Brigitte Bardot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Correct.svg
 Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
poprawić tłumaczenie fragmentów tekstu/zwrotów.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Brigitte Bardot
Brigitte Bardot.jpg
Brigitte Bardot (1968)
Prawdziwe
nazwisko		 Brigitte Anne Marie Bardot
Data i miejsce
urodzenia		 28 września 1934
Paryż, Francja
Zawód aktorka filmowa, modelka, działaczka społeczna
Współmałżonek Roger Vadim (1952-1957)
Jacques Charrier (1959-1962)
Gunter Sachs (1966-1969)
Bernard d'Ormale (od 1992)
Lata aktywności 1952–1973
od 1973 aktywizm
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie Filmweb.pl
Profil w bazie Stopklatka.pl

Brigitte Bardot ("BB"), właśc. Brigitte Anne Marie Bardot (ur. 28 września 1934 w Paryżu) – francuska modelka, piosenkarka i aktorka filmowa, legenda kina, symbol seksu lat 50. i 60. XX w., później aktywistka na rzecz ochrony praw zwierząt.

Spis treści

[edytuj] Biografia

[edytuj] Wczesne lata

Brigitte Bardot urodziła się w Paryżu jako jedna z dwóch córek Louis 'Pilou' Bardot i Anne Marie 'Toty' Mucel. Ojciec, dyplomowany inżynier, prowadził rodzinny interes. Matka zapisała Brigitte i jej młodszą siostrę Marie-Jean (Mijanou, ur. 5 maja 1938) do szkoły baletowej. Mijanou ostatecznie zrezygnowała z lekcji tańca, natomiast Brigitte skoncentrowała się na ćwiczeniach.

W 1947 roku została przyjęta do Konserwatorium Paryskiego i przez trzy lata wraz z Leslie Caron uczęszczała do klasy baletowej rosyjskiego choreografa Borisa Knyazeva. W 1949 pozowała dla magazynu Jardin des Tryby, którym zarządzała przyjaciółka jej matki, dziennikarka Hélène Lazareffa. W 1950 pozowała dla marcowego wydania francuskiego Elle. Podczas sesji została zauważona przez młodego reżysera (jej późniejszego męża) Rogera Vadima.

Był on tak zafascynowany zdjęciami Bardot, że postanowił je pokazać scenarzyście Marcowi Allégret. Ten zaproponował jej przesłuchanie do filmu Les Lauriers sont coupés. Mimo, że dostała rolę, nie wystąpiła w nim, ponieważ zrezygnowano z jego nakręcenia. Brigitte zainteresowała się aktorstwem. Co więcej, jej znajomy Roger Vadim miał wpływ na jej dalsze życie i karierę.

[edytuj] Kariera

Europejski przemysł filmowy miał wówczas bardzo mocną pozycję, ale media w Stanach Zjednoczonych interesowały się jedynie kilkoma europejskimi aktorkami. Jedną z nich była właśnie Brigitte Bardot.

Zadebiutowała w 1952 w komedii Wioska w Normandii (Le Trou Normand). W tym samym roku wyszła za mąż za Rogera Vadima. W latach 1952 - 1956 pojawiła się w siedemnastu filmach, w 1953 zagrała rolę w sztuce Jeana Anouilh'a L'Invitation au château (Zaproszenie do zamku). Media zwróciły na nią uwagę, kiedy pojawiła się na Festiwalu Filmowym w Cannes w kwietniu 1953.

Jej filmy z początku i połowy lat 50. to głównie lekkie romantyczne komedie, niektóre kostiumowe, z rolami młodych, niewinnych albo (i) kuszących dziewcząt, które często bywały niecałkowicie ubrane. Zagrała epizodyczne role w trzech filmach anglojęzycznych: brytyjskiej komedii Doctor at Sea (1955) i amerykańskich Helena Trojańska (1954), gdzie była dublerką odtwórczyni roli tytułowej Rosanny Podesty (ale w końcu pojawiła się jedynie jako Andraste - służąca Heleny) i Act of Love (1954) z Kirkiem Douglasem.

