,26 m Polska Kraków 11 września
76,05 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 25 września
74,72 m Polska Szczecin 2 października
73,57 m Polska Bielawa 10 października
74,09 m Polska Łódź 24 października
73,62 m Polska Chorzów 30 października
70,29 m Polska Warszawa 7 listopada

1955[edytuj | edytuj kod]

W sezonie przedolimpijskim zawodnik prezentował równą formę, osiągnął liczne zwycięstwa i zdobył tytuł najlepszego sportowca kraju w kolejnej edycji Plebiscytu Przeglądu Sportowego. Był to kolejny rok, w którym Sidło nie został pokonany przez żadnego rywala. W tym też roku zaczął startować w wielu zagranicznych mityngach, których był ozdobą. Najlepszy wyniki w roku 1955 osiągnął na zawodach w Pradze – 28 czerwca rzucił 80,07 i drugi raz w karierze przekroczył barierę osiemdziesięciu metrów.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
71,30 m Polska Spała 8 maja
72,60 m Polska Spała 13 maja
74,98 m Polska Warszawa 21 maja
74,92 m Finlandia Helsinki 26 maja
79,30 m Finlandia Kouvola 30 maja
78,01 m Polska Warszawa 19 czerwca
75,28 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 26 czerwca
80,07 m Czechosłowacja Praga 28 czerwca
76,54 m Czechosłowacja Uście nad Łabą 3 lipca
79,07 m Norwegia Oslo 15 lipca
76,23 m Dania Kopenhaga 20 lipca
77,93 m Polska Warszawa 6 sierpnia
75,08 m Polska Bielawa 15 sierpnia
77,78 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 20 sierpnia
79,05 m Szwajcaria Berno 30 sierpnia
78,81 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 10 września
76,73 m Polska Poznań 25 września
78,61 m Francja Paryż 2 października
76,47 m Niemiecka Republika Demokratyczna Jena 16 października
78,42 m Polska Łódź 23 października
71,81 m Polska Szczecin 30 października
74,98 m Ludowa Republika Bułgarii Sofia 5 listopada
72,79 m Ludowa Republika Bułgarii Sofia 13 listopada

1956[edytuj | edytuj kod]

Sezon olimpijski Sidło rozpoczął od znakomitego startu we włoskim Mediolanie. 30 czerwca, rzucając 83,66 pobił, należący od 6 dni do Fina Soini Nikkinena, rekord świata. Sidło użył wówczas – pierwszy raz w swojej karierze – oszczepu skonstruowanego przez Franklina Helda, którym ów amerykański sportowiec kilka lat wcześniej ustanowił rekord świata i jako pierwszy w historii przekroczył barierę 80 metrów[12]. Po tym sukcesie włoski dyskobol Adolfo Consolini wziął polskiego miotacza na barki i zrobił z nim rundę honorową wokół stadionu[13]. Podczas meczu międzypaństwowego Polska – Norwegia, 30 sierpnia w Oslo przegrał po raz pierwszy, od 1953 roku, z zagranicznym oszczepnikiem. Na stadionie w norweskiej stolicy Sidło był drugi. Wygrał Egil Danielsen – późniejszy złoty medalista olimpijski. Mimo to na jesienne igrzyska olimpijskie do Melbourne pojechał w roli faworyta. Sidło prowadził w konkursie po rzucie, w trzeciej kolejce[14], na odległość 79,98 i był bliski olimpijskiego złota. Zdecydował się jednak pożyczyć oszczep (marki Sandvik produkcji szwedzkiej) Egilowi Danielsenowi, który słabo radził sobie w zawodach. Danielsen oszczepem Polaka osiągnął znakomity rezultat: 85,71, odbierając reprezentantowi Polski szanse na złoty medal olimpijski[8][15]. Wyczyn ten uważany jest za jeden z najpiękniejszych gestów fair-play w historii olimpizmu[16].

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
72,38 m Polska Warszawa 20 maja
83,66 m (RŚ) Włochy Mediolan 30 czerwca
78,09m Polska Poznań 8 lipca
78,50 m Polska Warszawa 15 lipca
77,35 m Polska Chorzów 22 lipca
75,19 m Norwegia Oslo 30 sierpnia
75,20 m Polska Poznań 9 września
80,47 m Rumunia w epoce komunizmu Bukareszt 16 września
80,44 m Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Zagrzeb 23 września
76,11 m Dania Kopenhaga 27 września
78,02 m Polska Zabrze 2 października
78,63 m Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Split 21 października
72,00 m Australia Melbourne (IO) 26 listopada
79,98 m Australia Melbourne (IO) 26 listopada

1957[edytuj | edytuj kod]

W roku 1957 Sidło startował głównie za granicą. Ponownie zdobył tytuł mistrza kraju, zajął także drugie miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego. Po raz pierwszy od 1951 roku nie osiągnął najlepszego, spośród polskich oszczepników, wyniku w sezonie. 13 października lepszy rezultat osiągnął bowiem inny lekkoatleta – Jan Kopyto.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
76,10 m Polska Warszawa 12 maja
78,02 m Polska Warszawa 18 maja
77,86m Polska Sopot 26 maja
75,44 m Polska Warszawa 1 czerwca
82,98 m Polska Warszawa 9 czerwca
79,92 m Dania Kopenhaga 13 czerwca
71,32 m Szwecja Helsingborg 14 czerwca
80,28 m Finlandia Helsinki 17 czerwca
82,88 m Norwegia Hamar 22 czerwca
79,39 m Norwegia Oslo 24 czerwca
79,83 m Polska Kraków 29 czerwca
82,35 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 7 lipca
79,49 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Stuttgart 14 lipca
80,12 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 1 sierpnia
80,95 m Finlandia Helsinki 9 sierpnia
79,37 m Finlandia Lappeenranta 11 sierpnia
77,03 m Finlandia Imatra 13 sierpnia
80,95 m Norwegia Oslo 26 sierpnia
76,42 m Polska Warszawa 6 września
77,11 m Polska Łódź 10 września
79,88 m Polska Poznań 15 września
76,02 m Belgia Bruksela 18 września
82,84 m Wielka Brytania Londyn 25 września
76,29 m Wielka Brytania Glasgow 28 września
76,96 m Polska Chorzów 5 października
75,04 m Polska Krywałd 8 października
71,29 m Włochy Bari 17 października

