Serge Gainsbourg
| Serge Gainsbourg | |
 |
|
| Prawdziwe nazwisko |
Lucien Ginsburg |
| Data i miejsce urodzenia |
2 kwietnia 1928 Paryż |
| Data i miejsce śmierci |
2 marca 1991 Paryż |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
| Profil w bazie IMDb | |
Serge Gainsbourg, / IPA: sɛʁʒ ɡɛ̃'zbuʁ /, właściwie Lucien Ginsburg (ur. 2 kwietnia 1928 w Paryżu, zm. 2 marca 1991 tamże[1]) – francuski kompozytor, piosenkarz, aktor, scenarzysta i reżyser. Jego zróżnicowany styl i indywidualność są trudne do skategoryzowania.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys i twórczość
Przyszedł na świat wraz z siostrą bliźniaczką Liliane jako syn Żydów Olgi i muzyka Josepha Ginsburgów, którzy w 1917 roku wyjechali z Rosji po rewolucji październikowej. Miał starszą siostrę Jacqueline i starszego brata, który zmarł jako dziecko. Na okres jego dzieciństwa przypadła hitlerowska okupacja Francji, w czasie której rodzina musiała się ukrywać.
Był malarzem, grał na fortepianie w barach. Stał się siłą sprawczą i głównym prowokatorem rewolucji seksualnej w swoich czasach. Inspirował się m.in. muzyką Fryderyka Chopina.
Jego piosenkę "Je t'aime... moi non plus" (1969) (zamiast z Brigitte Bardot, dla której była przeznaczona, Gainsbourg zaśpiewał ją ze swoją ówczesną kochanką, piosenkarką Jane Birkin), zawierającą symulację odgłosów kobiecego orgazmu uważano powszechnie za nieobyczajną i zabroniono jej nadawania w Hiszpanii, Islandii, Jugosławii, Szwecji, Włoszech oraz Wielkiej Brytanii.
Patronował młodej piosenkarce Vanessie Paradis w początkach jej kariery. Był producentem płyty swojej córki Charlotte Gainsbourg pt. Charlotte for Ever (1986). W 1988 roku nagrał piosenkę "Gloomy Sunday", która ukazała się na płycie "Le Zénith de Gainsbourg".
Był czterokrotnie żonaty z:
- Élisabeth Levitzky (od 3 listopada 1951 do 9 października 1957),
- Françoise Pancrazzi (od 7 stycznia 1964 do 1968), z którą ma córkę Natachę (ur. 8 sierpnia 1964) i syna Paula (ur. 1968),
- angielską aktorką mieszkającą we Francji Jane Birkin (1968-80), z którą ma córkę modelkę i aktorkę Charlotte Lucy (ur. 21 lipca 1971)
- Caroline Paulus (pseudonim artystyczny 'Bambou', od 1981 do jego śmierci), z którą ma syna Luciena (ur. 5 stycznia 1986). Spotykał się także z Brigitte Bardot.
Zmarł na atak serca 2 marca 1991 roku w Paryżu[2], w wieku 63 lat. Został pochowany na słynnym cmentarzu Montparnasse.
[edytuj] Dyskografia
[edytuj] Albumy
- 1958: Du Chant A La Lune
- 1959: Disque N°2
- 1961: L'Étonnant Serge Gainsbourg
- 1962: Disque N°4
- 1963: Gainsbourg Confidentiel
- 1964: Gainsbourg Percussions
- 1967: Anna
- 1967: Gainsbourg & Brigitte Bardot: Bonnie & Clyde
- 1968: Gainsbourg & Brigitte Bardot: Initials B.B.
- 1968: Ce Sacré Grand-Père
- 1969: Jane Birkin/Serge Gainsbourg
- 1970: Cannabis
- 1971: Histoire de Melody Nelson
- 1973: Vu de l'extérieur
- 1975: Rock Around the Bunker
- 1976: L'Homme à tête de chou
- 1979: Aux armes et cætera
- 1980: Enregistrement public au Théâtre Le Palace (live)
- 1981: Mauvaises nouvelles des étoiles
- 1984: Love On The Beat
- 1985: Serge Gainsbourg live (Casino de Paris)
- 1987: You're Under Arrest
- 1988: Le Zénith de Gainsbourg (live)
- 1989: De Gainsbourg à Gainsbarre (Box Set)
[edytuj] Albumy w hołdzie artyście oraz wydane pośmiertnie
- 1997: Great Jewish Music: Serge Gainsbourg (Tribute album)
- 2001: Gainsbourg Forever (Kompletny Box Set)
- 2001: Le Cinéma de Gainsbourg (Box Set)
- 2001: I Love Serge: Electronicagainsbourg (Album z remiksami)
- 2005: Monsieur Gainsbourg Revisited (Tribute album)
- 2008: Classé X (Kompilacja)
Przypisy
- ↑ Jason Ankeny: Biografia Serge'a Gainsbourga na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-24].
- ↑ Salon Promocji Talentów Parnas.Pl
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Serge Gainsbourg w bazie filmweb.pl
