Bojko Borisow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bojko Borisow
Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Congress Bonn (215).jpg
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1959
Bankja
Bułgaria Premier Bułgarii
Przynależność polityczna GERB
Okres urzędowania od 27 lipca 2009
do 13 marca 2013
Poprzednik Sergej Staniszew
Następca Marin Rajkow
Bułgaria Burmistrz Sofii
Przynależność polityczna GERB
Okres urzędowania od 8 listopada 2005
do 27 lipca 2009
Poprzednik Minko Gerdżikow (p.o.)
Następca Minko Gerdżikow (p.o.)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bojko Metodiew Borisow (bułg. Бойко Методиев Борисов, wym. [ˈbɔjko mɛˈtɔdiɛf boˈrisof]; ur. 13 czerwca 1959 w Bankji) – bułgarski oficer policji, karateka i polityk.

W latach 80. pracował w sofijskiej policji, następnie prowadził agencję ochrony; w 2001 rozpoczął karierę polityczną, kiedy otrzymał stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w rządzie Symeona Sakskoburggotskiego, z ramienia jego partii (Narodowy Ruch Symeon Drugi) został deputowanym na Zgromadzenie Narodowe 40. kadencji (2005), jednak już po trzech miesiącach musiał zrzec się mandatu, ponieważ wygrał wybory na burmistrza Sofii. Od 2006 roku jest liderem partii Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii (GERB), którą poprowadził do zwycięstw w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2007 i 2009 roku oraz w wyborach parlamentarnych w 2009 roku. Po ustąpieniu rządu Sergeja Staniszewa stanął na czele nowego rządu, którym kierował do 21 lutego 2013 r.

Wykształcenie i kariera w policji[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem (1982) Wydziału Ochrony Przeciwpożarowej Wyższej Szkoły Służb Specjalnych przy bułgarskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, którą ukończył ze stopniem podporucznika. Niedługo potem rozpoczął pracę w sofijskim Departamencie Policji, gdzie został dowódcą plutonu, a następnie – kompanii.

Jednocześnie kontynuował naukę na swojej macierzystej uczelni, wówczas już istniejącej pod nazwą Akademia Policyjna. W 1990 roku obronił na niej pracę doktorską pt. "Psychofizyczny trening sił operacyjnych"[1]. W tym samym roku otrzymał awans na majora, a także – na szefa sofijskiej policji.

W 1991 roku utworzył agencję ochrony IPON-1, która obecnie jest największą tego typu organizacją w kraju. Z jej usług korzystali m.in. były bułgarski dyktator Todor Żiwkow i premier Symeon Sakskoburggotski[2].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 2001–2005 pracował na stanowisku sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Ówczesny premier Symeon Sakskoburggotski zaproponował mu start z list swojej partii (Narodowy Ruch Symeon Drugi) w wyborach parlamentarnych w 2005 roku. Borisow przyjął propozycję i wkrótce został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego.

Trzy miesiące później ze stanowiska burmistrza Sofii musiał zrezygnować, wybrany do parlamentu, Stefan Sofijanski. Borisow wziął udział w przyspieszonych wyborach, w których wygrał zdecydowanie (uzyskał ponad 70% głosów)[3]. Wielu komentatorów, szczególnie z mediów zagranicznych, podkreślając skuteczną walkę z sofijską mafią, nazywa go "szeryfem". Jeszcze w czasie, kiedy urzędował w sofijskim ratuszu, zauważano, że kiedyś będzie premierem Bułgarii[2][4]. Za jego kadencji budżet miasta zwiększył się o 100%, ponadto znacznie wzrosła liczba inwestycji zagranicznych[5].

Pod koniec 2006 roku, niezadowolony z kierunku, w którym zmierzał Narodowy Ruch, zaangażował się w tworzenie nowej partii – Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii (GERB) – której został nieformalnym liderem. Od początku istnienia GERB zaczął szybko odbierać popularność rządzącej Bułgarskiej Partii Socjalistycznej, oskarżanej o przyzwolenie na korupcję i marnotrawienie funduszy unijnych[5]. Borisow, podkreślający konieczność powstrzymania przestępczości zorganizowanej i gruntownej reformy wymiary sprawiedliwości, poprowadził swoją partię do zwycięstw w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2007 (21,69%) i 2009 roku (24,36%) oraz w wyborach parlamentarnych w 2009 roku (39,71%).

20 lutego 2013 podał się wraz z całym rządem do dymisji, przyjętej przez parlament następnego dnia[6]. Bezpośrednim powodem ustąpienia były trwające od dwóch tygodni protesty społeczne wywołane przez podwyżki cen energii elektrycznej i gazu[7]. 13 marca 2013 prezydent Rosen Plewneliew powołał nowy gabinet na czele z Marinem Rajkowem, którego mandat został wyznaczony do czasu organizacji wcześniejszych wyborów parlamentarnych zaplanowanych na 12 maja 2013[8][9].

Pasje sportowe[edytuj | edytuj kod]

Od 1978 roku uczestniczył w turniejach karate i aktywnie angażował się w popularyzację tej dyscypliny sportowej. Pełnił m.in. funkcję trenera reprezentacji bułgarskiej. Ma uprawnienia międzynarodowego sędziego. Jako piłkarz-amator okazjonalnie występuje w klubie Witosza Bystrzyca. W 2011 został niespodziewanie wybrany na najlepszego piłkarza roku w Bułgarii, ale – jak sam stwierdził – był to protest przeciwko bardzo słabym wynikom reprezentacji Bułgarii[10].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]