Zygmunt Kalinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Kalinowski
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
2 maja 1949
Laski, Polska
Pozycja bramkarz
Wzrost 182 cm
Kariera juniorska
1964–1968 Pilica Warka
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1968–1970
1971–1979
1979–1981
1981–1982
1982–1986
1987–1988
1988
1992
1992–1996
Legia Warszawa
Śląsk Wrocław
Motor Lublin
Polonia Sydney
Motor Lublin
Stal Kraśnik
North York Rackets Toronto
Hortex Ryki
Prywaciarz Tomaszów Lubelski
3 (0)
168 (0)


81 (0)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1972

1973–1974
 Polska U-21
 Polska B
 Polska
3 (0)
2 (0)
4 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1996–1997




2007

2011–2012
2012

 Polska (bramkarze)
Wisła Kraków (bramkarze)
Górnik Łęczna (bramkarze)
Lublinianka Lublin (bramkarze)
Motor Lublin (bramkarze)
Motor II Lublin
Motor Lublin (bramkarze)
Chełmianka Chełm (bramkarze)
Orlęta Radzyń Podlaski (bramkarze)
Motor Lublin (bramkarze)
Hetman Żółkiewka (bramkarze)

Zygmunt Kalinowski (ur. 2 maja 1949 w Laskach) – polski piłkarz, bramkarz, reprezentant Polski, uczestnik Mundialu 1974. Mistrz Polski ze Śląskiem Wrocław (1977).

Kariera piłkarska[edytuj]

Jest wychowankiem klubu Pilica Warka. W latach 1968-1971 był zawodnikiem Legii Warszawa, ale wystąpił tylko w trzech spotkaniach rundy jesiennej sezonu 1970/1971 zakończonego tytułem wicemistrzowskim dla warszawskiego klubu. W rundzie wiosennej sezonu 1970/1971 został zawodnikiem Śląska Wrocław, z którym w tym samym roku awansował do ekstraklasy, a następnie sięgnął jako podstawowy bramkarz wrocławskiej drużyny po swoje największe sukcesy - mistrzostwo Polski w 1977 i Puchar Polski w 1976, ponadto zdobył jeszcze brązowy medal MP w 1975 i wicemistrzostwo Polski w 1978. W 1979 został zawodnikiem II-ligowego Motoru Lublin, z którym w sezonie 1979/1980 wywalczył awans do ekstraklasy, następnie grał w rundzie jesiennej sezonu 1980/1981. W 1981 występował w Polonii Sydney, następnie powrócił do Motoru, z którym w sezonie 1982/1983 ponownie wywalczył awans do I ligi. W lubelskim klubie grał do rundy jesiennej sezonu 1986/1987. W kolejnych latach był jeszcze piłkarzem Stali Kraśnik (1987/1988, w rundzie wiosennej jako grający trener), kanadyjskiego North York Rackets Toronto (1988), Ruchu Ryki i Prywaciarza Tomaszów Lubelski (w tym ostatnim klubie był grającym trenerem).

Reprezentacja Polski[edytuj]

W 1972 został powołany do młodzieżowej reprezentacji Polski. Pierwszy raz do reprezentacji seniorskiej został powołany na mecz eliminacji mistrzostw świata z Walią (26 września 1973), jednak pozostał wówczas na ławce rezerwowych. Debiutował w kolejnym spotkaniu reprezentacji - towarzyskim meczu z Holandią (10 października 1973), gdzie wszedł jako zmiennik Jana Tomaszewskiego w 46' i nie puścił bramki. Następnie był rezerwowym podczas słynnego meczu na Wembley z Anglią (17 października 1973). Uczestniczył w przygotowaniach do Mistrzostw świata w piłce nożnej w 1974 i wystąpił wówczas we wszystkich trzech oficjalnych spotkaniach towarzyskich polskiej reprezentacji (w tym dwukrotnie w pierwszym składzie). Znalazł się w kadrze na Mundial, ale nie zagrał w żadnym spotkaniu drużyny, która sięgnęła wówczas po 3. miejsce. Jako członek drużyny został jednak nagrodzony srebrnym medalem, wraz z pozostałymi zawodnikami.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 10 października 1973 Rotterdam  Holandia
1-1
towarzyski
od 46'
2. 21 października 1973 Dublin  Irlandia
0-1
towarzyski
90'
3. 17 kwietnia 1974 Liège  Belgia
1-1
towarzyski
90'
4. 15 maja 1974 Warszawa  Grecja
2-0
towarzyski
od 46'

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener grup młodzieżowych i bramkarzy, m.in. w Sygnale Lublin, Wiśle Kraków, Lubliniance, Górniku Łęczna, Motorze Lublin, Chełmiance i Orlętach Radzyń. Współpracował także jako trener bramkarzy z reprezentacją Polski seniorów (za czasów Władysława Stachurskiego wiosną 1996 i Antoniego Piechniczka (1996-1997)).

Bibliografia[edytuj]

  • Filip Podolski Śląsk Wrocław. 30 sezonów w ekstraklasie, b.m. i d.w.
  • Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni. Piłkarska reprezentacja Polski 1919-2001, wyd. gia, Katowice, b.d.w
  • Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek, Bożena Lidia Szmel Legia to potęga. Prawie 90 lat prawdziwej historii, wyd. gia, Katowice 2004