Cinema Paradiso
| Cinema Paradiso Nuovo cinema Paradiso |
|
| Gatunek | dramat |
| Data premiery | 17 listopada 1988 |
| Kraj produkcji |  Włochy Francja |
| Język | włoski, francuski |
| Czas trwania | 155 min (wersja pierwotna), 123 min (wersja międzynarodowa), 170 min (wersja reżyserska) |
| Reżyseria | Giuseppe Tornatore |
| Scenariusz | Giuseppe Tornatore |
| Główne role | Philippe Noiret, Salvatore Cascio, Marco Leonardi, Antonella Attili, Jacques Perrin |
| Muzyka | Ennio Morricone |
| Zdjęcia | Blasco Giurato |
| Scenografia | Andrea Crisanti |
| Kostiumy | Beatrice Bordone |
| Montaż | Mario Morra |
| Produkcja | Franco Cristaldi, Giovanna Romagnoli |
 Cinema Paradiso w Wikicytatach |
|
Cinema Paradiso – włoski film fabularny z 1988, drugi w dorobku reżyserskim Giuseppe Tornatore. Przedstawia historię przyjaźni kinooperatora Alfredo i małego chłopca Toto, którego wprowadza w magiczny świat kina.
Film został obsypany deszczem nagród – otrzymał m.in. Oscara, Złoty Glob i nagrodę BAFTA oraz nominacje do Césara i Złotej Palmy
W Polsce pojawia się także pod tytułami Nowe Kino Paradiso i Kino Paradiso.
Spis treści |
Obsada [edytuj]
- Philippe Noiret - Alfredo
- Salvatore Cascio - Salvatore (dziecko)
- Marco Leonardi - Salvatore (młodzieniec)
- Antonella Attili - Maria (młoda)
- Jacques Perrin - Salvatore (dorosły)
- Pupella Maggio - Maria (stara)
- Leopoldo Trieste - Ojciec Adelfio
- Agnese Nano - Elena (nastolatka)
- Nicola Di Pinto - Wiejski idiota
- Brigitte Fossey - Elena (dorosła) (pojawia się jedynie w wersji reżyserskiej)
Opis fabuły [edytuj]
Salvatore, znany włoski reżyser, na wieść o śmierci starego kinooperatora Alfredo przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka na pogrzeb. Następuje retrospekcja w czasy dzieciństwa - Toto (jak nazywano Salvatore) jest wychowywany przez samotną matkę. Jedyną rozrywką w mieście jest małomiasteczkowe kino Cinema Paradiso, gdzie zafascynowany filmami chłopiec pomaga operatorowi Alfredo. Filmy cenzuruje ksiądz Adelfio, dbając o dusze swoich owieczek każe wycinać sceny pocałunków.
Pewnego dnia dochodzi do tragedii - kino zostaje strawione przez pożar, Alfredo w wyniku oparzeń traci wzrok lecz zostaje uratowany przez małego Toto. Cinema Paradiso zostaje odbudowane i otwarte pod nazwą Nuovo cinema Paradiso, a funkcję operatora otrzymuje w nim dorastający Salvatore.
Młodzieniec przeżywa miłość rodem z filmów, zakochując się w Elenie, córce miejscowego bankiera. Ta początkowo nie odwzajemnia jego uczuć. Salvatore cierpliwością i uporem zmienia nastawienie dziewczyny. W końcu w sylwestrową noc Elena udaje się za Salvatore do kina. Szczęście nie trwa długo, gdyż młody operator dostaje powołanie do wojska. Po powrocie okazuje się, że Elena wyjechała z rodzicami i nie wiadomo, gdzie przebywa. Ślepy Alfredo radzi Salvatore, aby ten wyjechał z rodzinnego miasteczka i więcej tu nie wracał, że jest stworzony do rzeczy wielkich.
Salvatore opuszcza miasto i powraca po trzydziestu latach. Po pogrzebie starego przyjaciela przyjdzie mu zostać świadkiem zburzenia Cinema Paradiso. Na miejscu kina powstanie parking. Alfredo pozostawił Salvatore w spadku taśmę filmową. W finale filmu główny bohater siada sam w sali kinowej i ogląda film, który przygotował dla niego stary kinooperator. Film składa się z ocenzurowanych przez księdza "gorszących" fragmentów starych filmów.
Nawiązania filmowe [edytuj]
W Cinema Paradiso można zobaczyć fragmenty ponad 20 różnych filmów, które oglądają bohaterowie. Są wśród nich:
- Życie do nas należy (tytuł oryginalny: Les Bas-fonds, włoski tytuł Verso la vita) z 1936 roku w reżyserii Jeana Renoira - pierwszy film, który ogląda i zarazem cenzuruje ojciec Adelfio;
- Mambo z 1954 roku w reżyserii Roberta Rossena;
- Ulisse z 1955 roku w reżyserii Maria Cameriniego.
Opinie o filmie [edytuj]
- The Best of Video. Poradnik: kino, tv, sat, video, pod red. Witolda Nowakowskiego[1]
- Wzruszający film o ludziach i kinie lat czterdziestych i pięćdziesiątych.
- Magdalena Michalska, Kultura (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat)[2]
- Tornatore w lekkiej tonacji, w której utrzymana jest znaczna część "Cinema Paradiso", oddał hołd ubogiej mieścinie z jej codziennymi kłopotami i pokazał fantastyczną panoramę kina z "Fatty'm" Arbuckle'm, Charliem Chaplinem i Anną Magnani w rolach głównych. W kadrach jego filmu pojawiają się fragmenty "lektur obowiązkowych": "Dyliżansu" Forda, "Na dnie" Renoira, "Jestem niewinny" Langa, "Ziemia drży" Viscontiego czy "La strady" Felliniego.
Jest też w "Cinema Paradiso" gorzki posmak. Kiedy pali się taśma nitro, ogień ogarnia kino. Toto ratuje z płomieni Alfreda. Oślepionemu przyjacielowi chce dać swoje oczy, a gdy Alfredo się wycofuje, zajmuje jego miejsce w kabinie projekcyjnej. Dzięki tej szczypcie goryczy udało się reżyserowi zgrabnie ominąć mieliznę nostalgicznie naiwnej komedii.
- To historia ukazująca magię kina w najpiękniejszym wydaniu.
Przypisy
- ↑ The Best of Video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 57.
- ↑ Magdalena Michalska, Magia filmowego dzieciństwa, "Kultura" (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat), nr z dn. 26.01.2007, s. 79.
- ↑ Robert Gonera, Magiczne "Cinema Paradiso", "Dziennik Polska-Europa-Świat" nr z dn. 1.02.2007, s. 28.
Bibliografia [edytuj]
- The Best of Video. Poradnik: kino, tv, sat, video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 56-57.
- Michalska M., Magia filmowego dzieciństwa, "Kultura" (dodatek do Dziennika Polska-Europa-Świat), nr z dn. 26.01.2007, s. 79.
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Plakat z filmu
- Cinema Paradiso w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Cinema Paradiso w bazie stopklatka.pl
- Cinema Paradiso w bazie filmweb.pl
