Stanisław Napierała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Napierała
Stanisław Napierała
Ut vitam habeant
Aby mieli życie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1936
Kalwy
Biskup pomocniczy poznański
Okres sprawowania 1980–1992
Biskup diecezjalny kaliski
Okres sprawowania 1992–2012
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 maja 1961
Nominacja biskupia 25 sierpnia 1980
Sakra biskupia 5 października 1980
Wikicytaty Stanisław Napierała w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 października 1980
Konsekrator Jerzy Stroba
Współkonsekratorzy Tadeusz Etter
Marian Przykucki

Stanisław Napierała (ur. 23 grudnia 1936 w Kalwach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk teologicznych, biskup pomocniczy poznański w latach 1980–1992, biskup diecezjalny kaliski w latach 1992–2012, od 2012 biskup senior diecezji kaliskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 grudnia 1936 w Kalwach. Ukończył Niższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Poznańskiej w Wolsztynie. Egzamin dojrzałości zdał eksternistycznie w Poznaniu w 1957[1].

W latach 1955–1961 studiował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 27 maja 1961 arcybiskup metropolita poznański Antoni Baraniak[1].

W latach 1963–1968 odbył studia specjalistyczne w Rzymie. W latach 1963–1965 studiował teologię dogmatyczną na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał licencjat, następnie w latach 1965–1968 studiował teologię dogmatyczną orientalną w Papieskim Instytucie Studiów Orientalnych, gdzie na podstawie dysertacji De Christi Ecclesia eiusque visibili capite magna controversia. Indagatio theologica in Vladimiri Solov’ev conceptum unionis ecclesiasticae uzyskał stopień doktora[3]. Pracę doktorską nostryfikował w 1969 w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1981 na podstawie rozprawy Pojęcie Kościoła partykularnego w dokumentach i aktach Soboru Watykańskiego II uzyskał habilitację na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1969–1992 był wykładowcą teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. Ponadto prowadził wykłady zlecone z teologii orientalnej w roku akademickim 1969/1970 w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, zaś w latach 1973–1977 w Punkcie Konsultacyjnym Akademii Teologii Katolickiej w Gorzowie Wielkopolskim. W latach 1998–2003 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie na Wydziale Teologicznym prowadził wykłady z ekumenizmu i teologii orientalnej[1].

Był sekretarzem arcybiskupów poznańskich: w latach 1969–1977 Antoniego Baraniaka, następnie w latach 1978–1979 Jerzego Stroby. Od 1979 do 1982 pełnił funkcję rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

25 sierpnia 1980 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej i biskupem tytularnym San Leone[4][2]. Święcenia biskupie otrzymał 5 października 1980. Głównym konsekratorem był Jerzy Stroba, arcybiskup metropolita poznański, a współkonsekratorami biskupi pomocniczy poznańscy Tadeusz Etter i Marian Przykucki[5]. Jako swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Ut vitam habeant” (Aby mieli życie)[2]. W archidiecezji poznańskiej pełnił funkcję wikariusza generalnego[1].

25 marca 1992 Jan Paweł II ustanowił go biskupem diecezjalnym nowo powstałej diecezji kaliskiej. Ingres do katedry w Kaliszu odbył 12 kwietnia 1992[1]. 21 lipca 2012 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z pełnionego urzędu[6]. Od tego dnia do momentu objęcia urzędu przez jego następcę 12 września 2012 pełnił funkcję administratora apostolskiego diecezji[1][1].

W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski sprawował funkcję sekretarza Krajowego Komitetu Roku Świętego (1973–1975) oraz sekretarza Komisji Episkopatu do Spraw Realizacji Uchwał Soboru Watykańskiego II. Był także z ramienia Episkopatu współorganizatorem II Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Polsce w 1987. Ponadto zasiadał w komisjach ds. Ekumenizmu, ds. Seminariów Duchownych i ds. Apostolstwa Świeckich. Został też członkiem Komisji do Spraw Wychowania Katolickiego, Rady Naukowej, a także asystentem do spraw szkół katolickich w Polsce[1].

Odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

W 2004 otrzymał tytuł honorowego obywatela Kalisza[7].

W 2012 Rada Gminy i Miasta Nowe Skalmierzyce przyznała mu Medal za Zasługi dla Ziemi Skalmierzyckiej[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Nota biograficzna Stanisława Napierały na stronie diecezji kaliskiej. diecezja.kalisz.pl. [dostęp 2013-07-18].
  2. 2,0 2,1 2,2 Kalisz: bp Napierała obchodzi 20-lecie sakry biskupiej. ekai.pl, 2000-10-05. [dostęp 2012-10-14].
  3. Nota biograficzna Stanisława Napierały na stronie diecezji kaliskiej. diecezja.kalisz.pl. [dostęp 2013-07-18]. Źródło to podaje, że studia doktoranckie Napierała odbył po studiach licencjackich w latach 1964–1967. Por. Kalisz: bp Napierała obchodzi 20-lecie sakry biskupiej. ekai.pl, 2000-10-05. [dostęp 2012-10-14]. Dorobek naukowy księży pracujących w Diecezji Kaliskiej. diecezja.kalisz.pl. [dostęp 2013-07-18].
  4. Bp Napierała obchodzi 25-lecie sakry biskupiej. ekai.pl, 2005-10-05. [dostęp 2012-10-14].
  5. Stanisław Napierała w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2012-10-14].
  6. Kalisz: Bp Stanisław Napierała przechodzi na emeryturę. Bp Edward Janiak – biskupem kaliskim. episkopat.pl, 2012-07-21. [dostęp 2013-07-18].
  7. Uchwała nr XIX/ 263/2004 Rady Miejskiej Kalisza z dnia 20 maja 2004 roku w sprawie nadania godności Honorowego Obywatelstwa Miasta Kalisza. bip.kalisz.pl. [dostęp 2012-10-14].
  8. Bp Napierała odznaczony Medalem za Zasługi dla Ziemi Skalmierzyckiej. ekai.pl, 2012-06-30. [dostęp 2013-07-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]