Budva

Budva
Будва


Flaga	Herb

Współrzędne

42°17'N 18°51'E

Burmistrz

Rajko Kuljača

Powierzchnia gminy

122 km²

Populacja
- miasto
- gmina

10 918
15 909

Gęstość zaludnienia

130,4 os./km²

Tablice rejestracyjne

BD

WWW

www.budva.me/mne

Budva (czarnog. Будва, Budva, włos. Budua) – miasto i gmina miejska w Czarnogórze.

Jest to miejscowość wypoczynkowa na czarnogórskim wybrzeżu Adriatyku. Stare miasto, które liczy ok. 2500 lat, znacznie ucierpiało podczas trzęsienia ziemi w roku 1979. Miasto jest odgrodzone od lądu górami. W tym rejonie występuje typowa roślinność śródziemnomorska. Budva to obok Kotoru i Herceg Novi jeden z popularnych ośrodków wypoczynkowych w Czarnogórze. Okolice Budvy są najbardziej skomercjalizowanym fragmentem czarnogórskiego wybrzeża Adriatyku. Ze szczytu wzgórz, od strony Podgoricy można obejrzeć panoramę tzw. Riwiery Budvańskiej. Na szczególną uwagę zasługuje stare miasto, położone na wysuniętym w głąb Adriatyku cyplu. Kilkanaście kilometrów na południowy wschód od centrum znajduje się wyspa św. Stefana, zamieniona obecnie na luksusowy hotel.

Co roku pod koniec czerwca w Budvie odbywa się festiwal muzyczny Music Festival Budva, w którym udział biorą wykonawcy z Serbii, Czarnogóry, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny oraz Macedonii.

Historia[edytuj]

Zgodnie z ustaleniami archeologów Budva jest najstarszym zurbanizowanym miejscem na wybrzeżu Adriatyckim. Zachowane dokumenty świadczą o istnieniu tutaj miejscowości w V wieku p.n.e.

Starówka Budvy w 1615.

Legenda głosi, że Budva została założona przez Kadmosa, fenickiego herosa wydalonego z Teb, który znalazł tu schronienie dla siebie i swojej żony, Harmonii. Dwie cywilizacje zostawiły tu wiele śladów: Grecja i Rzym. Po upadku cesarstwa Rzymskiego i jego podziałowi na Wschód i Zachód, miasto leżało w obszarze granicznym obu potęg, co wywarło wpływ na jego historię and kulturę. W Średniowieczu Budva była podlegała książętom Duklji oraz arystokratom serbskiego księstwa Zeta.

Starówka w nocy

Wenecjanie rządzili miastem przez prawie 400 lat, od 1420 do 1797. Budva, zwana wtedy Budua , była częścią weneckiego regionu zatoki Kotorskiej i została ufortyfikowana przez mury weneckie przed najazdem Ottomańskim. Zgodnie z informacjami historyka Luigi Paulucci w jego książce "Le Bocche di Cattaro nel 1810" (Zatoka Kotorska w 1810), większość mieszkańców mówila wtedy językiem weneckim aż do początków XIX w. Jeden z najwybitniejszych kompozytorów i librecistów teatru, Cristoforo Ivanovich, urodził się w weneckiej Budua.

W XIX w. Budva miała kilku władców – Austrię, Francję i Rosję. Związek Zatoki Kotorskiej (i Budvy) z Czarnogórą miał miejsce w krótkim okresie (1813–1814), lecz od 1814 do 1918 Budva podlegała cesarstwu austriackiemu. Po Pierwszej Wojnie Światowej, w roku 1918 armia serbska weszła do Budvy opuszczonej przez siły austriackie i została ona włączona do królestwa Jugosławii. Później, w 1941 roku, została ona anektowana przez Królestwo Włoch.

W czasie Drugiej Wojny Światowej wielu ludzi z tego obszaru zginęło w walkach między partyzantami i wojskami osi. Budva została ostatecznie wyzwolona od nazistów 22 listopada 1944 i po okresie należenia do Jugosławii jest obecnie częścią niezależnej Czarnogóry.

Miejsca warte odwiedzenia w Budvie[edytuj]

Starówka:

Przede wszystkim warta obejrzenia jest sama kamienna Starówka rozbudowana przez Wenecjan w czasie ich stacjonowania na wybrzeżu. Zostało odbudowane po zniszczeniach spowodowanych trzęsieniem ziemi w 1979 roku.
Katolicki kościół św. Jana - jeden z najstarszych kościołów na wybrzeżu czarnogórskim, jego początki sięgają IX wieku, we wnętrzu znajdują się cenne ikony oraz obrazy mistrzów weneckich z XV i XVI wieku, w tym „Madonna in Punta” w srebrnej ramie uważany za cudowny.
Kościół Santa Marija in Punta zbudowany w 840 r. przez zakon Benedyktynów.
Kościół św. Sawy z XIV w. służący w przeszłości zarówno katolikom, jak i wyznawcom prawosławia.
Cerkiew św. Trójcy z początku XIX wieku, udekorowana malowidłami mistrza Nicholaosa Aspioti z Korfu.
Mury obronne - w tym austriacka twierdza Mogren z XIX wieku.

Okolice miasta:

Wyspa św. Mikołaja - przez mieszkańców Budvy nazywana Hawajami z letnią restauracją i pięknymi widokami na miasto, Riwierę Budvańską i wzgórza je otaczające. Na wyspę kursują stateczki z miejskiego portu, bezpośrednio lub wzdłuż wybrzeża z uwzględnieniem wizyty u brzegów wyspy św. Stefana.