Bojko Borisow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bojko Borisow
BBorisov EPP Summit March 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1959
Bankja
Premier Bułgarii
Przynależność polityczna Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii (GERB)
Okres urzędowania od 27 lipca 2009
do 21 lutego 2013
Poprzednik Sergej Staniszew
Następca Marin Rajkow
Burmistrz Sofii
Okres urzędowania od 8 listopada 2005
do 27 lipca 2009
Poprzednik Minko Gerdżikow
Następca Minko Gerdżikow
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bojko Metodiew Borisow (wym. [ˈbɔjko mɛˈtɔdiɛf boˈrisof]; ur. 13 czerwca 1959 w Bankji) – bułgarski oficer policji, karateka i polityk.

W latach 80. pracował w sofijskiej policji, następnie prowadził agencję ochrony; w 2001 rozpoczął karierę polityczną, kiedy otrzymał stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w rządzie Symeona Sakskoburggotskiego, z ramienia jego partii (Narodowy Ruch Symeon Drugi) został deputowanym na Zgromadzenie Narodowe 40. kadencji (2005), jednak już po trzech miesiącach musiał zrzec się mandatu, ponieważ wygrał wybory na burmistrza Sofii. Od 2006 roku jest liderem partii Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii (GERB), którą poprowadził do zwycięstw w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2007 i 2009 roku oraz w wyborach parlamentarnych w 2009 roku. Po ustąpieniu rządu Sergieja Staniszewa stanął na czele nowego rządu, którym kierował do 21 lutego 2013 r.

Spis treści

Wykształcenie i kariera w policji[edytuj]

Jest absolwentem (1982) Wydziału Ochrony Przeciwpożarowej Wyższej Szkoły Służb Specjalnych przy bułgarskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, którą ukończył ze stopniem podporucznika. Niedługo potem rozpoczął pracę w sofijskim Departamencie Policji, gdzie został dowódcą plutonu, a następnie – kompanii.

Jednocześnie kontynuował naukę na swojej macierzystej uczelni, wówczas już istniejącej pod nazwą Akademia Policyjna. W 1990 roku obronił na niej pracę doktorską pt. "Psychofizyczny trening sił operacyjnych"[1]. W tym samym roku otrzymał awans na majora, a także – na szefa sofijskiej policji.

W 1991 roku utworzył agencję ochrony IPON-1, która obecnie jest największą tego typu organizacją w kraju. Z jej usług korzystali m.in. były bułgarski dyktator Todor Żiwkow i premier Symeon Sakskoburggotski[2].

Kariera polityczna[edytuj]

W latach 2001-2005 pracował na stanowisku sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Ówczesny premier Symeon Sakskoburggotski zaproponował mu start z list swojej partii (Narodowy Ruch Symeon Drugi) w wyborach parlamentarnych w 2005 roku. Borisow przyjął propozycję i wkrótce został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego.

Trzy miesiące później ze stanowiska burmistrza Sofii musiał zrezygnować, wybrany do parlamentu, Stefan Sofijanski. Borisow wziął udział w przyspieszonych wyborach, w których wygrał zdecydowanie (uzyskał ponad 70% głosów)[3]. Wielu komentatorów, szczególnie z mediów zagranicznych, podkreślając skuteczną walkę z sofijską mafią, nazywa go "szeryfem". Jeszcze w czasie, kiedy urzędował w sofijskim ratuszu, zauważano, że kiedyś będzie premierem Bułgarii[2][4]. Za jego kadencji budżet miasta zwiększył się o 100%, ponadto znacznie wzrosła liczba inwestycji zagranicznych[5].

Pod koniec 2006 roku, niezadowolony z kierunku, w którym zmierzał Narodowy Ruch, zaangażował się w tworzenie nowej partii – Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii (GERB) – której został nieformalnym liderem. Od początku istnienia GERB zaczął szybko odbierać popularność rządzącej Bułgarskiej Partii Socjalistycznej, oskarżanej o przyzwolenie na korupcję i marnotrawienie funduszy unijnych[5]. Borisow, podkreślający konieczność powstrzymania przestępczości zorganizowanej i gruntownej reformy wymiary sprawiedliwości, poprowadził swoją partię do zwycięstw w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2007 (21,69%) i 2009 roku (24,36%) oraz w wyborach parlamentarnych w 2009 roku (39,71%).