1958[edytuj | edytuj kod]

Główną imprezą sezonu 1958 były mistrzostwa Europy w Sztokholmie. Sidło był faworytem tej imprezy. Przed mistrzostwami, które odbywały się w drugiej połowie sierpnia potwierdzał swoją świetną dyspozycję wygrywając tak w Polsce, jak i na stadionach Europy. Pierwszej porażki w sezonie doznał w eliminacjach do konkursu podczas mistrzostw Europy. Z wynikiem 73,41 był drugi. W finale uzyskał jednak wynik 80,18 i po raz drugi w karierze zdobył złoty medal oraz tytuł najlepszego oszczepnika Europy.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
72,83 m Polska Warszawa 3 maja
70,93 m Polska Spała 9 maja
78,17m Polska Spała 10 maja
77,16 m Francja Mantes 15 maja
75,06 m Francja Paryż 17 maja
74,97 m Polska Warszawa 24 maja
81,22 m Finlandia Helsinki 11 czerwca
79,46 m Polska Warszawa 15 czerwca
80,38 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hanower 19 czerwca
79,45 m Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Belgrad 22 czerwca
78,14 m Czechosłowacja Bratysława 29 czerwca
80,15 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 6 lipca
75,55 m Finlandia Helsinki 8 lipca
74,40 m Polska Łódź 13 lipca
77,16 m Polska Bydgoszcz 19 lipca
81,97 m Polska Warszawa 1 sierpnia
73,41 m Szwecja Sztokholm 23 sierpnia
80,18 m Szwecja Sztokholm 24 sierpnia
78,44 m Polska Warszawa 13 października

1959[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło podczas zawodów

Rok 1959 pozbawiony był międzynarodowych imprez rangi mistrzowskiej. Sidło wystartował natomiast w 3 (z 4 rozegranych), meczach międzypaństwowych – 14 sierpnia w Londynie przeciwko Wielkiej Brytanii, 5 września w Berlinie przeciwko NRD oraz 20 września w Kolonii przeciwko NRF. 23 sierpnia w Gdańsku wywalczył kolejny złoty medal mistrzostw Polski.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
76,65 m Francja Tourcoing 10 maja
78,85 m Algieria Algier 16 maja
73,87 m Polska Warszawa 24 maja
77,73 m Polska Warszawa 14 czerwca
79,69 m Polska Warszawa 27 czerwca
74,14 m Polska Zabrze 4 lipca
84,00 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 11 lipca
79,47 m Polska Warszawa 26 lipca
76,53 m Austria Wiedeń 1 sierpnia
76,70 m Szwecja Gävle 10 sierpnia
81,50 m Szwecja Västerås 12 sierpnia
82,54 m Wielka Brytania Londyn 14 sierpnia
80,81 m Polska Gdańsk 23 sierpnia
83,45 m Norwegia Oslo 25 sierpnia
80,19 m Norwegia Sarpsborg 26 sierpnia
85,56 m Niemiecka Republika Demokratyczna Berlin 5 września
81,78 m Szwecja Göteborg 8 września
80,46 m Szwecja Hagfors 14 września
78,79 m Szwecja Växjö 15 września
81,76 m Niemcy Kolonia 20 września
77,80 m Polska Poznań 26 września
77,98 m Włochy Rzym 11 października

1960[edytuj | edytuj kod]

Kolejny olimpijski sezon początkowo nie przynosił sukcesów i zadowalających rezultatów. Szczyt formy przyszedł w pierwszym tygodniu września – wówczas w Rzymie odbywał się konkurs igrzysk olimpijskich. 7 września na Stadio Olimpico Sidło uzyskał znakomity wynik – 85,14 i tym samym wygrał eliminacje. Dzień później rezultat ten dałby mu olimpijskie złoto. Wynik ten był najlepszy, jaki osiągnęli oszczepnicy w sezonie 1960[17]. Niestety następnego dnia – 8 września – podczas rozgrzewki oszczep jednego z zawodników o mało nie trafił Polaka w twarz. Roztrzęsiony tym wydarzeniem Sidło uzyskał w zawodach wynik 76,46 i zajął 8 miejsce nie awansując do wąskiego finału[18][19]. Zwycięstwo odniósł wówczas reprezentant ZSRRWiktor Cybulenko. Oprócz nieudanego występu w Rzymie Sidło wziął udział w 2 meczach międzypaństwowych oraz zdobył tytuł mistrza Polski podczas zawodów w Olsztynie.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
74,70 m Polska Warszawa 28 maja
77,02 m Polska Warszawa 29 maja
76,00 m Niemcy Brema 8 czerwca
77,97 m Polska Warszawa 12 czerwca
77,37 m Niemcy Kolonia 15 czerwca
75,14 m Niemcy Hamburg 17 czerwca
75,80 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Tuła 25 czerwca
69,79 m Polska Gdańsk 2 lipca
73,68 m Polska Gdańsk 2 lipca
75,86 m Niemiecka Republika Demokratyczna Rostock 10 lipca
75,84 m Finlandia Helsinki 13 lipca
80,00 m Finlandia Hyvinkää 16 lipca
80,98 m Finlandia Helsinki 19 lipca
78,73 m Polska Olsztyn 6 sierpnia
80,65 m Polska Zabrze 15 sierpnia
81,57 m Szwajcaria Berno 21 sierpnia
85,14 m Włochy Rzym (IO) 7 września
76,46 m Włochy Rzym (IO) 8 września
80,95 m Norwegia Oslo 11 września
80,15 m Niemcy Dortmund 14 września
78,24 m Niemcy Kolonia 16 września
81,18 m Polska Warszawa 17 września
80,44 m Polska Warszawa 2 października
76,59 m Polska Bydgoszcz 8 października

1961[edytuj | edytuj kod]

