Francesco De Martino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco de Martino
Francesco De Martino 1995 - Augusto De Luca photographer.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1907
Neapol
Data i miejsce śmierci 18 listopada 2002
Neapol
Senator dożywotni
Okres urzędowania od 1991
do 2002

Francesco de Martino (ur. 31 maja 1907 w Neapolu, zm. 18 listopada 2002 tamże) – włoski polityk i prawnik, profesor, senator dożywotni, przywódca i mentor włoskich socjalistów.

Absolwent nauk prawnych na Università degli Studi di Napoli Federico II, z którą to uczelnią pozostawał przez wiele lat związany zawodowo jako profesor. Specjalizował się w zakresie prawa rzymskiego, opublikował liczne prace naukowe z tej dziedziny. W 1943 przystąpił do antyfaszystowskiej Partii Akcji, a w 1945 został członkiem reaktywowanej Włoskiej Partii Socjalistycznej (PSI).

W 1948 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych, w niższej izbie włoskiego parlamentu zasiadał nieprzerwanie do 1983 w ramach I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Kolejne cztery lata spędził w Senacie IX kadencji[1]. W 1963 zastąpił Pietra Nenniego na stanowisku sekretarz PSI (lidera tej partii), funkcję tę pełnił przez pięć lat, a następnie także w okresach 1969–1970 i 1970–1976. Był wicepremierem w rządach, na czele których stali Mariano Rumor i Emilio Colombo.

W latach 70. jego syn został uprowadzony przez terrorystów z Camorry, uwolniono go po wpłaceniu okupu. W 1971 i 1978 bez powodzenia kandydował w Prezydenta Republiki. W 1976 po słabym wyniku wyborczym socjalistów (poniżej 10%) przewodnictwo w partii przejął Bettino Craxi, Francesco De Martino pozostał w parlamencie. W 1987 zrezygnował ze startu w kolejnych wyborach. 1 czerwca 1991 prezydent Włoch Francesco Cossiga w uznaniu zasług powierzył mu godność dożywotniego senatora. Francesco De Martino zasiadał ponownie w Senacie (X, XI, XII, XIII i XIV kadencji) do czasu swojej śmierci[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]