20 lutego 2013 podał się wraz z całym rządem do dymisji, przyjętej przez parlament następnego dnia[6]. Bezpośrednim powodem ustąpienia były trwające od dwóch tygodni protesty społeczne wywołane przez podwyżki cen energii elektrycznej i gazu[7]. 13 marca 2013 prezydent Rosen Plewnelijew powołał nowy gabinet na czele z Marinem Rajkowem, którego mandat został wyznaczony do czasu organizacji wcześniejszych wyborów parlamentarnych zaplanowanych na 12 maja 2013[8][9].

Pasje sportowe[edytuj]

Od 1978 roku uczestniczył w turniejach karate i aktywnie angażował się w popularyzację tej dyscypliny sportowej. Pełnił m.in. funkcję trenera reprezentacji bułgarskiej. Ma uprawnienia międzynarodowego sędziego. Jako piłkarz-amator okazjonalnie występuje w klubie Witosza Bystrzyca. W 2011 został niespodziewanie wybrany na najlepszego piłkarza roku w Bułgarii, ale - jak sam stwierdził - był to protest przeciwko bardzo słabym wynikom reprezentacji Bułgarii[10].

Przypisy

  1. ↑ A.Skieterska. Szeryf Bojko porządzi Bułgarią. Gazeta Wyborcza. 7 lipca 2009.
  2. ↑ 2,0 2,1 "Sheriff" mayor of Sofia gets involved in Bulgarian politics | wieninternational.at
  3. ↑ Borisow nowym burmistrzem Sofii.
  4. ↑ Standart News - Archive | Wednesday, 3 May 2006
  5. ↑ 5,0 5,1 A.Skieterska. Op cit.
  6. ↑ Bulgarian parliament accepts resignation of Boyko Borisov’s government (ang.). focus-fen.net, 21 lutego 2013. [dostęp 2013-03-22].
  7. ↑ | Rząd Bułgarii upadł "bo nie oszczędzał i nie prosił o pomoc" |tvn24.pl | 21 lutego 2013
  8. ↑ Bulgarian President Plevneliev names ambassador Marin Raikov as caretaker prime minister (ang.). sofiaglobe.com, 12 marca 2013. [dostęp 2013-03-12].
  9. ↑ Bulgarian president names new caretaker government (ang.). BBC News, 12 marca 2013. [dostęp 2013-03-12].
  10. ↑ NewsBBC: Bulgarian PM wins player of year but wants award annulled (Dostęp 6 grudnia 2011)

Linki zewnętrzne[edytuj]

p • d • e
Premierzy Bułgarii
Księstwo Bułgarii
(1878–1908)

Burmow (1879) • metropolita Klemens (1879-80) • D.Cankow (1880) • Karawełow (1880-81) • Ehrnrooth (1881) • Sobolew (1882-83) • D.Cankow (1883-84) • Karawełow (1884-86) • metropolita Klemens (1886) • Karawełow (1886) • Radosławow (1886-87) • Stoiłow (1887) • Stambołow (1887-94) • Stoiłow (1894-99) • Grekow (1899) • Iwanczow (1899-01) • Petrow (1901) • Karawełow (1901-02) • Danew (1902-03) • Petrow (1903-06) • Petkow (1906-07) • Stanczow (1907) • Gudew (1907-08)
Carstwo Bułgarii
(1908–1946)

Malinow (1908-11) • Geszow (1911-13) • Danew (1913) • Radosławow (1913-18) • Malinow (1918) • Teodorow (1918-19) • Stambolijski (1919-23) • A.Cankow (1923-26) • Liapczew (1926-31) • Malinow (1931) • Muszanow (1931-34) • Georgijew (1934-35) • Złatew (1935) • Toszew (1935) • Kjoseiwanow (1935-40) • Fiłow (1940-43) • Gabrowski (1943) • Bożiłow (1943-44) • Bagrianow (1944) • Murawijew (1944) • Georgijew (1944-46)
Bułgarska Republika Ludowa
(1946–1990)

