Flogopit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flogopit
PhlogopiteMonteSommaIII.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy glinokrzemian potasu i magnezu (KMg3(OH, F)2AlSi3O10)
Twardość w skali Mohsa 2–2,5
Przełam nierówny, blaszkowy
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,75–2,97 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa żółta, czerwonobrązowa
Rysa biała
Połysk perłowy, metaliczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Flogopit – pospolity minerał skałotwórczy z gromady krzemianów zaliczany do grupy mik.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy pokaźnych rozmiarów kryształy tabliczkowe lub płytkowe podobne do biotytu, jednak od niego jaśniejsze. Jest giętki, sprężysty, przezroczysty. Często zawiera igiełkowe wrostki rutylu. Wykazuje obecność baru, żelaza, manganu, chromu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stanowi składnik różnych skał metamorficznych i magmowych. Często powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych i metasomatycznych. Współwystępuje z: kalcytem, dolomitem, diopsydem, antofyllitem, chlorytem. Występuje w utworach pneumatolitycznych, pegmatytach.

Miejsca występowania: Finlandia – Pargas, Szwecja – Aker, Szwajcaria – Campolungo, Włochy – Fassata, Novara, Crevola Kanada – ogromne kryształy z Sydenham w Ontario, Madagaskar, Rosja, Czechy – Hermanov (słynne hermanowskie kule), Rosja – okolice Jeziora Bajkał, Tommot na Płaskowyżu Ałdańskim, Kowdor na Półwyspie Kolskim (największe dotąd znalezione kryształy), Ural (ujednoznacznienie), Brazylia – Minas Gerais.

W Polsce – znany z Dolnego Śląska – okolice Strzelina, Góry Izerskie, Góry Złote, Masyw Śnieżnika.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

podobne jak muskowitu:

  • minerał o wybitnych walorach kolekcjonerskich,
  • znajduje zastosowanie w elektronice,
  • doskonały izolator elektryczny,
  • po sproszkowaniu używany jako posypka do papy,
  • używany jako wypełniacz środków ochrony roślin.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]