Magic Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magic Johnson
Magic Johnson
32, 33, 15
rozgrywający
Pełne imię i nazwisko Earvin Johnson Jr.
Pseudonim Magic Johnson
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1959
Lansing, USA
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Wzrost 206 cm
Masa ciała 116 kg
Kariera
Aktywność 1979 – 1991, 1996
Szkoła średnia Everett (Lansing, Michigan)
College Michigan State (1977–1979)
Draft 1979, numer: 1
Los Angeles Lakers
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Magic Johnson (właśc. Earvin Johnson, Jr.; ur. 14 sierpnia 1959 w Lansing, Michigan) – amerykański koszykarz, grający w drużynie Los Angeles Lakers w latach 80. i na początku 90. XX wieku. Po zdobyciu tytułów mistrzowskich w szkole średniej i w college'u, Johnson został wybrany z pierwszym numerem w drafcie NBA 1979 przez Los Angeles Lakers. W swym debiutanckim sezonie zdobył mistrzostwo i nagrodę najbardziej wartościowego gracza finałów NBA. W latach 80. zdobył kolejne cztery tytuły z Lakersami. Na sportową emeryturę odszedł nagle w 1991 roku, po tym jak ogłosił, że uległ zakażeniu wirusem HIV, ale powrócił w 1992 roku na mecz gwiazd, gdzie otrzymał nagrodę MVP. Po protestach niektórych zawodników ponownie zakończył karierę, by powrócić raz jeszcze w 1996 roku, w wieku 37 lat, rozgrywając 32 mecze w zespole Lakers i po raz trzeci i ostatni odejść od uprawiania zawodowego sportu.

Na osiągnięcia Johnsona składają się trzy nagrody MVP sezonu zasadniczego, dziewięć występów w finałach NBA, dwanaście występów w meczu gwiazd i dziesięć nominacji do pierwszej i drugiej piątki NBA. Czterokrotnie notował w sezonach zasadniczych najwięcej podań i jest liderem klasyfikacji wszech czasów NBA w liczbie asyst zdobywanych w meczu, ze średnią 11,2[1]. Johnson był także członkiem „Dream Teamu”, czyli amerykańskiej reprezentacji, która zdobyła złoty medal olimpijski na igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku.

Magic Johnson został wyróżniony w 1996 roku jako członek grona 50 najlepszych koszykarzy w historii NBA, a w 2002 roku dołączył do koszykarskiej galerii sław[2]. W 2007 roku został wybrany najlepszym rozgrywającym w historii przez ESPN[3]. Jego przyjaźń i rywalizacja z gwiazdą Boston Celtics Larrym Birdem, którego spotykał w finałach NCAA w 1979 roku, a także podczas trzykrotnych potyczek w finałach NBA stała się klasykiem światowej koszykówki[4]. Od czasu zakończenia kariery Johnson prowadził działalność na rzecz profilaktyki przeciw HIV, a także był przedsiębiorcą i filantropem[2].

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata (do 1977)[edytuj | edytuj kod]

Earvin Johnson Jr. urodził się jako syn Earvina Sr., pracownika montażu w koncernie General Motors i Christine, szkolnej portierki[5]. Dorastał w Lansing i już jako młody człowiek pokochał koszykówkę, mając za idoli takich zawodników jak Earl Monroe, czy Marques Haynes[6].

Johnson po raz pierwszy otrzymał przydomek "Magic" w wieku 15 lat, gdy jako drugoroczniak grając dla Everett High School w Lansing zanotował triple-double zdobywając 36 punktów, 18 zbiórek i 16 asyst[2]. Po meczu Fred Stabley Jr., dziennikarz Lansing State Journal obdarzył Johnsona tym pseudonimem, pomimo przekonań matki, chrześcijanki, uważającej to za świętokradztwo[7]. W ostatnim sezonie w szkole średniej Johnson poprowadził Lansing do rekordowego bilansu spotkań: 27 zwycięstw i 1 porażki, notując średnio 28,8 punktów oraz 16,8 zbiórek na mecz i wygrywając po dogrywce mecz o mistrzostwo stanu Michigan[8].

Michigan State University (1977–1979)[edytuj | edytuj kod]

Chociaż Johnson mógł dostać się do najlepszych uczelni, takich jak Indiana, czy UCLA to jednak zdecydował się grać w pobliżu domu. Wybór ograniczył do dwóch uczelni: University of Michigan i Michigan State University. Ostatecznie w 1977 roku zdecydował się na Michigan State, gdy tamtejszy trener, Jud Heathcote poinformował Johnsona, że mógłby grać na pozycji rozgrywającego[9].

Johnson początkowo nie dążył do robienia profesjonalnej kariery, zamiast tego skupiając się na specjalizacji studiów z komunikacji i na pragnieniu, aby zostać komentatorem telewizyjnym[10]. Grając z przyszłymi uczestnikami draftu, Gregiem Kelserem, Jayem Vincentem i Mikiem Brkovichem, Johnson zdobywał średnio 17 punktów, 7,9 zbiórek oraz 7,4 asyst na mecz jako pierwszoroczniak i prowadził zespół Michigan State Spartans do bilansu 25–5, zdobywając tytuł Big Ten Conference[2]. Dodatkowo zespół z Michigan w zmaganiach o mistrzostwo NCAA dotarł do finałowej ósemki, przegrywając jednak z przyszłymi mistrzami, Kentucky Wildcats[11].

