Francesco De Martino
| Francesco de Martino | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 31 maja 1907 Neapol |
| Data i miejsce śmierci | 18 listopada 2002 Neapol |
| Senator dożywotni | |
| Okres urzędowania | od 1991 do 2002 |
Francesco de Martino (ur. 31 maja 1907 w Neapolu, zm. 18 listopada 2002 tamże) – włoski polityk i prawnik, profesor, senator dożywotni, przywódca i mentor włoskich socjalistów.
Absolwent nauk prawnych na Università degli Studi di Napoli Federico II, z którą to uczelnią pozostawał przez wiele lat związany zawodowo jako profesor. Specjalizował się w zakresie prawa rzymskiego, opublikował liczne prace naukowe z tej dziedziny. W 1943 przystąpił do antyfaszystowskiej Partii Akcji, a w 1945 został członkiem reaktywowanej Włoskiej Partii Socjalistycznej (PSI).
W 1948 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych, w niższej izbie włoskiego parlamentu zasiadał nieprzerwanie do 1983 w ramach I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Kolejne cztery lata spędził w Senacie IX kadencji[1]. W 1963 zastąpił Pietra Nenniego na stanowisku sekretarz PSI (lidera tej partii), funkcję tę pełnił przez pięć lat, a następnie także w okresach 1969–1970 i 1970–1976. Był wicepremierem w rządach, na czele których stali Mariano Rumor i Emilio Colombo.
W latach 70. jego syn został uprowadzony przez terrorystów z Camorry, uwolniono go po wpłaceniu okupu. W 1971 i 1978 bez powodzenia kandydował w Prezydenta Republiki. W 1976 po słabym wyniku wyborczym socjalistów (poniżej 10%) przewodnictwo w partii przejął Bettino Craxi, Francesco De Martino pozostał w parlamencie. W 1987 zrezygnował ze startu w kolejnych wyborach. 1 czerwca 1991 prezydent Włoch Francesco Cossiga w uznaniu zasług powierzył mu godność dożywotniego senatora. Francesco De Martino zasiadał ponownie w Senacie (X, XI, XII, XIII i XIV kadencji) do czasu swojej śmierci[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Francesco De Martino na stronie Senatu XIV kadencji (wł.). [dostęp 10 lutego 2011].
Bibliografia[edytuj]
- John Francis Lane: Francesco De Martino (ang.). guardian.co.uk, 22 listopada 2002. [dostęp 10 lutego 2011].
- Antonio Guarino: Francesco De Martino (wł.). dirittoestoria.it. [dostęp 10 lutego 2011].
