Żelazocyjanek potasu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Żelazocyjanek potasu
jon heksacyjanożelazianowy kryształy K4[Fe(CN)6]·3H2O
jon heksacyjanożelazianowy kryształy K4[Fe(CN)6]·3H2O
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny K4[Fe(CN)6]
Inne wzory K4[Fe(CN)6]·3H2O (trihydrat)
Masa molowa bezwodny: 368,34 g/mol
uwodniony: 422,39 g/mol
Wygląd żółte kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 13943-58-3 (anhydrat)
14459-95-1 (trihydrat)
PubChem 161067[1]
Podobne związki
Podobne związki błękit pruski, żelazicyjanek potasu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Żelazocyjanek potasu (tzw. żółta sól Gmelina, nazwa systematyczna: heksacyjanożelazian(II) potasu), K4[Fe(CN)6]·3H2O – nieorganiczny związek chemiczny, sól kompleksowa, hydrat soli żelaza i kwasu cyjanowodorowego.

W temperaturze pokojowej tworzy ona cytrynowo-żółte kryształy i ulega rozkładowi przed momentem osiągnięcia temperatury topnienia. Żelazocyjanek potasu nie rozpuszcza się w etanolu, jest za to dobrze rozpuszczalny w wodzie. Ze względu na dużą trwałość kompleksu Fe(CN)6 jest nietoksyczny. Pod wpływem mocnych kwasów rozkłada się z wydzieleniem cyjanowodoru. Logarytm stałej trwałości kompleksu żelazocyjanku potasu wynosi: logβ6 = 24.

[edytuj] Zastosowanie

Żelazocyjanek potasu stosowany jest do produkcji niebieskich pigmentów, takich jak błękit żelazowy czy błękit pruski, jako składnik kąpieli galwanicznych oraz jako odczynnik laboratoryjny, a także jako substancja przeciwdziałająca zbrylaniu produktów spożywczych (np. soli kuchennej)[2] – symbol E 536.

W stomatologii używany jako strącalnik dla 30 lub 50% chlorku cynkowego używanego do impregnacji zębów mlecznych.

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach