Gaël Monfils

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gaël Monfils
Gaël Monfils
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Trelex
Data i miejsce urodzenia 1 września 1986
Paryż
Wzrost 193 cm
Masa ciała 80 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Olivier Delaître
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 7 (4 lipca 2011)
Australian Open 4R (2009)
Roland Garros SF (2008)
Wimbledon 3R (2005, 2007, 2010, 2011)
US Open QF (2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 155 (8 sierpnia 2011)
Australian Open 1R (2006, 2014)
Roland Garros 2R (2007, 2010)
US Open 1R (2005, 2010, 2011)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gaël Sébastien Monfils (ur. 1 września 1986 w Paryżu) − francuski tenisista, zwycięzca turniejów rangi ATP World Tour w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Pekinu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Występując jeszcze jako junior Monfils wygrał w roku 2004 trzy wielkoszlemowe turnieje w grze pojedynczej: Australian Open, Rolanda Garrosa i Wimbledon; w listopadzie 2004 roku został liderem rankingu juniorskiego. Jesienią tego samego roku zadebiutował w gronie tenisistów zawodowych, dochodząc do ćwierćfinału turnieju ATP World Tour w Metzu.

W sierpniu 2005 roku Francuz osiągnął swój pierwszy finał rozgrywek z cyklu ATP World Tour, na ziemnych kortach w Sopocie. Pojedynek finałowy wygrał 7:6(6), 4:6, 7:5 z Niemcem Florianem Mayerem. Dwa kolejne turniejowe finały rozegrał w październiku, najpierw w Metzu, gdzie finałowy pojedynek przegrał z Ivanem Ljubičiciem, a potem w Lyonie, ponosząc porażkę z Andym Roddickiem. Rok 2005 Francuz ukończył już w czołowej "pięćdziesiątce" rankingu światowego - na 30. pozycji.

Sezon 2006 Monfils zainaugurował od turnieju w Ad-Dausze, gdzie awansował do finału. Mecz o tytuł przegrał ze Szwajcarem Rogerem Federerem. Ponadto w maju uzyskał półfinał rozgrywek ATP Masters Series w Rzymie, eliminując po drodze m.in. Roddicka; przegrał z Rafaelem Nadalem. Podczas wielkoszlemowego Rolanda Garrosa Francuz doszedł do 1/8 finału, pokonując m.in. Jamesa Blake'a. W pojedynku o ćwierćfinał rozgrywek nie sprostał Novakowi Đokoviciowi.

Rok 2007 Monfils zakończył mając na koncie jeden rozegrany finał, na kortach w Pörtschach; wcześniej, w trakcie trwania turnieju wygrał m.in. z Andym Roddickiem oraz Lleytonem Hewittem, jednak w finale uległ Juanowi Mónaco.

W 2008 roku jednym z lepszych wyników Francuza był półfinał Rolanda Garrosa, po drodze eliminując m.in. Davida Ferrera. Spotkanie o finał zawodów przegrał z Federerem. Latem Francuz zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie. Dotarł tam do ćwierćfinału turnieju singlowego i I rundy zawodów deblowych. Na początku października Monfils awansował do finału turnieju w Wiedniu, jednak mecz o mistrzostwo zakończył porażką z Philippem Petzschnerem. Pod koniec tego samego miesiąca osiągnął również ćwierćfinał rozgrywek ATP Masters Series w Madrycie, gdzie został pokonany przez Andy'ego Murraya.

W lutym 2009 roku Monfils doszedł do finału turnieju w Acapulco, gdzie przegrał finałowy pojedynek z Nicolásem Almagro. Podczas Rolanda Garrosa Francuz uzyskał ćwierćfinał pokonując m.in. Roddicka, lecz w dalszej fazie przegrał z Federerem. Drugi singlowy tytuł Monfils wywalczył we wrześniu w Metzu. W finale rezultatem 7:6(1), 3:6, 6:2 wygrał z Philippem Kohlschreiberem. Pod koniec listopada osiągnął finał rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu, jednak w finale lepszym od Francuza okazał się być Novak Đoković.

W lipcu 2010 roku Francuz doszedł do finału turnieju na ziemnych kortach w Stuttgarcie. Finałowy pojedynek przegrał poprzez krecz w drugim secie z Albertem Montañésem. Powodem dla którego Francuz poddał mecz była skręcona kostka. W październiku Francuz osiągnął finał zawodów w Tokio, eliminując po drodze m.in. Andy'ego Roddicka (Monfils obronił piłkę meczową). Spotkanie finałowe rozegrał z Rafaelem Nadalem, z którym przegrał w dwóch setach. W tym samym miesiącu Francuz wygrał swój trzeci turniej ATP World Tour, podczas rywalizacji w Montpellier, gdzie pokonał m.in. Johna Isnera, Jo-Wilfrieda Tsongę oraz w finale Ivana Ljubičića. W listopadzie po raz drugi z rzędu doszedł do finału rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu (hala Bercy). Monfils po drodze pokonał m.in. Rogera Federera, jednak w finale nie sprostał Robinowi Söderlingowi.

Na początku sierpnia 2011 roku Monfils awansował do finału zawodów w Waszyngtonie. Francuz po drodze obronił w półfinale meczbola z Johnem Isnerem, jednak finałowy pojedynek przegrał z Radkiem Štěpánkiem. Drugi w sezonie finał francuski tenisista osiągnął w Sztokholmie. Turniej zakończył się końcowym triumfem Monfilsa, który w finale pokonał Jarkko Nieminena.