Podczas sezonu 1978–1979, Michigan State ponownie zakwalifikowali się do fazy pucharowej rozgrywek NCAA, gdzie awansowali do pojedynku finałowego, napotykając Indiana State University prowadzone przez Larry'ego Birda. W tym najlepiej oglądanym spotkaniu w historii uniwersyteckiej koszykówki Michigan zwyciężyło 75–64, a Johnson został wybrany najbardziej wartościowym graczem final four[12][8]. Po dwóch latach w college'u, w których zdobywał średnio 17,1 punktów, 7,6 zbiórek i 7,9 asyst, zgłosił się do draftu w 1979 roku[13].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sezon w NBA (1979–1980)[edytuj | edytuj kod]

Johnson został wybrany w drafcie z numerem pierwszym przez Los Angeles Lakers w 1979 roku. Johnson powiedział, że najbardziej niesamowitą rzeczą w Lakers była możliwość gry wspólnie z Kareemem Abdulem Jabbarem, centrem drużyny, który został najlepiej punktującym koszykarzem w historii ligi[14][15]. Mimo indywidualnych osiągnięć Abdul Jabbar nie wygrał mistrzostwa z Lakers, więc Johnson miał mu w tym celu pomóc[16]. Zdobywał średnio 18 punktów, 7,7 zbiórek i 7,3 asyst na mecz w debiutanckim sezonie, co sprawiło, że został wybrany do All-NBA Rookie Team, a także wystąpił jako podstawowy gracz w Meczu Gwiazd[17].

Lakers zakończyli sezon zasadniczy z bilansem 60–22 i dotarli do finałów NBA, gdzie stanęli naprzeciw drużyny Philadelphia 76ers, prowadzonej przez skrzydłowego, Juliusa Ervinga[18]. Lakers prowadzili w finałach 3–2, ale Kareem Abdul Jabbar, który w tej serii zdobywał średnio po 33 punkty, skręcił kostkę w spotkaniu numer 5 i w szóstym meczu nie mógł wystąpić[19]. Paul Westhead zdecydował się wystawić Johnsona na pozycji centra. "Magic" zdobył 42 punkty, 15 zbiórek, 7 asyst i 3 przechwyty meczu wygranym przez Lakers 123–107, grając na pozycjach obrońcy, skrzydłowego i centra w poszczególnych momentach pojedynku[16]. Johnson został jedynym debiutantem, który wygrał nagrodę MVP finałów[16], a jego kluczowy występ jest ciągle uznawany za jeden z najlepszych w historii[3][20][21]. Został także jednym z czterech zawodników, którzy wygrali mistrzostwo NCAA i NBA w dwóch kolejnych latach[22].

Wzloty i upadki (1980–1983)[edytuj | edytuj kod]

We wczesnej fazie sezonu 1980/1981 Johnson został odsunięty od gry po tym, jak naderwał chrząstkę w lewym kolanie. Opuścił 45 gier[13], a później mówił, że rehabilitacja była najbardziej dołującym doświadczeniem w jego życiu[23]. Johnson powrócił przed rozpoczęciem fazy play-off w 1981 roku, ale ówczesny asystent i przyszły trener Lakers, Pat Riley mówił później, że długo oczekiwany powrót Johnsona sprawił, że w drużynie doszło do wewnętrznych podziałów[24]. Drużyna z Los Angeles w sezonie regularnym odniosła 54 zwycięstwa i w drugiej rundzie play-off spotkała się z mającymi bilans 40–42 Houston Rockets[25][26], przegrywając rywalizację 2–1, po tym gdy Johnson nie trafił rzutu w ostatniej sekundzie meczu numer 3[27].

Podczas przerwy między sezonowej Johnson podpisał 25-letni kontrakt wart 25 milionów dolarów. Stał się wówczas najlepiej opłacanym zawodnikiem w historii sportu[28]. Na początku sezonu 1981–1982 Johnson prowadził z Westheadem spór, zarzucając trenerowi, że prowadzi zespół, który gra wolno i w przewidywalny sposób[29]. Po tym jak Johnson domagał się transferu, właściciel Lakers, Jerry Buss zwolnił Westheada i zastąpił go Rileyem. Chociaż Johnson nie ponosił odpowiedzialności za zwolnienie Westheada to był wygwizdywany na meczach ligi, nawet przez fanów Lakers[30][2]. Pomimo swych pozaboiskowych kłopotów Johnson ze średnimi 18,6 punktów, 9,6 zbiórek, 9,5 asyst i, najlepszymi w lidze, 2,7 przechwytów na mecz został wybrany do drugiej piątki All-NBA Team[13]. Dołączył również do Wilta Chamberlaina i Oscara Robertsona, jedynych koszykarzy NBA, którzy osiągnęli 700 punktów, 700 zbiórek i 700 asyst w jednym sezonie[8]. Lakers awansowali do play-offów w 1982 roku i stanęli po raz drugi w ciągu trzech lat naprzeciw Philadelphi 76ers. Po trible-double zaliczonym przez Johnsona w meczu nr 6, Lakers pokonali Sixers 4–2, a „Magic” zdobył swoją drugą statuetkę MVP finałów[2]. Podczas serii przeciw Sixers Johnson miał średnio 16,2 punktów, przy 53,3% skuteczności rzutów, 10,8 zbiórek, 8 asyst i 2,5 przechwytów na mecz[31]. Johnson mówił później, że jego trzeci sezon w Lakers był pierwszym, w którym jego zespół stał się wielką drużyną[32], przypisując sukcesy Rileyowi[33].

