1 Dywizja Lotnictwa Bombowego
| 1 Dywizja Lotnictwa Bombowego | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 31 października 1944 |
| Rozformowanie | 1946 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | ppłk Michał Martynow |
| Organizacja | |
| Numer | 1 |
| Dyslokacja | Sochaczew |
| Rodzaj wojsk | lotnictwo bombowe |
| Rodzaj sił zbrojnych | Lotnictwo |
1 Dywizja Lotnictwa Bombowego (1 DLB) – związek taktyczny lotnictwa bombowego ludowego Wojska Polskiego.
Dywizję sformowano na podstawie rozkazu Naczelnego Dowództwa WP z 31.10.1944 jako związek taktyczny 1 Mieszanego Korpusu Lotniczego. Utworzono ją w Mirgorodzie, Kirowogradzie i Kazaniu z przekazanych z Armii Czerwonej trzech pułków lotniczych oraz dowództwa 184 Dywizji Lotnictwa Bombowego.
Od chwili sformowania do momentu zakończenia wojny dywizja prowadziła szkolenie bojowe. W walkach nie wzięła udziału. Po zakończeniu działań wojennych dywizja została przebazowana do kraju na lotniska w Sochaczewie i Sannikach.
W 1946 dywizję rozformowano pozostawiając 3 Pułk Lotnictwa Bombowego, który przemianowano na 7 Pułk Lotnictwa Bombowego.
[edytuj] Skład dywizji w 1944
- Dowództwo dywizji
- 3 Pułk Lotnictwa Bombowego
- 4 Pułk Lotnictwa Bombowego
- 5 Pułk Lotnictwa Bombowego
- 40 Kompania Łączności
- klucz dowództwa dywizji
Stan etatowy dywizji: 1036 żołnierzy. Uzbrojenie: 105 samolotów, w tym: 96 bombowców Pe-2, 1 myśliwiec Jak-1, 1 myśliwiec Jak-7, 7 samolotów łącznikowych Po-2.
[edytuj] Dowództwo dywizji w 1944
- dowódca dywizji - ppłk Michał Martynow
- szef sztabu - ppłk Mikołaj Kulin
[edytuj] Bibliografia
- Izydor Koliński, Lotnictwo Polski Ludowej, Wyd. MON, Warszawa 1987;
- Izydor Koliński, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych, Warszawa 1978.
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