Po nie do końca udanym sezonie olimpijskim w roku 1961 jedyną imprezą międzynarodową rangi mistrzowskiej była uniwersjada, która odbyła się w bułgarskiej Sofii. Janusz Sidło uzyskał tam rezultat 77,48 i przegrał z Węgrem Gergelym Kulcsárem zajmując drugie miejsce. Oprócz tego wystartował w czterech meczach międzypaństwowych oraz zwyciężył w mistrzostwach Polski w Nowej Hucie. W ciągu całego sezonu Sidło tylko dwa razy posłał oszczep poza granicę 80 metra – 22 czerwca i 15 października. Najlepszy rezultat sezonu – 82,12 – uzyskał właśnie w październikowym mityngu w Rzymie na zakończenie sezonu.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
70,65 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hanower 30 kwietnia
75,72 m Polska Bydgoszcz 7 maja
76,17 m Francja Nantes 11 maja
74,78 m Polska Warszawa 13 maja
79,90 m Polska Łódź 14 maja
76,89 m Polska Warszawa 21 maja
75,43 m Polska Warszawa 10 czerwca
79,14 m Polska Warszawa 18 czerwca
80,39 m Finlandia Kemi 22 czerwca
72,00 m Finlandia Karelja 25 czerwca
76,73 m Finlandia Sohija 26 czerwca
77,94 m Polska Poznań 2 lipca
78,50 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Solingen 6 lipca
78,10 m Niemiecka Republika Demokratyczna Rostock 9 lipca
77,21 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Kolonia 12 lipca
76,28 m Polska Szczecin 15 lipca
78,02 m Polska Łódź 21 lipca
79,21 m Polska Warszawa 29 lipca
77,66 m Polska Łódź 13 sierpnia
70,02 m Polska Nowa Huta 24 sierpnia
78,16 m Polska Nowa Huta 24 sierpnia
79,53 m Czechosłowacja Bratysława 27 sierpnia
77,57 m Polska Warszawa 6 września
77,48 m Ludowa Republika Bułgarii Sofia 9 września
79,84 m Włochy Bergamo 17 września
74,83 m Polska Szczecin 30 września
76,77 m Włochy Palermo 8 października
82,12 m Włochy Rzym 15 października

1962[edytuj | edytuj kod]

Główną imprezą sezonu były wrześniowe mistrzostwa Europy. Sidło miał tam bronić złotego medalu wywalczonego cztery lata wcześniej. Niestety start w Belgradzie nie był udany, podobnie jak cały sezon. Głównym sukcesem było więc wicemistrzostwo Polski oraz cztery zwycięstwa w meczach międzypaństwowych, także w prestiżowym spotkaniu z reprezentacją Stanów Zjednoczonych w Chicago.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
75,05 m Polska Bydgoszcz 16 maja
77,97 m Polska Warszawa 17 czerwca
75,23 m Stany Zjednoczone Chicago 1 lipca
77,55 m Polska Warszawa 20 lipca
72,59 m Finlandia Helsinki 30 lipca
78,03 m Wielka Brytania Londyn 4 sierpnia
78,80 m Polska Warszawa 18 sierpnia
76,33 m Polska Warszawa 3 września
74,77 m Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Belgrad 14 września
75,01 m Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Belgrad 15 września
77,70 m Polska Lublin 22 września
77,35 m Polska Mielec 30 września
76,46 m Polska Sopot 6 października
80,98 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Frankfurt nad Menem 14 października
80,49 m Polska Lublin 23 października
80,70 m Polska Siedlce 28 października

1963[edytuj | edytuj kod]

Rok 1963 był kolejnym sezonem pozbawionym międzynarodowych imprez rangi mistrzowskiej. Sidło zdobył następny złoty medal mistrzostw Polski, wystąpił w kilku zagranicznych mityngach oraz w pięciu meczach międzypaństwowych. Oszczepnik zajął także 7. miejsce w kolejnej edycji plebiscytu Przeglądu Sportowego.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
78,71 m Polska Działdowo 1 maja
79,35 m Polska Warszawa 11 maja
79,64 m Polska Elbląg 12 maja
78,20 m Polska Warszawa 19 maja
78,63 m Polska Warszawa 19 maja
81,68 m Włochy Trento 27 maja
80,95 m Polska Warszawa 2 czerwca
79,71 m Polska Warszawa 2 czerwca
80,93 m Polska Bydgoszcz 16 czerwca
79,75 m Polska Kraków 22 czerwca
73,04 m Polska Wałbrzych 28 czerwca
77,71 m Polska Wałbrzych 28 czerwca
78,34 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Kolonia 16 lipca
78,81 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hamburg 18 lipca
77,20 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Bremerhaven 20 lipca
79,85 m Polska Warszawa 27 lipca
82,27 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Leverkusen 17 sierpnia
74,10 m Polska Bydgoszcz 23 sierpnia
80,30 m Polska Bydgoszcz 23 sierpnia
80,82 m Finlandia Helsinki 8 września
81,10 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 14 września
80,96 m Polska Kielce 22 września
81,72 m Polska Warszawa 6 października

1964[edytuj | edytuj kod]

Główną imprezą roku 1964 były zaplanowane na październik igrzyska olimpijskie w Tokio. Po uzyskaniu 27 września w Rzymie wyniku 85,09 był jednym z faworytów japońskich igrzysk. W czasie konkursu olimpijskiego padał deszcz, więc rozbieg pokryły kałuże. W porannej i deszczowej rundzie eliminacyjnej tylko jeden zawodnik – Szwajcar Urs von Wartburg – uzyskał minimum, które wynosiło 77 metrów (rzucił 79,92). Sidło uzyskał wynik 76,93 i zajął ostatecznie drugie miejsce w eliminacjach. Po rundzie kwalifikacyjnej Polak udał się do wioski olimpijskiej, do konkursu pozostało ledwie półtorej godziny. Na stadion udało mu się wrócić 10 minut przed rozpoczęciem finału[2]. Tuż po godzinie 14 polski oszczepnik oddał swój pierwszy finałowy rzut. Osiągnął wynik 80,17 i objął prowadzenie. W drugiej kolejce Polak spalił próbę, a lepszy rzut udał się reprezentantowi ZSRRJānisowi Lūsisowi. Lūsis rzucił na odległość 80,57 i zepchnął Sidłę na drugie miejsce. Polski zawodnik spalił swoje próby w 2, 3 i 4 kolejce, co było efektem bólu mięśni nóg (wynik zbyt krótkiej rozgrzewki)[20]. Czwarta kolejka przyniosła jednak poprawę pogody – przestało padać. Właśnie wtedy zawodnika radzieckiego oraz polskiego oszczepnika wyprzedziło dwóch innych sportowców: Pauli Nevala z Finlandii oraz Węgier Gergely Kulcsár[2]. W piątej kolejce Sidło nie zbliżył się do swojego najlepszego wyniku. Przebywający na trybunach trener Zygmunt Szelest przed ostatnim rzutem przekazywał naszemu reprezentantowi znaki i dyspozycje[2]. Sidło wykonał rzut prawidłowy, jednak zbyt krótki, by uzyskać medal – 78,17[20]. Ostatecznie zajął 4. miejsce podczas olimpijskiego konkursu w Tokio.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
73,60 m Polska Działdowo 1 maja
74,65 m Polska Warszawa 9 maja
78,20 m Polska Warszawa 31 maja
80,04 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 7 czerwca
76,50 m Polska Warszawa 13 czerwca
79,43 m Finlandia Jyväskylä 20 czerwca
76,90 m Finlandia Rauma 21 czerwca
83,01 m Finlandia Tampere 23 czerwca
81,37 m Polska Warszawa 27 czerwca
80,27 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 5 lipca
85,03 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 5 lipca
76,21 m Polska Warszawa 19 lipca
82,14 m Polska Warszawa 19 lipca
83,29 m Norwegia Oslo 22 lipca
80,60 m Włochy Siena 25 lipca
83,76 m Wielka Brytania Londyn 3 sierpnia
75,43 m Polska Kalisz 8 sierpnia
81,68 m Polska Kalisz 8 sierpnia
80,24 m Norwegia Oslo 10 sierpnia
78,62 m Polska Radom 6 września
80,59 m Polska Katowice 13 września
78,79 m Polska Warszawa 21 września
85,09 m Włochy Rzym 27 września
76,93 m Japonia Tokio (IO) 14 października
80,17 m Japonia Tokio (IO) 14 października
82,84 m Japonia Kyoto 27 października
78,89 m Japonia Nara 29 października
78,39 m Japonia Odawara 31 października

1965[edytuj | edytuj kod]

W 1965 roku Sidło zdobył kolejny, tym razem srebrny medal mistrzostw Polski. Poza występem w meczu przeciwko Wielkiej Brytanii w Londynie, gdzie zajął 2. miejsce z wynikiem 73,12, Polak bronił barw narodowych w pierwszej edycji pucharu Europy[21] oraz wystąpił w kilku mityngach w zachodniej Europie. Najlepszy rezultat sezonu – 85,50 – uzyskał w Zurychu 29 czerwca.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
79,29 m Polska Warszawa 2 maja
79,46 m Polska Warszawa 8 maja
81,01 m Polska Kielce 9 maja
80,00 m Państwo Hiszpańskie Madryt 14 maja
82,40 m Państwo Hiszpańskie Barcelona 16 maja
83,80 m Polska Warszawa 22 maja
81,71 m Polska Warszawa 5 czerwca
83,65 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ryga 9 czerwca
82,61 m Polska Warszawa 20 czerwca
79,10 m Polska Łódź 22 czerwca
70,05 m Polska Gdańsk 26 czerwca
81,53 m Polska Gdańsk 27 czerwca
85,50 m Szwajcaria Zurych 29 czerwca
83,66 m Norwegia Oslo 7 lipca
83,80 m Finlandia Hyvinkää 8 lipca
84,84 m Finlandia Varkaus 10 lipca
82,02 m Norwegia Oslo 14 lipca
83,60 m Finlandia Mikkeli 18 lipca
82,88 m Finlandia Kouvola 19 lipca
80,44 m Finlandia Matsala 21 lipca
77,47 m Włochy Siena 24 lipca
75,57 m Włochy Grosseto 27 lipca
73,13 m Wielka Brytania Londyn 31 lipca
72,20 m Polska Szczecin 15 sierpnia
77,72 m Polska Szczecin 15 sierpnia
79,46 m Włochy Rzym 22 sierpnia
77,02 m Włochy Rzym 28 sierpnia
68,04 m Włochy Rieti 29 sierpnia
80,30 m Włochy Rzym 4 września
81,18 m Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Stuttgart 12 września
80,86 m Niemiecka Republika Demokratyczna Drezno 25 września
76,11 m Polska Białystok 2 października

1966[edytuj | edytuj kod]

Rok 1966 to kolejny złoty medal mistrzostw Polski, trzy występy w meczach międzypaństwowych oraz (po obiecujących startach poprzedzających imprezę) nieudany występ w mistrzostwach Europy. Podczas piątkowych eliminacji 1 września Polak z wynikiem 80,16 zajął trzecie miejsce[22]. Finał odbył się dzień później. W pierwszej kolejce Sidło uzyskał swój najlepszy wynik – 78,86. Po pierwszej serii rzutów Polak był piąty, a ostatecznie (nie poprawiając już swojego najlepszego rezultatu) zajął siódme miejsce[23].

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
77,15 m Polska Warszawa 23 kwietnia
77,36 m Polska Warszawa 1 maja
79,66 m Polska Warszawa 7 maja
75,80 m Polska Kielce 8 maja
78,71 m Polska Warszawa 14 maja
80,94 m Polska Warszawa 15 maja
81,22 m Polska Warszawa 9 czerwca
82,96 m Polska Warszawa 18 czerwca
79,66 m Polska Warszawa 26 czerwca
77,10 m Polska Zielona Góra 2 lipca
80,12 m Polska Zielona Góra 2 lipca
82,76 m Polska Katowice 17 lipca
84,86 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mińsk 25 lipca
72,38 m Polska Poznań 5 sierpnia
83,12 m Polska Poznań 6 sierpnia
80,94 m Polska Warszawa 13 sierpnia
81,10 m Wielka Brytania Londyn 29 sierpnia
80,16 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 1 września
78,66 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 2 września
78,80 m Polska Warszawa 10 września
81,46 m Polska Warszawa 17 września
76,40 m Polska Radom 21 września
80,42 m Polska Mielec 25 września
83,70 m Niemiecka Republika Demokratyczna Magdeburg 1 października
80,88 m Polska Kraków 8 października
80,11 m Polska Stargard 16 października
79,20 m Polska Brwinów 23 października

