Edward Porębowicz

Edward Porębowicz

Edward Porębowicz (ur. w 1862 w Warszawie, zm. w 1937 we Lwowie) – polski romanista, poeta, tłumacz, badacz literacki.

Kształcił się w Galicji. W 1899 otrzymał katedrę filologii romańskiej w Uniwersytecie Lwowskim. Był uczonym wszechstronnym - działał zarówno w obszarze literatur romańskich, jak i wszystkich zachodnioeuropejskich. To on pierwszy wprowadził do nauki termin barok na oznaczenie okresu w dziejach literatury. Badał twórczość trzech wieszczów, pisywał wnikliwe recenzje. W 1920 został członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego we Lwowie, a w 1936 otrzymał nagrodę literacką Lwowa. Jego dorobek naukowy był imponujący. W roku akademickim 1925 -1926 został wybrany rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.

Był kawalerem krzyża komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski, komandorem orderu Corona d'Italia, został odznaczony Orderem Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, był też członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem czynnym i honorowym wielu towarzystw naukowych.

Był też znakomitym poetą i tłumaczem największych arcydzieł literatury zachodniej, zwłaszcza Boskiej Komedii i Życia nowego Dantego, ballad prowansalskich, Pieśni ludowych celtyckich, germańskich i romańskich, poematów Byrona (Don Juan), dramatów Calderóona, uczestnikiem spotkań młodych lwowskich literatów (grupa Płanetnicy) w willi Zaświecie Maryli Wolskiej.

Do jego dokonań należą inspiratorskie dla polskich badań literackich studia z zakresu średniowiecza, literatury włoskiej i francuskiej, polskiego baroku (Andrzej Morsztyn) i modernizmu (wprowadził termin neoromantyzm). Jest autorem monografii o Dantem i o św. Franciszku.

13 maja 1932 Uniwersytet Poznański przyznał mu tytuł doktora honoris causa. W 1935 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury.

Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

• Edward Porębowicz, Dante, Warszawa 1922 [1]
• Edward Porębowicz, Berta z dużemi stopami i Rycerz z łabędziem, Lwów 1909 [2]