Karabin maszynowy SzKAS

Szpitalnego-Komarnickiego Awiacjonnyj Skorostrelnyj (SzKAS)
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Rodzaj	lotniczy karabin maszynowy
Historia
Prototypy	1930-1932
Produkcja seryjna	lata 30. XX wieku – ?
Dane techniczne
Kaliber	7,62 mm
Nabój	7,62 x 54 mm R (zmodyfikowana wersja o silniejszym ładunku prochowym)
Wymiary
Długość	935 mm
Długość lufy	605 mm
Masa
karabinu właściwego	10,5 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku	825 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna	1800 strz./min
Multimedia w Wikimedia Commons

SzKAS (ros. ШКАС) – radziecki lotniczy karabin maszynowy kalibru 7,62 mm. Nazwa jest skrótem od Szpitalnego-Komarickiego Awiacjonnyj Skorostrielnyj – Szybkostrzelny, Lotniczy (konstrukcji) Szpitalnego i Komarickiego.

Po wprowadzeniu pod koniec lat 20. do uzbrojenia radzieckiego lotnictwa lotniczej wersji rkm-u DP, karabinu maszynowego DA, rozpoczęto w ZSRR prace nad nowym karabinem maszynowym projektowanym od początku jako broń lotnicza. Nowy karabin maszynowy miał być lżejszy od DA, a przy tym miał mieć zdecydowanie większą szybkostrzelność.

W latach 30. SzKAS stał się podstawowym uzbrojeniem strzeleckim radzieckich samolotów wypierając karabiny maszynowe DA. Wprowadzony do uzbrojenia Armii Czerwonej w 1932 roku. Produkowano go w wersjach przeznaczonych do montażu w skrzydłach, wieżyczkach strzeleckich oraz wersji zsynchronizowanej. W 1937 roku powstała zmodernizowana wersja SzKASa, Ultra-SzKAS o szybkostrzelności zwiększonej do 3000 strz./min.

Dopiero w drugiej połowie II wojny światowej SzKAS zaczął być w nowo produkowanych samolotach wypierany przez broń większego kalibru i o wyższej skuteczności rażenia, jak wkm UB.

Broń działająca na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie przekoszeniem zamka w płaszczyźnie pionowej. Mechanizm donoszący bębnowy, a uderzeniowy kurkowy. Był w uzbrojeniu Ludowego Wojska Polskiego.

Bibliografia

• Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak – Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS 1994 ISBN 83-86028-01-7