Zygmunt Maszczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Zygmunt Maszczyk
Imię i nazwisko Zygmunt Paweł Maszczyk
Data i miejsce
urodzenia
3 maja 1945
Siemianowice Śląskie, Polska
Pseudonim „Zyga”
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 175 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1955-1962
1963-1976
1976-1979
1979
Siemianowiczanka
Ruch Chorzów
Valenciennes FC
CKS Czeladź

310 (41)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1968-1976  Polska 36 (0)

Zygmunt Paweł Maszczyk, ps. „Zyga” (ur. 3 maja 1945 w Siemianowicach Śląskich) – polski piłkarz grający na pozycji pomocnika lub napastnika. Reprezentant Polski, srebrny medalista z Mistrzostw Świata w 1974, złoty medalista olimpijski z 1972 i srebrny z 1976.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Zygmunt Maszczyk był wychowankiem Siemianowiczanki, w której występował w latach 1955-1962. Do Ruchu Chorzów trafił w 1963, gdzie grał aż do 1976. Dzięki doskonałemu wyszkoleniu i swojej pracowitości szybko stał się najpopularniejszym piłkarzem „Niebieskich” w tamtym czasie. W 14 sezonach na pierwszoligowych boiskach bronił barw Ruchu w 310 meczach, strzelając 41 goli, znacznie przyczyniając się do zdobycia trzech mistrzostw Polski (1968, 1974, 1975), Pucharu Polski w 1974; z drużyną dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA w 1974, a później ćwierćfinału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych w 1975.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Do reprezentacji narodowej trafił w 1968, debiutując w meczu z Turcją, w sumie występując w 36 oficjalnych i 4 nieoficjalnych spotkaniach. Jedyne dwa gole dla biało-czerwonych strzelił 26 kwietnia 1972 w nieoficjalnym meczu z olimpijską reprezentacją Hiszpanii w Szczecinie, wygranym 2:0. Był jednym z ulubionych zawodników kadry Kazimierza Górskiego, występując w prawie każdym meczu pełne 90 minut. Grał bardzo ambitnie, wyraźnie biegając najwięcej ze wszystkich zawodników, czym zresztą imponował wszystkim.

Na Mistrzostwach Świata w 1974 był jedynym reprezentantem aktualnych, klubowych mistrzów Polski[1], w 7 meczach grał w sumie 592 minuty.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 24 kwietnia 1968 Chorzów  Turcja
8-0
towarzyski
90'
2. 1 maja 1968 Warszawa  Holandia
0-0
towarzyski
do 61'
3. 10 października 1971 Warszawa  Niemcy
1-3
elim. Euro 1972
90'
4. 7 maja 1972 Warszawa  Bułgaria
3-0
elim. IO 1972
do 69'
5. 10 maja 1972 Poznań  Szwajcaria
0-0
towarzyski
od 60'
6. 30 sierpnia 1972 Ratyzbona  Ghana
4-0
IO 1972
90'
7. 3 września 1972 Ratyzbona  Dania
1-1
IO 1972
90'
8. 5 września 1972 Augsburg  ZSRR
2-1
IO 1972
90'
9. 8 września 1972 Norymberga  Maroko
5-0
IO 1972
od 65'
10. 10 września 1972 Monachium  Węgry
2-1
IO 1972
90'
11. 15 października 1972 Bydgoszcz  Czechosłowacja
3-0
towarzyski
90'
12. 20 marca 1973 Łódź  Stany Zjednoczone
4-0
towarzyski
od 46'
13. 28 marca 1973 Cardiff  Walia
0-2
elim. MŚ 1974
90'
14. 17 kwietnia 1974 Liège  Belgia
1-1
towarzyski
90'
15. 15 czerwca 1974 Stuttgart  Argentyna
3-2
MŚ 1974
90'
16. 19 czerwca 1974 Monachium  Haiti
7-0
MŚ 1974
do 63'
17. 23 czerwca 1974 Stuttgart  Włochy
2-1
MŚ 1974
90'
18. 26 czerwca 1974 Stuttgart  Szwecja
1-0
MŚ 1974
90'
19. 30 czerwca 1974 Frankfurt nad Menem  Jugosławia
2-1
MŚ 1974
90'
20. 3 lipca 1974 Frankfurt nad Menem  Niemcy
0-1
MŚ 1974
do 79'
21. 6 lipca 1974 Monachium  Brazylia
1-0
MŚ 1974
90'
22. 1 września 1974 Helsinki  Finlandia
2-1
elim. Euro 1976
90'
23. 4 września 1974 Warszawa  NRD
1-3
towarzyski
90'
24. 7 września 1974 Wrocław  Francja
0-2
towarzyski
od 46'
25. 13 listopada 1974 Praga  Czechosłowacja
2-2
towarzyski
90'
26. 19 kwietnia 1975 Rzym  Włochy
0-0
elim. Euro 1976
90'
27. 28 maja 1975 Halle  NRD
2-1
towarzyski
do 55'
kpt.
28. 6 lipca 1975 Montreal  Kanada
8-1
towarzyski
do 45'
kpt.
29. 9 lipca 1975 Toronto  Kanada
4-1
towarzyski
do 45'
30. 10 września 1975 Chorzów  Holandia
4-1
elim. Euro 1976
90'
31. 8 października 1975 Łódź  Węgry
4-2
towarzyski
90'
kpt.
32. 15 października 1975 Amsterdam  Holandia
0-3
elim. Euro 1976
90'
kpt.
33. 18 lipca 1976 Montreal  Kuba
0-0
IO 1976
od 51'
34. 22 lipca 1976 Montreal  Iran
3-2
IO 1976
90'
35. 25 lipca 1976 Montreal  Korea Północna
3-2
IO 1976
do 70'
36. 31 lipca 1976 Montreal  NRD
1-3
IO 1976
90'

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Już przed stanem wojennym w 1981 mieszkał i pracował (w fabryce mebli) w Lüdenscheid na terenie RFN porzucając czynne uprawianie sportu, przez 4 lata prowadził też miejscową drużynę[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Złoty oraz Srebrny Medal "Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe", przez organizacje sportowe został uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu (1973).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Marek Wawrzynkowski, Łukasz Olkowicz. Wczoraj i Dziś Bohaterowie niemieckiego mundialu. „Przegląd Sportowy”. 156, s. 14-17, 6.07.09. Warszawa. ISSN 350389. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]