Podczas sezonu 1982/1983 średnie wyniki Johnsona wynosiły 16,8 punktów, 10,5 asyst i 8,6 zbiórek na mecz i po raz pierwszy nominowano go do podstawowej piątki All-NBA Team[13]. Los Angeles Lakers znów dotarli do finału w 1983 roku i po raz trzeci zmierzyli się w nim z Sixers, którym przewodzili center, Moses Malone oraz Julius Erving. Z partnerami z drużyny Johnsona, Normem Nixonem, Jamesem Worthym i Bobem McAdoo, którzy zmagali się z kontuzjami Lakers zostali pokonani przez Sixers 4–0, a Malone zdobył tytuł MVP finałów. W przegranych meczach Johnson notował średnio 19 punktów, przy 40,3 procentach skuteczności, a także 12,5 asyst i 7,8 zbiórek[34].

Mecze przeciw Celtics (1983–1987)[edytuj | edytuj kod]

„Magic” Johnson i Larry Bird walczą o pozycję do zbiórki w meczu nr 2 w finałach NBA 1985 roku w Boston Garden.

W swoim piątym sezonie w Lakers Johnson osiągał średnio double-double, mając 17,6 punktów, 13,1 asyst, a także 7,3 zbiórek[13]. Lakers zagrali w finałach NBA po raz trzeci z rzędu, gdzie spotkali się z Boston Celtics, na czele z Larrym Birdem. Zespół z Los Angeles rywalizował wówczas z drużyną z Bostonu po raz pierwszy, od kiedy ich zawodnikiem został Johnson. Lakers wygrali pierwszy mecz i prowadzili w drugim na 18 sekund przed końcem dwoma punktami, ale Gerald Henderson doprowadził do remisu, a Johnson nie trafił rzutu równo z końcową syreną. W dogrywce lepsi okazali się Celtics, wygrywając 124–121[35]. W trzecim meczu Johnson zaliczył 21 asyst w wygranej nad Celtics 137–104, ale w meczu nr 4 znów popełnił kilka kluczowych błędów w końcówce. W ostatniej minucie gry Johnson przechwycił piłkę Robertowi Parishowi, ale nie trafił dwóch rzutów wolnych na wagę zwycięstwa, po czym Celtics wygrali w dogrywce[35]. W dwóch następnych spotkaniach zespoły podzieliły zwycięstwa między sobą. W decydującym pojedynku nr 7 w Bostonie, gdy na minutę przed końcem Lakers przegrywali 3 punktami, obrońca Celtics Dennis Johnson zabrał piłkę „Magicowi” i ostatecznie mistrzami NBA zostali koszykarze z Bostonu[36]. W serii z Bostonem Johnson notował średnio 18 punktów przy 56% skuteczności rzutów, a także 13,6 asyst i 7,7 zbiórek na mecz[37].

W kolejny sezonie zasadniczym Johnson uzbierał średnią 18,3 punktów, 12,6 asyst i 6,2 zbiórek na mecz, prowadząc Lakers do finałów NBA, w których po raz drugi z rzędu ich przeciwnikami byli Boston Celtics. Lakers w pierwszym spotkaniu stracili 148 punktów, zdobywając o 34 punkty mniej. Kluczową rolę w dalszej fazie rywalizacji odegrał 38-letni wówczas Abdul Jabbar, który rzucił w drugim meczu 30 punktów i zebrał 17 piłek, a w meczu nr 5 zdobył 36 punktów, co dało prowadzenie zespołowi z Los Angeles 3–2. Po zwycięstwie w finałach nad Celtics w sześciu meczach Abdul Jabbar i Johnson mający w finałach średnio 18,3 punktów przy 49,4% skuteczności, a także notujący 14 asyst i 6,8 zbiórek mówili, iż było to najważniejsze zwycięstwo w ich karierze[38][39].

Średnie Johnsona w sezonie 1985/1986 ponownie kształtowały się na poziomie double-double z 18,8 punktów, 12,6 asyst i 5,9 zbiórek na mecz[13]. Lakers awansowali do finałów Konferencji Zachodniej, ulegając jednak w pięciu meczach Houston Rockets[40]. W następnym sezonie Johnson osiągnął najwyższą w karierze średnią punktów równą 23,9, miał także średnio 12,2 asyst i 6,3 zbiórek na mecz[13]. Otrzymał swoją pierwszą nagrodę MVP sezonu zasadniczego[2][41]. Lakers po raz trzeci w latach 80. rywalizowali z Celtics w finałach NBA. W czwartym meczu serii finałowej Johnson trafił rzutem hakiem w ostatniej sekundzie ponad Robertem Parishem i Kevinem McHalem zapewniając wygraną swojemu zespołowi 107 do 106[42]. Zwycięski rzut hakiem pomógł zespołowi z Los Angeles pokonać Boston w sześciu spotkaniach. „Magic” został nagrodzony trzecią statuetką MVP finałów. W serii zdobywał średnio 26,2 punktów przy 54,1% skuteczności, jak również 13 asyst, 8 zbiórek i 2,33 przechwytów na mecz[43][2].

Obrona tytułu i następne lata (1987–1991)[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1987/1988 trener Lakers, Pat Riley publicznie obiecał obronę tytułu mistrzowskiego, mimo iż żaden zespół od czasów Celtics w 1969 roku nie zdobył dwóch tytułów z rzędu[44]. Johnson miał kolejny udany sezon ze średnimi 19,6 punktów, 11,9 asyst i 6,9 zbiórek na mecz[13]. W fazie play-off 1988 roku Lakers dwukrotnie grali serie spotkań trwające siedem meczów. Wygrali 4–3 najpierw z Utah Jazz, a później z Dallas Mavericks, by w finale natrafić na Detroit Pistons, nazywanych wówczas „Bad Boys”, ze względu na ich fizyczny styl gry[2]. W pierwszych sześciu meczach serii finałowej oba zespoły podzieliły między sobą zwycięstwa. W siódmym, decydującym meczu skrzydłowy Lakers, a jednocześnie MVP tych finałów, James Worthy zaliczył pierwsze w karierze triple-double zdobywając 36 punktów, 16 zbiórek, 10 asyst i poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa 108–105[45]. Mimo że Johnson nie został wybrany MVP, to zdobywał średnio 21,1 punktów przy 55 procentowej skuteczności rzutów, a także dokładając 13 asyst i 5,7 zbiórek na mecz[46].