1967[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1967 Sidło zdobył swój pierwszy i jedyny brązowy medal mistrzostw kraju. Oprócz serii występów zagranicznych wystartował także w dwóch meczach międzypaństwowych oraz reprezentował Polskę w zawodach półfinałowych pucharu Europy. Swój najlepszy rezultat w sezonie uzyskał na mityngu w Grosseto 12 czerwca – rzucił wówczas 82,96.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
79,66 m Polska Warszawa 16 kwietnia
79,02 m Polska Warszawa 23 kwietnia
80,96 m Polska Warszawa 1 maja
80,50 m Polska Puławy 7 maja
78,59 m Polska Kielce 14 maja
80,70 m Polska Warszawa 20 maja
77,74 m Polska Warszawa 27 maja
81,66 m Polska Warszawa 2 czerwca
79,68 m Włochy Siena 10 czerwca
82,96 m Włochy Grosseto 12 czerwca
82,74 m Polska Poznań 25 czerwca
80,24 m Polska Lublin 27 czerwca
80,54 m Polska Chorzów 1 lipca
79,38 m Norwegia Oslo 11 lipca
81,40 m Norwegia Oslo 12 lipca
78,72 m Czechosłowacja Ostrawa 23 lipca
78,72 m Polska Białystok 29 lipca
78,95 m Polska Szczecin 2 sierpnia
75,34 m Polska Chorzów 20 sierpnia
77,76 m Polska Chorzów 20 sierpnia
78,98 m Polska Gdańsk 26 sierpnia
77,46 m Polska Katowice 2 września
82,46 m Polska Poznań 14 września
77,90 m Polska Mielec 24 września
80,70 m Polska Białystok 1 października
81,02 m Polska Stargard 8 października
82,62 m Polska Warszawa 15 października
81,78 m Kuba Hawana 29 października

1968[edytuj | edytuj kod]

W roku 1968 mistrzostwa Polski odbyły się w Zielonej Górze, Sidło jednak nie wystąpił w tych zawodach. W okresie letnim startował głównie za granicą. 27 lipca w Sienie uzyskał swój najlepszy wynik w sezonie – 84,40. Główną imprezą były październikowe igrzyska olimpijskie w Meksyku. Oprócz Sidły w zawodach tych brał udział inny Polak – Władysław Nikiciuk. Po pierwszej kolejce rzutów Janusz Sidło zajmował piąte miejsce z wynikiem 80,00. Ostatecznie z wynikiem 80,58 Sidło zajął miejsce 7., a Nikiciuk, uzyskując w drugiej kolejce rezultat 85,70, uplasował się na 4. pozycji[24].

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
82,56 m Włochy Formia 12 maja
83,90 m Włochy Rzym 18 maja
79,40 m Polska Warszawa 6 czerwca
83,86 m Finlandia Helsinki 6 czerwca
78,26 m Polska Warszawa 9 czerwca
80,14 m Polska Warszawa 15 czerwca
78,74 m Finlandia Tampere 19 czerwca
78,00 m Finlandia Keuruu 21 czerwca
81,50 m Finlandia Saarijärvi 23 czerwca
78,64 m Finlandia Helsinki 27 czerwca
76,84 m Wielka Brytania Londyn 14 lipca
84,40 m Włochy Siena 27 lipca
81,10 m Włochy Grosseto 30 lipca
78,66 m Ludowa Republika Bułgarii Sofia 3 sierpnia
81,18 m Polska Chorzów 17 sierpnia
82,02 m Wielka Brytania Londyn 2 września
78,74 m Polska Łódź 7 września
81,50 m Francja Font-Romeu-Odeillo-Via 29 września
80,12 m Meksyk Meksyk (IO) 15 października
80,58 m Meksyk Meksyk (IO) 16 października

1969[edytuj | edytuj kod]

W roku 1969 Sidło zdobył w Krakowie złoto mistrzostw Polski, zajął drugie miejsce w tabelach krajowych z wynikiem 84,28 (uzyskał go 1 lipca w Helsinkach) oraz wystąpił dwóch meczach międzypaństwowych. Jego największym sukcesem w sezonie 1969 był niespodziewany brązowy medal mistrzostw Europy. W Atenach zrezygnowano z przeprowadzenia rundy eliminacyjnej[25]. W pierwszej kolejce Polak osiągnął wynik 82,90 – Sidło był wówczas drugi (za Jānisem Lūsisem). W drugiej kolejce rzutów Polaka wyprzedził jeszcze Fin Pauli Nevala i ostatecznie Janusz Sidło zdobył brązowy krążek[25] w wieku 36 lat.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
78,72 m Polska Stargard 11 maja
80,44 m Polska Warszawa 15 maja
76,50 m Polska Łódź 24 maja
75,62 m Polska Kraków 7 czerwca
76,48 m Polska Zabrze 8 czerwca
79,36 m Polska Warszawa 20 czerwca
78,78 m Polska Lublin 21 czerwca
83,80 m Finlandia Helsinki 1 lipca
77,56 m Szwecja Sztokholm 2 lipca
80,80 m Francja Paryż 6 lipca
80,42 m Norwegia Oslo 9 lipca
79,22 m Polska Chorzów 13 lipca
81,86 m Polska Kraków 17 lipca
77,50 m Polska Tarnów 26 lipca
80,68 m Włochy Siena 10 sierpnia
81,86 m Polska Kraków 17 sierpnia
80,28 m Polska Warszawa 29 sierpnia
82,90 m Grecja Ateny 19 września
79,60 m Polska Lublin 27 września

1970[edytuj | edytuj kod]

