Działko N-37

Nudelman N-37
Laweta MiGa-17 z działkiem N-37 i 2 z działkami NR-23
Dane podstawowe
Państwo	Związek Radziecki
Rodzaj	działko automatyczne
Zasada działania	krótki odrzut lufy
Historia
Produkcja seryjna	od 1946
Dane techniczne
Kaliber	37 mm
Nabój	37x155 mm
Zasilanie	taśma
Wymiary
Długość	2460 mm
Wysokość	mm
Szerokość	mm
Długość lufy	1310 mm
Masa
Broni	103 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku	670 m/s (burzący), 880 m/s(przeciwpancerny)
Masa pocisku	735 g (burzący ze smugaczem), 729 g (burzący bez smugacza), 735 g (przeciwpancerny)
Szybkostrzelność teoretyczna	400-450 strz./min.
Dane operacyjne
Platformy strzeleckie
MiG-9, MiG-15, MiG-17, MiG-19, Jak-25, Su-15
Użytkownicy
Związek Radziecki

N-37 – automatyczne działko lotnicze produkcji radzieckiej.

Opracowana przez A. Suwanowa, W. Niemianowa, A. Richtera i P. Golikowa. Od 1946 roku zastępowało działko NS-37, które okazało się nieskuteczne przeciw celom opancerzonym i miało za małą szybkostrzelność by być skuteczną bronią przeciw samolotom wroga.

N-37 używało krótszego naboju, dzięki czemu możliwe było stworzenie lżejszej konstrukcji (30% z, za cenę prędkości wylotowej zmniejszonej o 23%). Zmniejszył się też odrzut, a znacząco zwiększyła szybkostrzelność. Podobnie jak w NS-37, pojedyncze trafienie na ogół wystarczało by zniszczyć nieprzyjacielski bombowiec.

Waga broni i naboju nie pozwalała na zabranie dużej ilości amunicji (MiG-15 przenosił 40 nabojów 37 mm i po 80 nabojów 23 mm na działko). Bardziej kłopotliwy był wciąż duży odrzut, ponadto gazy wylotowe dławiły silniki odrzutowe (problem szczególnie w MiGu-9, który miał armatę zamontowaną w przegrodzie silnika), co spowodowało kilka katastrof. W lawetach samolotów zastąpione zazwyczaj przez działko NR-23.

Bibliografia

• Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.