Vadim nie był zadowolony z takiego lekkiego repertuaru. Międzynarodowe sukcesy nowej fali francuskich i włoskich reżyserów oraz ich gwiazd sprawiły, że popularność Bardot słabła. Chcąc ją pokazać jako prawdziwą aktorkę Vadim zrealizował w 1956 I Bóg stworzył kobietę z Bardot i Jeanem-Louisem Trintignantem. Film o niezbyt moralnej nastolatce prowokującej społeczność niewielkiego, przyzwoitego miasteczka odniósł światowy sukces. Mówiono wtedy, że w handlu międzynarodowym sama Bardot przyniosła Francji więcej zysku, niż cały francuski przemysł motoryzacyjny.

Do postrzegania Brigitte Bardot jako symbolu seksu i zmysłowości w dużym stopniu przyczyniły się też zdjęcia, jakie jej robił fotograf Sam Levin. Wiele znanych i popularnych zdjęć aktorki, z lat 50. i 60., wykonał również brytyjski fotograf Cornel Lucas.

Z Vadimem rozwiodła się w 1957. W 1959 wyszła za mąż za Jacquesa Charrier, aktora z którym zagrała w Babette idzie na wojnę (1959).

W 1960 wystąpiła w filmie Prawda (La vérité) w reżyserii Henriego-Georges'a Cluzota. W 1961 za tę rolę Włoska Akademia Filmowa przyznała jej nagrodę David di Donatello (włoski odpowiednik Oscara), w kategorii Najlepsza Aktorka Zagraniczna[1]. Wkrótce potem Bardot wyjechała na południe Francji, do swego domu w Saint-Tropez.

W 1963 roku zagrała w słynnym filmie Jena-Luca Godarda - Pogarda.

Zagrała potem w wielu innych filmach u boku tak znanych aktorów jak Alain Delon (Famous Love Affairs , Spirits of the Dead), Jean Gabin (In Case of Adversity), Sean Connery (Shalako), Jean Marais (Royal Affairs in Versailles , School for Love), Lino Ventura (Rum Runners), Annie Girardot (The Novices), Claudia Cardinale (The Legend of Frenchie King), Jeanne Moreau (Viva Maria!), Jane Birkin (Don Juan, albo If Don Juan Were a Woman).

W 1973 oznajmiła, że rezygnuje z aktorstwa. 39 lat to wiek, "by wycofać się z klasą" ("a way to get out elegantly")[2].

Brała udział w wielu muzycznych spektaklach i nagrała wiele popularnych piosenek w latach 1960 i 1970, głównie we współpracy z piosenkarzami takimi jak: Serge Gainsbourg, Bob Zagury i Sacha Distel. Nagrała m.in. "Harley Davidson", "Je Me Donne À Qui Me Plaît", "Guma balonowa", "Kontakt", "Je Reviendrai Toujours Vers Toi", "L'Appareil À Sous", "La Madrague", "On Déménage", "Sidonie", "Tu veux, Ou Tu veux pas?", "Le Soleil de Ma Vie "(cover hitu Steviego Wondera You Are the Sunshine of My Life) i wreszcie słynne Je t'aime ... moi non plus (w Polsce znane raczej z wersji w wykonaniu Jane Birkin).

[edytuj] Życie prywatne

21 grudnia 1952 w wieku osiemnastu lat wyszła za mąż za reżysera Rogera Vadima. Wystąpiła w jego filmie I Bóg stworzył kobietę. Słynna, nasycona erotyzmem scena tańca na stole przyniosła jej sławę i spowodowała istotną zmianę w podejściu do tematów erotycznych w kinie światowym. W dużej mierze do sukcesu filmu przyczyniła się jej uroda i sex-appeal. Dla uzyskania zgody rodziców Brigitte na ślub, Vadim, który był wyznania prawosławnego, przeszedł na katolicyzm. Rozwiedli się pięć lat później (6 grudnia 1957), ale pozostali przyjaciółmi i w późniejszych latach często współpracowali.