W roku 1970 Sidło zdobył swój ostatni medal mistrzostw kraju (srebrny). Polak wystąpił także w dwóch meczach międzypaństwowych oraz zajął trzecie miejsce w półfinale pucharu Europy. W wieku 37 lat ustanowił także 7 maja rekord Polski oraz poprawił swój, mający już 11 lat, rekord życiowy. Na stadionie w Mantes uzyskał wynik 86,22. Rezultat ten otwierał polskie tabele w sezonie.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
82,38 m Polska Warszawa 1 maja
86,22 m Francja Mantes 7 maja
80,14 m Polska Poznań 14 maja
76,02 m Polska Warszawa 30 maja
80,06 m Polska Warszawa 3 czerwca
82,88 m Finlandia Tampere 7 czerwca
83,08 m Finlandia Mänttä 13 czerwca
78,30 m Finlandia Virrat 14 czerwca
73,42 m Finlandia Kouvola 15 czerwca
72,98 m Finlandia Tampere 16 czerwca
77,74 m Polska Warszawa 20 czerwca
78,30 m Włochy Syrakuzy 4 lipca
80,42 m Szwecja Sztokholm 25 lipca
79,30 m Szwecja Sztokholm 29 lipca
78,18 m Finlandia Helsinki 2 sierpnia
69,72 m Polska Warszawa 9 sierpnia
80,42 m Polska Warszawa 9 sierpnia
76,28 m Polska Warszawa 2 września

1971[edytuj | edytuj kod]

W 1971 Sidle nie udało się zdobyć medalu mistrzostw kraju. Oszczepnik, który chorował przez dwa tygodnie poprzedzające zawody, nie zakwalifikował się do finałowej „ósemki”[26].

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
75,60 m Polska Warszawa 15 maja
77,70 m Polska Warszawa 18 maja
77,56 m Polska Warszawa 23 maja
76,00 m Polska Poznań 29 maja
78,24 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 11 czerwca
74,78 m Polska Warszawa 26 czerwca
69,48 m Polska Warszawa 26 czerwca
79,26 m Polska Warszawa 25 lipca
76,70 m Polska Warszawa 5 sierpnia
75,76 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Piatigorsk 17 sierpnia
77,66 m Polska Zabrze 5 września
77,14 m Włochy Siena 19 września
74,10 m Polska Warszawa 25 września
73,96 m Polska Białystok 2 października

1972[edytuj | edytuj kod]

W 1972 Sidło wystartował tylko trzy razy, a swój najlepszy wynik osiągnął 28 czerwca rzucając w Warszawie podczas memoriału Kusocińskiego 73,54.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
73,54 m Polska Warszawa 28 czerwca
73,34 m Polska Warszawa 19 lipca
68,84 m Polska Kielce 30 września

1973[edytuj | edytuj kod]

Rok 1973 to ostatni sezon Sidły. W wieku 40 lat postanowił zakończyć swoją karierę sportową. 29 września udało mu się osiągnąć wynik 74,48 – był to wówczas 13. rezultat w Polsce w całym sezonie.

Progresja wyników w sezonie

Wynik Miejsce Data
71,82 m Polska Warszawa 9 czerwca
73,56 m Polska Warszawa 21 czerwca
73,60 m Polska Bydgoszcz 1 lipca
74,48 m Polska Warszawa 29 września
73,49 m Włochy Rzym 12 października

Występy w meczach międzypaństwowych[edytuj | edytuj kod]

W ciągu 21 lat startów w reprezentacji Polski Janusz Sidło wystąpił w 64 meczach międzypaństwowych. Żaden inny polski lekkoatleta nie bronił barw narodowych w większej liczbie zawodów tego typu. Sidło był też wieloletnim kapitanem reprezentacji.

Rok Przeciwnicy Pozycja Wynik
1949  Rumunia 4 51,29
1950  Czechosłowacja 4 53,78
1951  ZSRR,  Rumunia 1 64,28
1951  NRD 1 64,93
1952  NRD 1 64,48
1953  NRD 1 80,15 (RE)
1954  NRD,  Belgia 1 75,26
1955  Czechosłowacja 1 79,05
1955  Węgry 1 78,81
1955  Norwegia 1 76,23
1955  Francja 1 78,67
1955  NRD,  Belgia 1 76,47
1956  Węgry 1 78,09
1956  Norwegia 3 75,19
1956  Francja 3 75,20
1956  Jugosławia 1 80,44
1957  Czechosłowacja 1 79,83
1957  Węgry 1 82,35
1957  RFN 1 79,49
1957  Norwegia 1 80,95
1957  Wielka Brytania 1 76,42
1958  Czechosłowacja 1 78,14
1958  Stany Zjednoczone 1 81,97
1958  RFN 1 78,44
1959 Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka RFSRR 1 79,69
1959  Wielka Brytania 1 82,54
1959  NRD 1 85,56
1959  RFN 1 81,76
1960 Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka RFSRR 1 75,80
1960  NRD,  Węgry 5 75,86
1960  RFN 1 80,44
1961  Czechosłowacja 1 76,28
1961  Stany Zjednoczone 2 79,21
1961  Wielka Brytania 1 77,57
1961  Włochy 2 76,36
1962  Stany Zjednoczone 1 75,23
1962  Wielka Brytania 1 78,03
1962 Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka RFSRR 2 78,82
1962  RFN 1 80,98
1963  Włochy 1 79,75
1963  Stany Zjednoczone 1 79,85
1963  Finlandia 1 80,82
1963  NRD, Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka RFSRR 1 81,10
1963  RFN 1 81,72
1964  RFN 1 80,59
1965  Wielka Brytania 2 73,12
1965 Puchar Europy – półfinał 1 79,46
1965 Puchar Europy – finał 2 81,18
1966  ZSRR 2 84,86
1966  RFN 1 81,46
1966  NRD 2 83,70
1967 Puchar Europy – półfinał 3 80,54
1967  Wielka Brytania 2 78,95
1968  ZSRR,  NRD 3 76,84
1968  Włochy 1 81,18
1968  Wielka Brytania 2 82,02
1969  Francja 2 80,80
1969  NRD,  ZSRR 3 79,22
1970  Włochy 2 78,30
1970  Szwecja 2 80,42
1970 Puchar Europy – półfinał 3 78,18

Podsumowanie osiągnięć międzynarodowych[edytuj | edytuj kod]

