Renzo Piano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renzo Piano
Renzo Piano cropped.jpg
Renzo Piano
Imiona i nazwisko Renzo Piano
Data i miejsce urodzenia 14 września 1937 w Genui
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki architektura
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Centrum Nemo w Amsterdamie

Renzo Piano (ur. 14 sierpnia 1937 w Genui) – włoski architekt, laureat Nagrody Pritzkera.

30 sierpnia 2013 w uznaniu zasług został mianowany przez prezydenta Giorgio Napolitano dożywotnim senatorem[1].

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Uczył się, a potem sam nauczał na Politechnice w Mediolanie. W latach 1965-1970 pracował z Louisem Kahnem i Mackowskym. Od 1971 do 1977 współpracował z Richardem Rogersem – ich najbardziej znany projekt to Centre Georges Pompidou w Paryżu (1977).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Zaprojektował także Menil Collection Museum w Houston (1986), jedno z najbardziej niezwykłych dzieł inżynierii XX wieku – lotnisko Kansai International Airport w Osace (1988), Centrum Kulturalne Jean-Marie Tjibaou na Nowej Kaledonii (1991) oraz część placu Poczdamskiego w Berlinie należącą do spółki Daimler-Benz. W 2002 zakończono budowę Auditorium-Parco della Musica w Rzymie – największą tego typu budowlę w Europie. W 2003 natomiast otwarto Kościół Pielgrzymkowy Ojca Pio w San Giovanni Rotondo, a w 2005 muzeum Paula Klee w Bernie. Piano projektował także stadiony piłkarskie, mosty, statki pasażerskie i samochody.

Jednym z jego najnowszych projektów jest wieżowiec Shard London Bridge (zwany także Odłamek szkła) w Londynie.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Główne dzieła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nominacje na dożywotnich senatorów. Za zasługi (pol.). money.pl. [dostęp 30 sierpnia 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]