Podczas pracy nad filmem I Bóg stworzył kobietę Bardot miała romans z Jeanem-Louisem Trintignantem ( w tym czasie mężem aktorki Stéphane Audran). Ich związek nie był łatwy z uwagi na odbywaną w tym czasie przez aktora służbę wojskową oraz romans Bardot z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Ostatecznie rozeszli się po dwóch latach. W dniu 18 czerwca 1959 Bardot poślubiła aktora Jacques'a Charriera, z którym miała swoje jedyne dziecko – syna Nicolasa-Jacques'a (ur.11 stycznia 1960). Ze względu na zainteresowanie paparazzi poród miał miejsce w apartamencie Bardot w Paryżu (przy alei Paul-Doumer 71 w 16. dzielnicy Paryża) przy zamkniętych okiennicach. Po rozwodzie z Charrierem (20 listopada 1962) Nicolasem zajęła się rodzina Jacques'a, a Bardot nie utrzymywała z synem ścisłych kontaktów aż do jego pełnoletności.

Brigitte Bardot (2002)

Inni mężowie aktorki to: niemiecki milioner (i playboy) Gunter Sachs (14 lipca 1966 – 1 października 1969) i wreszcie (od 16 sierpnia 1992 do dziś) Bernard d'Ormale. Powszechnie wiadomo o jej romansach z Samim Freyem, Sergem Gainsbourgiem i Sachą Distelem. W latach 70. związana była z rzeźbiarzem Miroslavem Brozkiem (była jego modelką).

29 października 1956 uczestniczyła (między innymi z Marilyn Monroe) w dorocznej gali z udziałem Elżbiety II w Empire Theatres w Londynie.

W 1974, dla uczczenia swych 40. urodzin, Bardot zdecydowała się na nagą sesję zdjęciową we włoskiej edycji magazynu Playboy.

[edytuj] Działalność

W 1974 na dzień przed swoimi 40 urodzinami (po występach w ponad 40 filmach i nagraniu kilku płyt (80 piosenek m.in. z Serge Gainsbourgiem) wycofała się z filmu i postanowiła wykorzystać swoją sławę do promowania praw zwierząt. W 1986 roku założyła fundację The Brigitte Bardot Foundation for the Welfare and Protection of Animals została wegetarianką). Zebrała trzy mln franków francuskich na finansowanie fundacji, poprzez zorganizowanie licytacji, wystawiając na sprzedaż wiele przedmiotów - od biżuterii po rzeczy bardzo jej osobiste. W 1999 r. Bardot w liście do chińskiego przywódcy Jiang Zemina, opublikowanego w języku francuskim przez magazyn VSD, oskarżyła państwo o "torturowanie i zabijanie niedźwiedzi na świecie, a także wykorzystywanie tygrysów i nosorożców do produkowania afrodyzjaków.

W ciągu dwóch lat przekazała ponad 140.000 dolarów na sterylizację bezpańskich psów w Bukareszcie, których liczbę szacuje się na 300.000. W jej planach jest dom dla bezdomnych zwierząt. Całość budowy ma być sponsorowana przez aktorkę.

[edytuj] Polityka, kontrowersje i problemy prawne

Bardot była pierwszą kobietą "z ludu", której twarz posłużyła jako wzorzec dla podobizn Marianny, emblematu Republiki Francuskiej (w 1969, rzeźbę wykonał Alain Gourdon). Wyraziła poparcie dla prezydenta Charlesa de Gaulle'a w 1960 roku. Jej mąż, Bernard d'Ormal, był doradcą prawnym partii Front Narodowy.