Rok Zawody Miejsce Lokata Wynik Uwagi
1951 Akademickie mistrzostwa świata Niemiecka Republika Demokratyczna Berlin Gold medal with cup.svg 1. miejsce 66,38[27]
1952 Igrzyska olimpijskie Finlandia Helsinki el. – 18. miejsce 62,12
1953 Międzynarodowe igrzyska sportowej młodzieży Rumunia w epoce komunizmu Bukareszt 4. miejsce 68,93[27]
1954 Mistrzostwa Europy Szwajcaria Berno Gold medal europe.svg 1. miejsce 76,35
1954 Akademickie mistrzostwa świata Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt Gold medal with cup.svg 1. miejsce 75,24[27]
1955 Międzynarodowe igrzyska sportowej młodzieży Polska Warszawa Gold medal with cup.svg 1. miejsce 77,93[27]
1956 Igrzyska olimpijskie Australia Melbourne Silver medal.svg 2. miejsce 79,98 rekord olimpijski
1957 Międzynarodowe igrzyska sportowej młodzieży Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa Gold medal with cup.svg 1. miejsce 80,12[27]
1958 Mistrzostwa Europy Szwecja Sztokholm Gold medal europe.svg 1. miejsce 80,18 rekord mistrzostw Europy
1959 Międzynarodowe igrzyska sportowej młodzieży Austria Wiedeń Gold medal with cup.svg 1. miejsce 76,53[27]
1960 Igrzyska olimpijskie Włochy Rzym 8. miejsce 76,46
1961 Uniwersjada Ludowa Republika Bułgarii Sofia Silver FISU.svg 2. miejsce 77,48
1962 Międzynarodowe igrzyska sportowej młodzieży Finlandia Helsinki Silver medal with cup.svg 2. miejsce 72,59[27]
1962 Mistrzostwa Europy Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Belgrad 7. miejsce 75,01
1964 Igrzyska olimpijskie Japonia Tokio 4. miejsce 80,17
1966 Mistrzostwa Europy Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 7. miejsce 78,86
1968 Igrzyska olimpijskie Meksyk Meksyk 7. miejsce 80,58
1969 Mistrzostwa Europy Grecja Ateny Bronze medal europe.svg 3. miejsce 82,90

10 najlepszych startów[edytuj | edytuj kod]

Wynik Miejsce Data
86,22 m Francja Mantes 7 maja 1970
85,56 m Niemiecka Republika Demokratyczna Berlin 5 września 1959
85,50 m Szwajcaria Zurych 29 czerwca 1965
85,14 m Włochy Rzym 7 września 1960
85,09 m Włochy Rzym 27 września 1964
85,03 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 5 lipca 1964
84,86 m Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mińsk 25 lipca 1965
84,84 m Finlandia Varkaus 10 lipca 1965
84,40 m Włochy Siena 27 lipca 1968
84,00 m Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 11 lipca 1959

Progresja wyników[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela prezentuje progresje wyników Janusza Sidły oraz porównanie do najlepszego wyniku w Polsce i na świecie w danym sezonie.

Rok Wynik Lokata
w Polsce
Najlepszy wynik
w Polsce
Lokata
na świecie
Najlepszy wynik
na świecie
1949 53,09 9 60,90
W. Gerutto
1950 59,10 2 60,59
Cz. Kujawa
1951 67,98 1
1952 68,42 1 24
1953 80,15 1 2 80,41
F. Held
1954 79,03 1 3 81,29
B. Miller
1955 80,07 1 2 81,75
F. Held
1956 83,66 1 2 85,71
E. Danielsen
1957 82,98 2 83,37
J. Kopyto
5
1958 81,97 1 3
1959 85,56 1 2 86,04
A. Cantello
1960 85,14 1 1
1961 82,12 1 8 86,74
C. Lievore
1962 80,98 2 81,27
M. Machowina
6 86,04
J. Lūsis
1963 82,27 1 5 86,33
P. Nevala
1964 85,09 1 2 91,72
T. Pedersen
1965 85,50 1 3 88,14
J. Kinnunen
1966 84,66 1 4 86,58
J. Tushaus
1967 82,96 1 11 90,98
J. Lūsis
1968 84,40 2 86,10
W. Nikiciuk
10 91,98
J. Lūsis
1969 83,80 2 85,08
W.Nikiciuk
6 92,70
J. Kinnunen
1970 86,22 1 8 92,64
P. Nevala
1971 79,26 8 84,18
Z. Jałoszyński
56 90,68
J. Lūsis
1972 73,54 11 80,84
L. Krupiński
93,80
J. Lūsis
1973 74,48 13 82,34
L. Krupiński
94,08
K. Wolfermann

Rankingi[edytuj | edytuj kod]

Ranking czasopisma Track & Field News[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło pięciokrotnie zajmował pierwsze miejsce w prestiżowym rankingu amerykańskiego pisma Track & Field News[28]. W sumie sportowiec zgromadził w tym plebiscycie 139 punktów, co daje mu 2. lokatę w klasyfikacji wszech czasów w rzucie oszczepem (za Janem Železným)[29]. Wśród mężczyzn, przy zestawieniu zawodników wszystkich konkurencji, wynik ten plasuje go na 5. miejscu[29].

Rok Lokata
1953 5
1954 1
1955 2
1956 2
1957 1
1958 1
1959 1
1960 1
1961 3
1962 4
1963 2
1964 2
1965 4
1966 2
1967 6
1968 7
1969 5
1970 10

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda oszczepnika w Alei Gwiazd we Władysławowie

Janusz Sidło został wiele razy odznaczony za swe osiągnięcia. Odznaczony przez Radę Państwa Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Przyznano mu także złoty Medal „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe” (dwukrotnie)[8]. Od 1996 w Sopocie rozgrywany jest Memoriał Janusza Sidły. W 2004 żona Sidły – Ewa Chodorowska – odsłoniła podczas Festiwalu Sportu we Władysławowie gwiazdę lekkoatlety w Alei Gwiazd Sportu[18][30]. Wydarzenie to tak opisuje żona oszczepnika:

Quote-alpha.png
Jestem w Cetniewie pierwszy raz. Gdy Janusz uprawiał sport, to żony nie bywały na zgrupowaniach, nie towarzyszyły mężom w treningach. Myślę, że mąż byłby bardzo szczęśliwy. Ta gwiazda to jakby złoty medal olimpijski, o którym marzył, a którego nie zdobył. Gwiazda szczęścia odwróciła się od niego nie tylko w legendarnym Melbourne, ale także w Rzymie. W eliminacjach rzucił ponad 80 metrów, ale w finale zabrakło już sił. A właśnie tytułem mistrzowskim chciał Janusz uczcić urodziny córki, której nadaliśmy imię Roma. Ta uroczystość jest równie ważna dla naszych wnuków. Dziadek był dla nich autorytetem. Są z niego dumni, wiedzą, że był oszczepnikiem i chwalą się tym. Bardzo przeżyły to, że podczas wycieczki w Polskim Klubie Olimpijczyka nie znalazły zdjęcia Sidły. W Cetniewie będą miały swoją gwiazdę[18].