W sezonie 1988/1989 średnie Johnsona na mecz na poziomie 22,5 punktów, 12,8 asyst i 7,9 zbiórek zapewniły mu drugą nagrodę MVP sezonu zasadniczego w karierze[47], a Lakers awansowali do finałów NBA, w których ponownie zmierzyli się z Detroit Pistons. Jednak po absencji Johnsona od meczu nr 2, w którym zerwał ścięgno udowe, Lakers nie byli w stanie rywalizować skutecznie z Pistons i przegrali 4-0[48].

Grając po raz pierwszy w swej karierze w NBA bez Kareema Abdula Jabbara, który odszedł na emeryturę, Johnson zdobył swoją trzecią nagrodę MVP sezonu zasadniczego 1989/1990. Średnie Johnsona wynosiły 22,3 punktów, 11,5 asyst i 6,6 zbiórek na mecz[13]. Lakers odpadli jednak w półfinale Konferencji Zachodniej, ulegając Phoenix Suns i osiągając najsłabszy wynik od 9 lat[49]. Johnson dobrze prezentował się podczas sezonu 1990/1991, kiedy osiągał średnio 19,4 punktów, 12,5 asyst i 6,6 zbiórek na mecz, a Lakers dotarli do finałów NBA. Natrafili tam na Chicago Bulls prowadzonych przez Michaela Jordana, wówczas pięciokrotnego króla strzelców ligi, uznawanego za najlepszego gracza swojej epoki[50][51]. Chociaż serię przedstawiano jako pojedynek między Johnsonem a Jordanem[52], to skutecznie przeciw „Magicowi” bronił skrzydłowy Bulls, Scottie Pippen. Mimo dwóch meczów, w których Johnson zdobył triple-double, Michael Jordan, MVP finałów poprowadził swój zespół do zwycięstwa 4–1[2]. W ostatniej finałowej serii w karierze Johnson zdobywał średnio 18,6 punktów przy 43,1% skuteczności, a także miał 12,4 asyst i 8 zbiórek na mecz[53].

Ogłoszenie zakażenia wirusem HIV i Igrzyska Olimpijskie 1992 (1991-1992)[edytuj | edytuj kod]

Po badaniach fizykalnych przed sezonem 1991/1992 Johnson odkrył, że jego test na obecność wirusa HIV był pozytywny. Na konferencji prasowej 7 listopada 1991 roku Johnson publicznie ogłosił, że przechodzi natychmiast na sportową emeryturę[54][55]. Oświadczył, że jego żona Cookie i ich nienarodzone dziecko nie ma HIV, a także dodał, iż poświęci swoje życie na walkę z tą śmiertelną chorobą[54]. Johnson początkowo stwierdzał, że nie wiedział w jaki sposób nabawił się wirusa, ale później przyznał, że stało się to przez posiadanie wielu partnerek seksualnych podczas kariery koszykarskiej[54][56]. W tamtym czasie, jedynie niewielki procent zakażonych HIV nabywało tego wirusa za pośrednictwem kontaktów heteroseksualnych[57], stąd krążyły pogłoski, iż Johnson był gejem lub biseksualistą, choć zaprzeczał obu wersjom[58][59]. Johnson oskarżał później Isiaha Thomasa o rozgłaszanie takich pogłosek za wynagrodzeniem, czemu Thomas zaprzeczał[60]. Ogłoszenie przez Johnsona zakażenia wirusem HIV było główną wiadomością w Stanach Zjednoczonych[61], a w 2004 roku zostało wybrane przez ESPN siódmym najbardziej pamiętnym wydarzeniem ostatnich 25 lat[62]. W wielu artykułach Johnson był chwalony jako bohater, a były prezydent Stanów Zjednoczonych George H. W. Bush powiedział: „dla mnie Magic jest bohaterem, bohaterem dla każdego kto kocha sport”[63].

Mimo przejścia na emeryturę, Johnson został wybrany przez fanów do pierwszej piątki drużyny Zachodu na mecz gwiazd w 1992 roku, chociaż jego byli partnerzy z drużyny, Byron Scott i A.C. Green, mówili, że „Magic” nie powinien grać[64]. Dodatkowo kilku graczy NBA, w tym m.in. skrzydłowy Utah Jazz, Karl Malone, twierdziło, że będą narażeni na zakażenie, jeśli Johnson dozna otwartej rany w trakcie gry[65]. Johnson poprowadził Zachód do zwycięstwa 153–113 i został wybrany MVP meczu po zdobyciu 25 punktów, 9 asyst i 5 zbiórek[66]. Spotkanie zakończył trafiony przez Johnsona rzut za trzy punkty w ostatniej minucie, po którym zawodnicy obu drużyn gratulowali „Magicowi” występu[67].