W książce z 1999 "Le Carré de Pluton" Bardot krytykuje rytualny ubój owiec podczas festiwalu muzułmańskiego Eid al-Adha. Ponadto w jednym z rozdziałów pisze: "mój kraj ..., Francja, moja ojczyzna, mój kraj jest ponownie atakowany przez przeludnienie cudzoziemców, zwłaszcza muzułmanów". Za te słowa francuski sąd ukarał aktorkę grzywną w wysokości 30.000 franków w czerwcu 2000 roku.

10 czerwca 2004 r. została skazana za "podżeganie do nienawiści rasowej" i nałożono na nią karę w wysokości 5000 euro. Bardot stwierdziła, iż nie ma uprzedzeń rasowych i przeprosiła w sądzie, mówiąc: "Nigdy świadomie nie chciałam nikogo skrzywdzić. Nie leży to w moim charakterze."

[edytuj] Wpływy

Posąg Brigitte Bardot w Buzios, Brazylia.

Bardot zaistniała także w świecie mody. Dekolt typu "odkryta szyja oraz oba ramiona" jest nazwany od jej imienia "Bardot". Aktorka spopularyzowała ten styl, który jest szczególnie używany do swetrów i bluzek, sukienek i różnego rodzaju topów.

Bardot spopularyzowała także bikini poprzez takie filmy jak Manina (Kobieta bez zasłony, 1952), jej występy w Cannes oraz w wielu sesjach zdjęciowych.

Bardot również wprowadziła do mody choucroute ("kapusta"), fryzurę i bawełniany materiał w kratkę, który zawierał strój zaprojektowany przez Jacques Esterel, na jej ślub z Jacques Charrier. Była tematem niektórych dzieł Andy Warhol.

Oprócz popularyzacji stroju kąpielowego, Bardot przypisuje się popularyzację miasta Saint-Tropez i miejscowości Buzios, Brazylia, którą odwiedziła w 1964 roku wraz ze swoim chłopakiem brazylijskim muzykiem – Bob Zagury. Dziś stoi tam posąg Bardot – stworzony przez Christina Motta.

Bardot była ubóstwiana przez młodych muzyków: John Lennon i Paul McCartney. Planowali nakręcić film The Beatles i Bardot, podobne do Hard Day's Night, ale plany nie zostały spełnione. Pierwsza żona Lennona – Cynthia Powell specjalnie rozjaśniła włosy by upodobnić się do Bardot.

Bob Dylan powiedział, że pierwsza piosenka jaką napisał poświęcona była dla Brigitte. Wspomniał o niej w piosence I Shall Be Free znajdującej się na płycie pt. The Freewheelin' Bob Dylan.

[edytuj] Filmy i programy

  • 1960
    • L'affaire d'une nuit, nie wymieniona w czołówce
    • La vérité (Prawda)
  • 1965
    • Marie Soleil, niewymieniona w czołówce
    • Viva María!
    • Dear Brigitte (Droga Brigitte) jako Ona sama
    • The Love Goddesses (Boginie miłości) jako Ona sama
    • Tentazioni proibite jako Ona sama
  • 1966
    • Masculin, féminin: 15 faits précis (Męski, żeński): 15 scen z życia, niewymieniona w czołówce
    • B.B. in USA jako Ona sama
  • 1970
    • Les novices
    • Sylvissima jako Ona sama
  • 1972
    • Film Portrait jako Ona sama

Przypisy

  1. ↑ Nagrody dla Brigitte Bardot IMDB. Dostęp 12 stycznia 2011
  2. ↑ wywiad B.Bardot z czerwca 1973 ("Modesto Bee", California). Dostęp 12 stycznia 2011

[edytuj] Literatura

  • Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast (Hrsg.) Brigitte Bardot. Filme 1953-1961. Anfänge des Mythos B.B. (Hildesheim 1982) ISBN 3-88842-109-8
  • Jeffrey Robinson Bardot – Two Lives (1994) ISBN 5-88590-749-8
  • Brigitte Bardot Initiales B.B. (GRASSET & FASQUELLE 1996) ISBN 2-246-52601-9

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Brigitte_Bardot&oldid=29989102”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach