Cinema Paradiso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cinema Paradiso
Nuovo Cinema Paradiso
Gatunek dramat
Data premiery 17 listopada 1988
Kraj produkcji  Włochy
 Francja
Język włoski, francuski
Czas trwania 155 minut (wersja pierwotna),
123 minuty (wersja międzynarodowa),
170 minut (wersja reżyserska)
Reżyseria Giuseppe Tornatore
Scenariusz Giuseppe Tornatore
Główne role Philippe Noiret,
Salvatore Cascio,
Marco Leonardi,
Antonella Attili,
Jacques Perrin
Muzyka Ennio Morricone
Zdjęcia Blasco Giurato
Scenografia Andrea Crisanti
Kostiumy Beatrice Bordone
Montaż Mario Morra
Produkcja Franco Cristaldi,
Giovanna Romagnoli
Wikicytaty Cinema Paradiso w Wikicytatach

Cinema Paradisowłoski film fabularny z 1988, drugi w dorobku reżyserskim Giuseppe Tornatore. Przedstawia historię przyjaźni kinooperatora Alfredo i małego chłopca Toto, którego wprowadza w magiczny świat kina.

Film został obsypany deszczem nagród – otrzymał m.in. Oscara, Złoty Glob i nagrodę BAFTA oraz nominacje do Césara i Złotej Palmy

W Polsce pojawia się także pod tytułami Nowe Kino Paradiso i Kino Paradiso.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Salvatore, znany włoski reżyser, na wieść o śmierci starego kinooperatora Alfredo przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka na pogrzeb. Następuje retrospekcja w czasy dzieciństwa – Toto (jak nazywano Salvatore) jest wychowywany przez samotną matkę. Jedyną rozrywką w mieście jest małomiasteczkowe kino Cinema Paradiso, gdzie zafascynowany filmami chłopiec pomaga operatorowi Alfredo. Filmy cenzuruje ksiądz Adelfio, dbając o dusze swoich owieczek każe wycinać sceny pocałunków.

Pewnego dnia dochodzi do tragedii – kino zostaje strawione przez pożar, Alfredo w wyniku oparzeń traci wzrok lecz zostaje uratowany przez małego Toto. Cinema Paradiso zostaje odbudowane i otwarte pod nazwą Nuovo cinema Paradiso, a funkcję operatora otrzymuje w nim dorastający Salvatore.

Młodzieniec przeżywa miłość rodem z filmów, zakochując się w Elenie, córce miejscowego bankiera. Ta początkowo nie odwzajemnia jego uczuć. Salvatore cierpliwością i uporem zmienia nastawienie dziewczyny. W końcu w sylwestrową noc Elena udaje się za Salvatore do kina. Szczęście nie trwa długo, gdyż młody operator dostaje powołanie do wojska. Po powrocie okazuje się, że Elena wyjechała z rodzicami i nie wiadomo, gdzie przebywa. Ślepy Alfredo radzi Salvatore, aby ten wyjechał z rodzinnego miasteczka i więcej tu nie wracał, że jest stworzony do rzeczy wielkich.

Salvatore opuszcza miasto i powraca po trzydziestu latach. Po pogrzebie starego przyjaciela przyjdzie mu zostać świadkiem zburzenia Cinema Paradiso. Na miejscu kina powstanie parking. Alfredo pozostawił Salvatore w spadku taśmę filmową. W finale filmu główny bohater siada sam w sali kinowej i ogląda film, który przygotował dla niego stary kinooperator. Film składa się z ocenzurowanych przez księdza "gorszących" fragmentów starych filmów.

Nawiązania filmowe[edytuj | edytuj kod]

W Cinema Paradiso można zobaczyć fragmenty ponad 20 różnych filmów, które oglądają bohaterowie. Są wśród nich:

  • Życie do nas należy (tytuł oryginalny: Les Bas-fonds, włoski tytuł Verso la vita) z 1936 roku w reżyserii Jeana Renoira – pierwszy film, który ogląda i zarazem cenzuruje ojciec Adelfio;
  • Mambo z 1954 roku w reżyserii Roberta Rossena;
  • Ulisse z 1955 roku w reżyserii Maria Cameriniego.

Opinie o filmie[edytuj | edytuj kod]

  • The Best of Video. Poradnik: kino, tv, sat, video, pod red. Witolda Nowakowskiego[1]
Wzruszający film o ludziach i kinie lat czterdziestych i pięćdziesiątych.
Tornatore w lekkiej tonacji, w której utrzymana jest znaczna część "Cinema Paradiso", oddał hołd ubogiej mieścinie z jej codziennymi kłopotami i pokazał fantastyczną panoramę kina z "Fatty'm" Arbuckle'm, Charliem Chaplinem i Anną Magnani w rolach głównych. W kadrach jego filmu pojawiają się fragmenty "lektur obowiązkowych": "Dyliżansu" Forda, "Na dnie" Renoira, "Jestem niewinny" Langa, "Ziemia drży" Viscontiego czy "La strady" Felliniego.
Jest też w "Cinema Paradiso" gorzki posmak. Kiedy pali się taśma nitro, ogień ogarnia kino. Toto ratuje z płomieni Alfreda. Oślepionemu przyjacielowi chce dać swoje oczy, a gdy Alfredo się wycofuje, zajmuje jego miejsce w kabinie projekcyjnej. Dzięki tej szczypcie goryczy udało się reżyserowi zgrabnie ominąć mieliznę nostalgicznie naiwnej komedii.
To historia ukazująca magię kina w najpiękniejszym wydaniu.

Przypisy

  1. The Best of Video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 57.
  2. Magdalena Michalska, Magia filmowego dzieciństwa, "Kultura" (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat), nr z dn. 26.01.2007, s. 79.
  3. Robert Gonera, Magiczne "Cinema Paradiso", "Dziennik Polska-Europa-Świat" nr z dn. 1.02.2007, s. 28.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Best of Video. Poradnik: kino, tv, sat, video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 56-57.
  • Michalska M., Magia filmowego dzieciństwa, "Kultura" (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat), nr z dn. 26.01.2007, s. 79.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]