Bogufał II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogufał II
Herb Bogufał II
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1253
Solec Wielkopolski
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1242
Sakra biskupia brak danych

Bogufał II (Boguchwał II) (ur. ?, zm. w 1253) – biskup poznański.

Według kroniki Jana Długosza, pieczętował się herbem Poraj. Używał tytułu magistra, jednak nie wiemy który z uniwersytetów ukończył. W 1211 r. został scholastykiem poznańskim, w 1231 kustoszem, a w 1242 biskupem poznańskim. Istnieje wprawdzie dokument datowany na 21 lipca 1240, w którym Bogufał występuje już jako biskup, jest to jednak późniejszy falsyfikat.

Za jego rządów rozebrano romańskie, spękane prezbiterium poznańskiej katedry, wznosząc w jego miejscu w 1262 nową konstrukcję. W 1244 Bogufał odstąpił księciu Przemysłowi I osadę wokół nieistniejącego dziś kościoła św. Gotarda, gdzie powstał lokowany na prawie magdeburskim lewobrzeżny Poznań. Był również sygnatariuszem aktu lokacji. Sprowadził dominikanów do kościołów św. Wojciecha i św. Marcina. W 1246 otrzymał od księcia Przemysła I immunitet wraz z prawem do lokacji osad biskupich na prawie magdeburskim, co miało pomóc mu w opanowaniu oporu możnych Wielkopolski wobec rosnącej potęgi Kościoła. W 1248 był uczestnikiem synodu we Wrocławiu.

Jego duża biblioteka, zawierająca głównie zbiory Pism Świętych, po śmierci przekazana została bibliotece katedralnej. Uznaje się go także za inicjatora powstania Rocznika Kapituły Poznańskiej oraz mecenasa kustosza Baszka, który spisał "Kronikę Wielkopolską" (niekiedy uznaje się wręcz, że biskup Bogufał był współautorem dzieła). Zmarł 9 lutego 1253 w Solcu Wielkopolskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Paweł
Template-Bishop.svg Biskup poznański
12421253
Template-Bishop.svg Następca
Piotr