Plebiscyt Przeglądu Sportowego[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło dwukrotnie wygrywał organizowany przez Przegląd Sportowy plebiscyt na najlepszego polskiego sportowca.

Edycja Pozycja
1951 4 miejsce
1953 2 miejsce
1954 1 miejsce
1955 1 miejsce
1956 2 miejsce
1957 2 miejsce
1958 3 miejsce
1959 2 miejsce
1963 7 miejsce

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Grób Janusza Sidły

Karierę sportową Sidło zdecydował się przerwać w 1973 roku – miał 40 lat[31]. Był działaczem sportowym – pracował w biurze Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Przez krótki okres był także trenerem kadry narodowej oszczepników[15]. W VII Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego w Warszawie był doradcą ds. sportu. Był także pracownikiem naukowym Akademii Wychowania Fizycznego na Bielanach[32]. Jako weteran wziął jeszcze udział w zawodach w Zduńskiej Woli w latach 1983 i 1984 uzyskując bardzo dobre wyniki (odpowiednio 53,68 i 56,68)[17]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W bliskim sąsiedztwie jego grobu znajdują się mogiły Zygmunta Szelesta – jego wieloletniego wychowawcy, oraz Zbigniewa Radziwonowicza – głównego krajowego rywala w latach 50. XX wieku.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Janusz Sidło był żonaty z Ewą Chodorowską, nauczycielką, absolwentką AWF w Warszawie[33]. Ślub wzięli w latach 50. XX wieku. W 1960 przyszła na świat ich córka Roma[15][18]. Imię córki zaczerpnięto od włoskiej nazwy Rzymu – miasta igrzysk roku 1960.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gazeta Wyborcza: Jesienne szmery literackie (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  2. a b c d Konrad Gruda, Andrzej Roman: Droga do Tokio. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1965.
  3. Wirtualne Polska: „Track and Field News”: Sidło najlepszy (pol.). [dostęp 16 października 2009].
  4. Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  5. Jan Lis: Polscy medaliści olimpijscy. Białystok: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985, s. 310. ISBN 83-03-01184-7.
  6. Absolwenci V Liceum Ogólnokształcącego (pol.). [dostęp 5 marca 2012].
  7. a b Gazeta Wyborcza Katowice: Olimpijczycy patrzą na halę (pol.). [dostęp 13 lutego 2009].
  8. a b c Polskie Radio: Niespełniony król oszczepu (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  9. a b c d e Jerzy Suszko: Cudowna drużyna królowej sportu. Warszawa: wyd. Sport i Turystyka, 1974.
  10. a b Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920–2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 204. ISBN 978-83-61233-20-6.
  11. Sport.pl: Lekkoatletyka: dziesiąta rocznica śmierci Janusza Sidły (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  12. „Lekkoatletyka”, 1978 nr 4/264. Zygmunt Głuszek – redaktor naczelny. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch” (pol.). 
  13. „Lekkoatletyka”, 1978 nr 4/264. Zygmunt Głuszek – redaktor naczelny. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch” (pol.). 
  14. SR/Olympic Sports: Athletics at the 1956 Melbourne Summer Games: Men’s Javelin Throw (ang.). [dostęp 6 kwietnia 2009].
  15. a b c Bogdan Tuszyński: Polscy Olimpijczycy XX wieku tom II. Wrocław: Wydawnictwo Europa, 2004, s. 162. ISBN 83-7407-050-1.
  16. BBC Polish: Polacy na Olimpiadach – 1956 – Melbourne (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  17. a b Jerzy Szymonek, Janusz Rozum: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Rzut oszczepem mężczyzn.. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  18. a b c d Trójmiasto.pl: Aleja 42 Gwiazd (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  19. Gazeta Wyborcza: Janusz Sidło (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  20. a b Konrad Gruda, Andrzej Roman: Droga do Tokio. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1965.
  21. GBRAthletics: European Cup A Final and Super League (Men) (ang.). [dostęp 17 października 2009].
  22. VIII European Athletics Championships in Budapest HUN, 30 Aug – 4 Sep (ang.). [dostęp 17 października 2009].
  23. VIII European Athletics Championships in Budapest HUN, 30 Aug – 4 Sep (ang.). [dostęp 17 października 2009].
  24. XIX Igrzyska Olimpijskie – Meksyk 1968. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1969.
  25. a b IX European Athletics Championships in ATHINAI GRE 1969,16–20 Sep (ang.). [dostęp 17 października 2009].
  26. „Życie Warszawy”, 1971 nr 153. Warszawa (pol.). 
  27. a b c d e f g Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  28. Track & Field News: Men’s World Rankings, 1947–2002 (ang.). [dostęp 20 lutego 2009].
  29. a b Track & Field News -rankings 1947–2007 (ang.). [dostęp 6 kwietnia 2009].
  30. Sport.pl: Aleja Gwiazd Sportu we Władysławowie (pol.). [dostęp 11 lutego 2009].
  31. Jerzy Szymonek, Janusz Rozum: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Rzut oszczepem mężczyzn.. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  32. O sporcie pisze Czesław Michalski (pol.). [dostęp 12 lutego 2009].
  33. K. Toporowicz, Sidło Janusz, Polski Słownik Biograficzny, T. 36, 1996, s.480.
  34. Filmpolski.pl: Janusz Sidło (pol.). [dostęp 11 lutego 2009].
  35. Filmpolski.pl: Motodrama (pol.). [dostęp 11 lutego 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Szymonek, Janusz Rozum: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Rzut oszczepem mężczyzn.. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  • Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920–2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  • Mała Encyklopedia Sportu, tom I.. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1984. ISBN 83-217-2565-1.
  • Biuletyn Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Warszawa: 1999.
  • Jerzy Waśko: Polscy lekkoatleci na listach światowych 1921–2002. Warszawa – Zamość: 2003.
  • Asko Koski’s Asko Koski’s – Javelin World (ang.). [dostęp 20 lutego 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]