W styczniu 2012 roku dostał się do finału turnieju w Ad-Dausze. Zmierzył się tam ze swoim rodakiem - Jo-Wilfriedem Tsongą, z którym ostatecznie przegrał z wynikiem 5:7, 3:6. Kolejny finał Monfils osiągnął w Montpellier, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Gilles'a Simona, przeciwko któremu obronił piłkę meczową. W spotkaniu finałowym Francuz nie sprostał Tomášowi Berdychowi.

W 2013 roku pierwszy finał do jakiego Francuz doszedł miał miejsce w Nicei, pod koniec maja. Pojedynek o tytuł przegrał z Albertem Montañésem. Drugi finał w sezonie osiągnął w sierpniu, w Winston-Salem. Finałowe spotkanie przegrał 3:6, 1:2. W drugim secie poddał pojedynek ze względu na uraz biodra Jürgenowi Melzerowi.

Sezon 2014 Monfils zaczął od awansu do finału w Ad-Dausze, pokonany w trzech setach przez Rafaela Nadala. Piąty tytuł singlowy Monfils wywalczył w lutym podczas zawodów w Montpellier, po zwycięskim finale z Richardem Gasquetem.

We wrześniu 2009 roku Monfils zadebiutował w reprezentacji Francji w Pucharze Davisa, podczas rywalizacji z Holandią. Swój singlowy pojedynek przegrał z Thiemo de Bakkerem. W 2010 roku doszedł wraz z drużyną do finału imprezy eliminując wcześniej Niemcy, Hiszpanię i Argentynę. W finale przeciwko Serbii Monfils wygrał najpierw z Janko Tipsareviciem, a następnie przegrał z Novakiem Đokoviciem. Ostatecznie Serbowie wygrali rywalizację 2:3.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 7. miejscu na początku lipca 2011 roku.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (5–16)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 sierpnia 2005 Sopot Ceglana Niemcy Florian Mayer 7:6(6), 4:6, 7:5
Finalista 1. 9 października 2005 Metz Twarda (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 6:7(7), 0:6
Finalista 2. 31 października 2005 Lyon Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Andy Roddick 3:6, 2:6
Finalista 3. 7 stycznia 2006 Ad-Dauha Twarda Szwajcaria Roger Federer 3:6, 6:7(5)
Finalista 4. 26 maja 2007 Pörtschach Ceglana Argentyna Juan Mónaco 6:7(3), 0:6
Finalista 5. 12 października 2008 Wiedeń Twarda (hala) Niemcy Philipp Petzschner 4:6, 4:6
Finalista 6. 28 lutego 2009 Acapulco Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 4:6, 4:6
Zwycięzca 2. 27 września 2009 Metz Twarda (hala) Niemcy Philipp Kohlschreiber 7:6(1), 3:6, 6:2
Finalista 7. 15 listopada 2009 Paryż Twarda (hala) Serbia Novak Đoković 2:6, 7:5, 6:7(3)
Finalista 8. 18 lipca 2010 Stuttgart Ceglana Hiszpania Albert Montañés 2:6, 2:1 krecz
Finalista 9. 10 października 2010 Tokio Twarda Hiszpania Rafael Nadal 1:6, 5:7
Zwycięzca 3. 1 listopada 2010 Montpellier Twarda (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 6:2, 5:7, 6:1
Finalista 10. 14 listopada 2010 Paryż Twarda (hala) Szwecja Robin Söderling 1:6, 6:7(1)
Finalista 11. 7 sierpnia 2011 Waszyngton Twarda Czechy Radek Štěpánek 4:6, 4:6
Zwycięzca 4. 23 października 2011 Sztokholm Twarda (hala) Finlandia Jarkko Nieminen 7:5, 3:6, 6:2
Finalista 12. 7 stycznia 2012 Ad-Dauha Twarda Francja Jo-Wilfried Tsonga 5:7, 3:6
Finalista 13. 5 lutego 2012 Montpellier Twarda (hala) Czechy Tomáš Berdych 2:6, 6:4, 3:6
Finalista 14. 25 maja 2013 Nicea Ceglana Hiszpania Albert Montañés 0:6, 6:7(3)
Finalista 15. 24 sierpnia 2013 Winston-Salem Twarda Austria Jürgen Melzer 3:6, 1:2 krecz
Finalista 16. 4 stycznia 2014 Ad-Dauha Twarda Hiszpania Rafael Nadal 1:6, 7:6(5), 2:6
Zwycięzca 5. 9 lutego 2014 Montpellier Twarda (hala) Francja Richard Gasquet 6:4, 6:4

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 1R 3R 4R 3R 3R 3R 3R 3R 0 / 9 16–9
Francja French Open 1R 4R 3R SF QF 2R QF 3R QF 0 / 9 25–9
Wielka Brytania Wimbledon 3R 1R 3R 3R 3R 2R 0 / 6 9–6
Stany Zjednoczone US Open 1R 2R 4R 4R QF 2R 2R 0 / 7 13–7
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 2 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 3 0 / 3 0 / 31 N/A
Bilans spotkań 3–4 4–4 6–3 8-2 10–3 9–4 9–4 2–1 5–3 7–3 N/A 63–31

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]