Klemens (Drumew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Klemens
Wasił Drumew
metropolita tyrnowski
Klemens
Kraj działania  Bułgaria
Data i miejsce urodzenia 1841
Szumen
Data i miejsce śmierci 1901
Wielkie Tyrnowo
metropolita tyrnowski
Okres sprawowania 1884-1901
Wyznanie prawosławie
Kościół Bułgarski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1873
Prezbiterat 1873
Chirotonia biskupia 1874
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 czerwca 1873
Miejscowość Stambuł
Miejsce Cerkiew św. Stefana
Konsekrator Grzegorz (Nemcow)

Klemens, imię świeckie Wasił Drumew (ur. ok. 1841 w Szumenie, zm. 1901 w Wielkim Tyrnowie) - bułgarski biskup prawosławny, pisarz i działacz polityczny.

Autor pierwszego dramatu w języku bułgarskim pt. Iwanko, morderca Asena oraz jednej z pierwszych powieści bułgarskojęzycznych pt. Nieszczęsna rodzina, które napisał jeszcze przed złożeniem ślubów mniszych i przyjęciem święceń kapłańskich, co uczynił w wieku 32 lat. W 1884 został metropolitą tyrnowskim. Politycznie był związany ze środowiskami konserwatystów o prorosyjskiej orientacji. Dwukrotny premier Bułgarii, między listopadem 1884 a styczniem 1885 oraz w sierpniu 1886, uczestnik zamachu stanu przeciwko księciu Aleksandrowi I w sierpniu 1886.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W Bułgarii pod panowaniem tureckim[edytuj | edytuj kod]

W młodości brał udział w bułgarskim ruchu niepodległościowym, należał do utworzonego w 1861 pierwszego legionu bułgarskiego Rakowskiego. Wykształcenie teologiczne zdobył w Imperium Rosyjskim, kończąc w 1865 seminarium duchowne w Odessie, zaś w 1869 - Kijowską Akademię Duchowną. Po powrocie na Bałkany osiadł w Braile, gdzie został dyrektorem szkoły bułgarskiej[1]. W 1869 był jednym z założycieli i członkiem pierwszego zarządu Bułgarskiego Towarzystwa Literackiego, przekształconego następnie w Bułgarską Akademię Nauk[2].

W 1873 złożył wieczyste śluby mnisze, po czym został mianowany protosynglem parafii prawosławnych w Ruse. W roku następnym został wyświęcony na biskupa branickiego[1]. Wspólnie z metropolitą tyrnowskim Hilarionem[3] założył seminarium duchowne św. św. Piotra i Pawła przy monasterze w Laskowcu[4].

W niepodległej Bułgarii[edytuj | edytuj kod]

W 1884 został wybrany na ordynariusza metropolii tyrnowskiej[1], którą zarządzał jako locum tenens od śmierci metropolity Hilariona w 1875[4].

Wcześniej, 25 listopada 1884, stanął na czele konserwatywnego rządu Bułgarii, utworzonego po rozwiązaniu przez księcia Aleksandra Battenberga Zgromadzenia Narodowego zdominowanego przez liberałów i fiasku rozmów w sprawie koalicyjnego rządu liberalno-konserwatywnego. Jego gabinet nie był popularny i w styczniu 1880, po przegranych przez konserwatystów wyborach musiał ustąpić z urzędu premiera na rzecz Dragana Cankowa[5].

W konflikcie między zwolennikami i przeciwnikami orientacji prorosyjskiej w polityce Bułgarii poparł rusofilów. Wziął udział w spisku oficerów-rusofilów, brał udział w próbie zamachu stanu w sierpniu 1886. Grupa wojskowych ze szkoły wojskowej w Sofii, wykorzystując nieobecność w stolicy oddziałów wiernych księciu Aleksandrowi, zmusiła go do zrzeczenia się tronu i do emigracji. Na czele nowo utworzonego rządu ponownie stanął metropolita Klemens. Zamach ten został udaremniony przez Stefana Stambołowa, który sprowadził do stolicy oddziały z garnizonu w Płowdiwie[6].

W czasie rządów Stambołowa metropolita Klemens nadal angażował się w politykę państwa, zdecydowanie występując przeciwko premierowi. W ramach represji, jakim poddana została prorosyjska opozycja[7], w 1893 został oskarżony o zdradę stanu na podstawie treści wygłoszonego kazania (w którym głosił, iż bez prawosławia naród bułgarski nie istnieje[1]), a następnie zmuszony do zamieszkania w monasterze w Laskowcu. W przeprowadzonym w Tyrnowie procesie, którego wynik był z góry przesądzony, został skazany na dożywotnie więzienie, w drugiej instancji wyrok został złagodzony do dwóch lat pozbawienia wolności. Ostatecznie metropolita Klemens został zmuszony do zamieszkania w Monasterze Głożeńskim[8] pod stałym nadzorem policyjnym[1]. Odzyskał wolność po upadku rządu Stambołowa w maju 1894[1]. Powrócił do Tyrnowa, witany przez 20 tys. zgromadzonych wiernych[1]. Zmarł w 1901 po dwuletniej chorobie i został pochowany w soborze Narodzenia Matki Bożej w Tyrnowie[1].

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

Wasił Drumew (pierwszy z lewej), 1860

Przed złożeniem ślubów mniszych Wasił Drumew zajmował się twórczością literacką. Był autorem jednej z pierwszych bułgarskich powieści, zatytułowanej Nieszczęsna rodzina. Jej tematem była trudna sytuacja Bułgarów pod panowaniem tureckim. Z kolei dramat Drumewa Iwanko, morderca Asena, był pierwszym bułgarskojęzycznym dramatem, ukazującym cnotę Bułgarów i chytrość Greków[9].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Митрополит Климент Търновски (Васил Друмев)
  2. Historia Bułgarskiej Akademii Nauk na jej oficjalnej stronie
  3. Иларион Макариополски – борецът за църковна независимост
  4. 4,0 4,1 История
  5. Wasilewski T.: Historia Bułgarii. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 190-191. ISBN 83-04-02466-7.
  6. Wasilewski T.: Historia Bułgarii. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 198. ISBN 83-04-02466-7.
  7. Wasilewski T.: Historia Bułgarii. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 201-202. ISBN 83-04-02466-7.
  8. I. Dimitrov, Bulgarian Christianity [w:] red. K. Parry, The Blackwell Companion to Eastern Christianity. Blackwell Publishing, Victoria 2007, s. 60
  9. Wasilewski T.: Historia Bułgarii. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 185. ISBN 83-04-02466-7.