Johnson został wybrany do udziału w igrzyskach olimpijskich w reprezentacji Stanów Zjednoczonych, zwanej „Dream Teamem”[68]. Podczas turnieju, który drużyna USA wygrała, Johnson grał rzadko z powodu problemów z kolanem, otrzymywał jednak od publiczności owacje na stojąco i wykorzystał to jako możliwość inspiracji dla ludzi zakażonych wirusem HIV[10].

Po igrzyskach (1992–1996)[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1992/1993 Johnson ogłosił zamiar powrotu do NBA. Po treningach i meczach przedsezonowych powrócił na sportową emeryturę przed rozpoczęciem rundy zasadniczej, powołując się na kontrowersje jakie ewentualny powrót wywoływał wśród wielu zawodników[8]. Podczas przerwy od koszykówki napisał książkę na temat bezpiecznego seksu, był aktywnym przedsiębiorcą, pracował dla NBC jako komentator, a także podróżował po Azji i Australii, występując w drużynie złożonej z byłych koszykarzy rozgrywek uniwersyteckich, a także NBA.

Johnson powrócił do NBA jako trener Lakers pod koniec sezonu 1993/1994 zastępując Randy'ego Pfunda. Po przegranych pięciu z sześciu meczów „Magic” ogłosił rezygnację po sezonie, decydując się na zakup 5% udziałów zespołu w czerwcu 1994. W następnym sezonie, w wieku 36 lat Johnson próbował po raz kolejny powrócić do NBA jako zawodnik Lakers. Grając na pozycji silnego skrzydłowego notował średnio 14,6 punktów, 6,9 asyst i 5,7 zbiórek na spotkanie w ostatnich 32 meczach sezonu[13]. Po odpadnięciu przez Lakers z Houston Rockets w pierwszej rundzie play-off Johnson ostatecznie zakończył karierę w NBA[8].

Poza boiskiem[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda Magica Johnsona na Hollywood Walk of Fame

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Johnson po raz pierwszy został ojcem w 1981 roku, gdy ze związku z Melissą Mitchell urodził się Andre Johnson. Chociaż Andre był wychowywany przez matkę, odwiedzał ojca każdego lata, a od października 2005 roku pracował dla Magic Johnson Enterprises, jako dyrektor ds. marketingu[69]. W 1991 roku Johnson ożenił się z Earlithą „Cookie” Kelly, biorąc skromny ślub w Lansing, na którym obecni byli Isiah Thomas, Mark Aguirre i Herb Williams[70]. „Magic” i Cookie mieli jednego syna, Earvina III, a także adoptowaną w 1995 roku córkę, Elisę[71].

Kariera w mediach i biznesie[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku Johnson był gospodarzem talk-show w telewizyjnej sieci Fox, zwanego The Magic Hour. Program przestał być nadawany po dwóch miesiącach z powodu niskiej oglądalności[72]. Były koszykarz prowadzi firmę Magic Johnson Enterprises, wartą 700 milionów dolarów[69]. Zależnymi jednostkami wchodzącymi w skład firmy są Magic Johnson Productions, zajmująca się promocją, Magic Johnson Theatres będąca ogólnokrajową siecią kin i studio filmowe Magic Johnson Entertaiment[73]. Johnson zajmował się również przemówieniami motywującymi[74]. Był ponadto komentatorem meczów NBA, pracującym dla telewizji TNT przez siedem lat[75], po czym został zatrudniony w 2008 roku jako jeden z analizujących koszykarskie spotkania w programie NBA Countdown, nadawanym w stacji ESPN. W 1994 roku Johnson stał się jednym z właścicieli Los Angeles Lakers. Pełnił także funkcję wiceprezesa klubu[76]. Swoje udziały we własności Lakers sprzedał w październiku 2010 roku[77].

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Johnson jest zwolennikiem Partii Demokratycznej. W 2006 roku publicznie poparł Phila Angelidesa, ubiegającego się o stanowisko gubernatora Kalifornii[78], a w 2007 roku wspierał Hillary Clinton, startującą w wyborach prezydenckich[79]. W 2010 roku poparł ubiegającą się o reelekcję, Barbarę Boxer[80].

Działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku Johnson spotkał się z Nancy Pelosi, aby przedyskutować kwestię pomocy federalnej dla osób chorych na AIDS.

Po ogłoszeniu zakażenia się HIV w listopadzie 1991 roku, Johnson stworzył Magic Johnson Foundation, mającą pomagać w zwalczaniu HIV[81], chociaż później dodał fundacji także inne cele charytatywne[82]. W 1992 roku wstąpił do narodowej komisji, zajmującej się walką z AIDS, jednak opuścił ją po ośmiu miesiącach, tłumacząc, że komisja nie robi wystarczająco dużo, aby zwalczać chorobę[81]. Johnson był również głównym mówcą z ramienia ONZ podczas Światowego Dnia AIDS w 1999 roku i służył jako Posłaniec Pokoju ONZ[82][83].

HIV występował wśród narkomanów i homoseksualistów[81], jednak kampania informacyjna Johnsona miała za zadanie wyjaśnić, że ryzyko zakażenia nie ogranicza się tylko do tych grup. Johnson twierdził, iż jego celem było edukowanie ludzi czym jest HIV, a także nawoływanie, by nie dyskryminować osób z HIV i AIDS[82]. Johnson był później krytykowany przez społeczność osób chorych na AIDS za coraz mniejsze zaangażowanie w informowaniu opinii publicznej o rozprzestrzenianiu się choroby[81][82].

Aby zapobiec przekształceniu się HIV w AIDS, Johnson bierze codziennie leki[84]. Reklamował leki firmy GlaxoSmithKline i współpracował z Abbott Laboratories[85], aby nagłośnić walkę z AIDS, prowadzoną w afroamerykańskiej społeczności[84].