Dymitrow (1946-49) • Kołarow (1949-50) • Czerwenkow (1950-56) • Jugow (1956-62) • Żiwkow (1962-71) • Todorow (1971-81) • Filipow (1981-86) • Atanasow (1986-90) • Łukanow (1990)
Republika Bułgarii
(od 1990)

Łukanow (1990) • Popow (1990-91) • Dimitrow (1991-92) • Berow (1992-94) • Indżowa (1994-95) • Widenow (1995-97) • Sofijanski (1997) • Kostow (1997-01) • Sakskoburggotski (2001-05) • Staniszew (2005-09) • Borisow (2009-2013) • Rajkow (2013) • Oreszarski (2013-)
p • d • e
Rząd Bojka Borisowa
W dniu zaprzysiężenia

Bojko Borisow (GERB) • Cwetan Cwetanow (GERB) • Aleksandyr Cwetkow (GERB) • Bożidar Dimitrow (GERB) • Symeon Djankow (GERB) • Jordanka Fandakowa (GERB) • Nona Karadżowa (GERB) • Nikołaj Mładenow (GERB) • Totju Mładenow (GERB) • Mirosław Najdenow (GERB) • Bożydar Nanew (GERB) • Swilen Nejkow (GERB) • Rosen Plewnelijew (GERB) • Margarita Popowa (GERB) • Weżdi Raszidow (GERB) • Trajczo Trajkow (GERB) • Rumjana Żelewa (GERB)

 Boyko Borissov 2.jpg
Późniejsi członkowie rządu

Sergej Ignatow (GERB) • Anju Angełow (GERB) • Tomisław Donczew (GERB) • Anna-Maria Borisowa (bezp.) • Stefan Konstantinow (bezp.) • Diana Kowaczewa (GERB) • Iwajło Moskowski (GERB) • Liljana Pawłowa (bezp.) • Stefan Vodenicharov
p • d • e
Burmistrzowie Sofii
Księstwo Bułgarii
(1878–1908)

Taszew (1878) • Hadżikocew (1878) • Dimow (1878) • Peszew (1878-79) • Trajkowicz (1879-80) • Ikonomow (1880) • Daskałow (1881) • Hadżienow (1881-83) • Suknarow (1883) • Hadżikocew (1883-84) • Peszew (1884-85) • Sławejkow (1885-86) • Kowaczew (1886-87) • Daskałow (1887-88) • D.Petkow (1888-93) • Błagojew (1893-94) • Grozew (1894-95) • Mołłow (1895-96) • Naczowicz (1896-97) • Jabłański (1897-99) • Ch.Popow (1899-01) • Czernew (1901-03) • Nikołow (1904-05) • Todorow (1905-07) • Sarafow (1908) • Chranow (1908)
Carstwo Bułgarii
(1908–1946)

Kirkow (1908-10) • Batołow (1910-11) • Karastojanow (1911-12) • Geszow (1912-14) • Todorow (1914-15) • Radew (1915-18) • Kalinkow (1918-20) • Batołow (1920-22) • Popow (1922-23) • Płosztakow (1923-24) • Paskałew (1924-25) • Madżarow (1925) • Wazow (1926-32) • Naczow (1932-33) • Oroszakow (1933-34) • Iwanow (1934-44) • Sławiński (1944) • Kwartirnikow (1944-45) • Bronzow (1945)
Bułgarska Republika Ludowa
(1946–1990)

S.Stoiłow (1945-48) • Radistiłow (1948-49) • Żiwkow (1949) • Paszow (1949-52) • D.Popow (1952-61) • G.Petkow (1961-67) • G.Stoiłow (1967-71) • Panew (1971-77) • Meżdurecki (1977-86) • Ninow (1986-90)
Republika Bułgarii
(od 1990)

Karakaczanow (1990-91) • Janczulew (1991-95) • Sofijanski (1995-05) • Gerdżikow (2005) • Borisow (2005-09) • Gerdżikow (2009) • Fandakowa (od 2009)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bojko_Borisow&oldid=36033685”