Charakterystyka gry i rekordy[edytuj | edytuj kod]

Numer 32, jaki nosił „Magic” Johnson został zastrzeżony przez Los Angeles Lakers w 1992 roku.

W 905 meczach NBA Johnson zdobył 17707 punktów, 6559 zbiórek i 10141 asyst, co przekłada się na średnie z całej kariery 19,5 punktów, 7,2 zbiórek i 11,2 asyst na mecz. Średnia asyst jest u „Magica” najwyższa w historii NBA[13]. Dzieli też rekord asyst zdobytych w jednym meczu play-off (24). Jest rekordzistą pod względem zaliczonych asyst w spotkaniu w finałach NBA (21), a także zdobył najwięcej w historii asyst w meczach play-off (2346). Zdobył także najwięcej asyst w meczach gwiazd, notując ich 127. Johnson wprowadził do koszykówki styl gry, oparty na szybkim tempie akcji, zaskakujących podaniach i wsadach, zwany „showtime”[2]. Kolega z drużyny Lakers, obrońca Michael Cooper wspominał, że choć nie wiadomo było często w jaki sposób Johnson poda piłkę, to jednak najczęściej lądowały one w rękach któregoś z zawodników drużyny z Los Angeles, którzy mogli skutecznie kończyć akcje. Wyjątkowość Johnsona polegała także na tym, że grał na pozycji rozgrywającego, mierząc 206 cm, mimo iż o takim wzroście byli raczej koszykarze na pozycjach podkoszowych. Johnson łączył wzrost silnego skrzydłowego, umiejętności swingmana i panowanie nad piłką charakteryzujące obrońców, co uczyniło go jednym z najczęstszych zdobywców triple-double (138) w historii NBA, ustępując miejsca jedynie Oscarowi Robertsonowi (181)[86].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrz NCAA (1979)[87]
  • NCAA Tournament Most Outstanding Player (1979)[88]
  • Wybrany do All-American First Team (1979)[89]

NBA[edytuj | edytuj kod]

Kadra[edytuj | edytuj kod]

  • Gold medal.svg Mistrz olimpijski (1992)[105]
  • Gold medal blank.svg Mistrz Ameryk (1992)[106]
  • Gold medal blank.svg Złoty medalista turnieju World Invitational (1978)[107]
  • Silver medal blank.svg Srebrny medalista Pucharu Juri Gagarina (1978)[107]

Rywalizacja z Larrym Birdem[edytuj | edytuj kod]

Johnson i Larry Bird po raz pierwszy spotkali się jako boiskowi rywale w 1979 roku, gdy drużyna uniwersytecka Michigan pokonała w finale rozgrywek o mistrzostwo NCAA zespół z Indiany, w którym grał Bird. Rywalizacja była kontynuowana w NBA i osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy zespoły z Bostonu i Los Angeles spotkały się w finałach trzykrotnie pomiędzy 1984 i 1987 rokiem. Johnson zapewniał, że dla niego sezon zasadniczy składał się z 80 normalnych gier i 2 wyjątkowych z Celtics. Także Bird stwierdzał, że pierwszą rzeczą, jaką sprawdzał rano były statystyki „Magica”[108].

Niektórzy dziennikarze przypuszczali, że rywalizacja Johnson–Bird była atrakcyjna, ponieważ obaj zawodnicy byli zdecydowanymi przeciwieństwami. Różnił ich styl gry, jak i kolor skóry[109][110]. Przed wejściem Johnsona i Birda do NBA, liga znajdowała się w kryzysie. Duże znaczenie rywalizacji obu koszykarzy wynikało także z faktu, że między innymi dzięki nim liga NBA ponownie zyskała zainteresowanie ludzi i telewizji[111]. Dziennikarz sportowy, Larry Schwartz uważał nawet, iż rywalizacja między Birdem, a Johnsonem uratowała NBA od bankructwa[8].

Pomimo konfrontacji na boisku, Johnson i Bird zaprzyjaźnili się podczas kręcenia reklamy butów w 1984 roku dla firmy Converse, w której zostali przedstawieni jako wrogowie[112][113]. Johnson brał udział w ceremonii zakończenia kariery przez Birda w 1992 roku. Bird włączył formalnie Johnsona do Basketball Hall of Fame[114].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Magic (1983)
  • Magic's Touch (Magiczny Dotyk) (1989)
  • Conversation with Magis: Magic talks to kids about HIV and AIDS (1992)
  • Jak możesz uniknąć AIDS (What you can do to avoid AIDS 1992, wyd. pol. W.A.B. 1992).
  • Moje życie (My Life 1992, wyd. pol. Atlantis 1993 r.)

Przypisy

  1. All Time Leaders: Assists Per Game. W: NBA.com [on-line]. Turner Sports Interactive, Inc. [dostęp 2008-05-08].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Magic Johnson Biography. W: ESPN.com [on-line]. [dostęp 2011-07-30].
  3. 3,0 3,1 Daily Dime: Special Edition – The 10 Greatest Point Guards Ever. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  4. 30 years ago, Larry Bird and Magic Johnson's matchup changed basketball (ang.). ww.indystar.com, 2009-03-26. [dostęp 2013-01-30].
  5. Earle Eldridge: Rebounding from basketball court to boardroom. W: USA Today [on-line]. November 8, 2004. [dostęp 2011-07-30].
  6. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  7. Jeff Zillgitt: Magic Memories of a Real Star. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 2002-09-27. [dostęp 2011-07-30].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 Larry Schwartz: Magic made Showtime a show. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  9. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  10. 10,0 10,1 Bork: Die großen Basketball Stars. 1994, s. 56–66.
  11. 1978 NCAA Tournament. sportsline.com. [dostęp 2011-07-30].
  12. Andy Katz: From coast to coast, a magical pair. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  13. 13,00 13,01 13,02 13,03 13,04 13,05 13,06 13,07 13,08 13,09 13,10 Magic Johnson Statistics. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  14. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  15. Regular Season Records: Points. NBA.com. [dostęp 2011-07-30].
  16. 16,0 16,1 16,2 Rookie Makes the Lakers Believe in Magic. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2008-05-07].
  17. Larry Bird Statistics. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  18. 1979–80 NBA Season Summary. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  19. 1980 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  20. NBA's Greatest Moments: Magic Fills in at Center. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2007-09-13].
  21. Jack McCallum: Playoff moments can make legends. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 2006-06-02. [dostęp 2011-07-30].
  22. Magic Johnson timeline. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 2001-07-11. [dostęp 2011-07-30].
  23. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  24. Pat Riley: The Winner Within. 1993. ISBN 978-0-425-14175-5.
  25. Houston Rockets. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  26. Los Angeles Lakers. Sports Reference LLC. [dostęp 2009-05-14].
  27. Ira Berkow: Sports of The Times; Magic Johnson's Legacy. W: The New York Times [on-line]. 8 listopada 1991. [dostęp 2011-07-30].
  28. Sports People; Magic Johnson Pact. W: The New York Times [on-line]. 7 kwietnia 1988. [dostęp 2011-07-30].
  29. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  30. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  31. 1982 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  32. My Life. ISBN 1902799011.
  33. My Life. ISBN 1902799011.
  34. 1983 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  35. 35,0 35,1 Alex Sachare, 100 Greatest Basketball Moments Of All Time, s. 6.
  36. C. Kirchberg, J. Barett, Hoop lore: a history of National Basketball Association, s. 179.
  37. 1984 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  38. 1985 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-03].
  39. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  40. L. Bird, E. Johnson, J. MacMullan, When the Game Was Ours, s. 197.
  41. 1986-87 NBA MVP Voting. [dostęp 2011-08-03].
  42. D. H. Brown, A Best of Basketball Story, s. 38.
  43. 1987 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-03].
  44. Barry Cooper: Riley Is Downplaying His Guarantee Of Title Repeat. W: Orlando Sentinel [on-line]. 13 czerwca 1988. [dostęp 2011-08-04].
  45. James Worthy Bio | Premiere Motivational Speakers Bureau
  46. 1988 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-04].
  47. 1988-89 NBA MVP Voting. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-04].
  48. Sam Goldaper: Pistons Earn First Title by Sweeping Lakers. W: New York Times [on-line]. 14 czerwca 1989. [dostęp 2011-08-04].
  49. D. H. Brown, A Best of Basketball Story, s. 24.
  50. Michael Jordan Bio. ESPN.com.
  51. Praise from his peers. W: Sports Illustrated [on-line]. February 1, 1999.
  52. 1990-91: No Bull! Chicago Cops Championship. W: NBA.com [on-line]. Turner Sports Interactive, Inc.
  53. 1991 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC.
  54. 54,0 54,1 54,2 Rick Weinberg: 7: Magic Johnson announces he's HIV-positive. ESPN. [dostęp 2011-08-04].
  55. Tragedia "Magica" Johnsona, "Gazeta Wyborcza", nr 731, 9 listopada 1991, s. 24.
  56. Tom Friend: Still stunning the world 10 years later. ESPN, 2001-11-07.
  57. Jim MacKay, Michael A. Messner, Donald F. Sabo, Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations, SAGE 2000, s. 53., isbn 0-7619-1272-X
  58. Johnson: My Life. ISBN 1902799011.
  59. (WP), Solidarni z "Magicem", "Gazeta Stołeczna", nr 736, 16 listopada 1991, s. 20.
  60. Roland Lazenby: The Show: The Inside Story of the Spectacular Los Angeles Lakers in the Words of Those Who Lived It. New York, New York: 2006, s. 297–8. ISBN 9780071430340.
  61. Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations.
  62. Rick Weinberg: Magic Johnson announces he's HIV-positive. ESPN. [dostęp 2011-08-04].
  63. Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations.
  64. Jack McCallum: Most Valuable Person. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 1992-02-17. [dostęp 2011-08-07].
  65. Magic Johnson: 10 lat z HIV. W: Wprost [on-line]. 2001-11-07. [dostęp 2011-08-07].
  66. Magic Johnson Shines In NBA All Star Game Winning Hearts, MVP. W: Jet [on-line]. 1992-02-24. [dostęp 2011-08-07].
  67. Steve Aschburner: Ten All-Star Games to remember. W: Sports Illustrated [on-line]. 2009=02=12. [dostęp 2011-08-07].
  68. Chris Sheridan: Dream Team still the best ever ... or is it?. W: ESPN [on-line]. 2007-09-04. [dostęp 2011-08-07].
  69. 69,0 69,1 Darren Rovell: Passing on the Magic. ESPN, 2005-10-08. [dostęp 2011-08-07].
  70. Roland Lazenby: The Show: The Inside Story of the Spectacular Los Angeles Lakers in the Words of Those Who Lived It. New York, New York: 2006. ISBN 9780071430340. [dostęp 2011-08-07].
  71. Nadine Brozan: Chronicle. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 1995-01-26. [dostęp 2011-08-07].
  72. 'Magic Hour' Canceled. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 1998-08-08. [dostęp 2011-08-11].
  73. Gary Eng Walk: Magic Johnson joins the music biz. W: Entertainment Weekly [on-line]. 7 października 1998. [dostęp 2011-08-11].
  74. Steve Springer, Magic's Announcement: 10 years later, a real survivor, "Los Angeles Times", 2001-11-07, s. D1
  75. NBA 05-06 TNT. TNT.tv. [dostęp 2011-08-11].
  76. Magic Johnson becomes part owner of Lakers. W: JET [on-line]. findarticles.com, 1994. [dostęp 2011-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-08)].
  77. Magic Johnson sells Lakers shares. ESPN. [dostęp 2011-08-11].
  78. Magic Johnson backs Angelides for Governor. angelides.com, 2005-11-29. [dostęp 2011-08-11].
  79. Magic Johnson, Bill Clinton team up for Hillary. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 20 grudnia 2007. [dostęp 2011-08-11].
  80. Magic Johnson Backing Barbara Boxer for US Senate
  81. 81,0 81,1 81,2 81,3 Jack McCallum: Life After Death. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 20 sierpnia 2001. [dostęp 2011-08-11].
  82. 82,0 82,1 82,2 82,3 Tom Farrey: AIDS community misses old Magic act. ESPN, 7 listopada 2001. [dostęp 2011-08-11].
  83. William C. Rhoden: Sports of The Times; The Greatest Is Honored by The Diplomat. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 16 września 1998. [dostęp 2011-08-11].
  84. 84,0 84,1 Steve Sternberg: Magic Johnson combats AIDS misperceptions. W: USA Today [on-line]. 30 listopada 2006. [dostęp 2011-08-12].
  85. Magic Johnson assists drugmaker to advertise HIV treatment. W: USA Today [on-line]. 20 stycznia 2003. [dostęp 2011-08-12].
  86. Adrian Wojnarowski: Making triple trouble. Yahoo! Sports, 2006-11-18. [dostęp 2011-08-11].
  87. NCAA Championship History (ang.). ncaa.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  88. NCAA College Basketball Final Four Most Outstanding Player Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  89. Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  90. 90,0 90,1 90,2 NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  91. NBA MVP Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  92. NBA All-Star Game MVP's (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  93. 93,0 93,1 All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  94. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  95. History of the NBA Global Games (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  96. Duncan wins 2001-02 IBM Award (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  97. Team San Antonio to Defend its Haier Shooting Stars Title (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  98. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  99. NBA Steals Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  100. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  101. NBA J. Walter Kennedy Citizenship Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  102. NBA Retired Numbers (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  103. The NBA's 50 Greatest Players (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  104. Magic Johnson - Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  105. Games of the XXVth Olympiad -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  106. MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  107. 107,0 107,1 USA All-Tieme Men's Roster (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  108. Classic NBA Quotes: Magic and Larry. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2011-08-10].
  109. Bork: Basketball Sternstunden. 1995, s. 49–55.
  110. David Halberstam: The Stuff Dreams Are Made Of. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 1987-06-29. [dostęp 2011-08-12].
  111. 'Magic' Time. CBS News, 2002-09-27. [dostęp 2011-08-12].
  112. Abraham Aamidor: Chuck Taylor, All Star: The True Story of the Man Behind the Most Famous Athletic Shoe in History. 2006. ISBN 0-253-34698-3.
  113. Larry Schwartz: Eye for victory. ESPN. [dostęp 2011-08-12].
  114. Larry Bird inducting Magic Johnson. CBC Sports, 2002-08-15. [dostęp 2011-08-12].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Haskins, James (1981). Magic: A Biography of Earvin Johnson, Hillside, New Jersey: Enslow Publishers, ISBN 0-89490-044-7.
  • Gutman, Bill (1991). Magic: More Than a Legend. New York, New York, Harper Paperbacks, ISBN 0-06-100542-8.
  • Morgan, Bill (1991). The Magic: Earvin Johnson, ISBN 0-606-01895-6.
  • Gutman, Bill (1992). Magic Johnson: Hero On and Off the Court, Brookfield, Connecticut: Millbrook Press, ISBN 1-56294-287-5.
  • Johnson, Rick L. (1992). Magic Johnson: Basketball's Smiling Superstar, New York, New York: Dillon Press, ISBN 0-87518-553-3.
  • Rozakis, Laurie (1993). Magic Johnson: Basketball Immortal, Vero Beach, Florida: Rourke Enterprises, ISBN 0-86592-025-7.
  • Schwabacher, Martin (1993). Magic Johnson (Junior World Biographies). New York, New York: Chelsea Juniors. ISBN 0-7910-2038-X.
  • Bork, Günter (1994). Die großen Basketball Stars, Copress-Verl, ISBN 3-7679-0369-5. (niem.)
  • Frank, Steven (1994). Magic Johnson (Basketball Legends), New York, New York: Chelsea House Publishers, ISBN 0-7910-2430-X.
  • Bork, Günter (1995). Basketball Sternstunden, Copress-Verl, ISBN 3-7679-0456-X. (niem.)
  • Blatt, Howard (1996). Magic! Against The Odds, New York, New York: Pocket Books, ISBN 0-671-00301-1.
  • Rosner, Mark (1999). Michael MacCambridge. ed. Earvin "Magic" Johnson: The Star of Showtime. New York: Hyperion ESPN Books. pp. 251–52. (In ESPN SportsCentury)
  • Gottfried, Ted (2001). Earvin Magic Johnson: Champion and Crusader, New York, New York: F. Watts, ISBN 0-531-11675-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]