Richard Gasquet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Richard Gasquet
Richard Gasquet
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Neuchâtel
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1986
Béziers
Wzrost 185 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 2002
Zakończenie kariery aktywny
Trener Sergi Bruguera, Sébastien Grosjean
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 7 (9 lipca 2007)
Australian Open 4R (2007, 2008, 2012, 2013)
Roland Garros 4R (2011–2013)
Wimbledon SF (2007)
US Open SF (2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 45 (7 kwietnia 2008)
Australian Open 1R (2006)
Roland Garros 1R (2002, 2003, 2005)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Richard Gasquet (ur. 18 czerwca 1986 w Béziers) – francuski tenisista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Londynu z 2012 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Ma za sobą bogatą karierę juniorską; sezon 2002 zakończył jako najlepszy junior na świecie, wygrał wielkoszlemowe turnieje French Open i US Open oraz był w półfinale Australian Open. W tym samym roku zadebiutował w gronie seniorów; wystąpił we French Open dzięki dzikiej karcie (przegrał w I rundzie z obrońcą tytułu Albertem Costą w czterech setach), stając się jednym z najmłodszych uczestników turnieju wielkoszlemowego w historii. W 2003 roku był najmłodszym zawodnikiem w czołowej setce rankingu światowego, ale występował przede wszystkim w turniejach niższej rangi, ATP Challenger Tour.

W 2004 roku zagrał w swoim pierwszym finale w turnieju rangi ATP World Tour; przegrał w Metz w decydującym meczu z rodakiem, Jérôme Haehnelem. Osiągnął duży sukces w turnieju French Open – w parze z Tatianą Golovin wygrał konkurencję mikście; w finale pokonali parę Cara Black-Wayne Black. W 2005 dotarł do finału turnieju z cyklu ATP Masters Series w Hamburgu (przegrał ten mecz z Rogerem Federerem), a w czerwcu tegoż roku odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe – na kortach trawiastych w Nottingham; w finale pokonał Maksa Mirnego.

W czerwcu 2006 roku obronił tytuł w Nottingham, a miesiąc później triumfował w szwajcarskim Gstaad, gdzie wygrał w finale z Hiszpanem Feliciano Lópezem. W dalszych miesiącach odniósł swój trzeci zawodowy triumf w Lyonie oraz awansował do finału zawodów Masters Series w Toronto; ostatecznie przegrał z Federerem.

Pod koniec września 2007 roku wygrał rozgrywki w Mumbaju. Gasquet przez cały turniej nie stracił seta, a w finale pokonał Belga Oliviera Rochusa. Do końca sezonu zagrał również w finale turnieju w Tokio, w którym przegrał z Davidem Ferrerem.

W roku 2008 Francuz doszedł do jednego turniejowego finału, na kortach ziemnych w Stuttgarcie, jednak w finale nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro.

W marcu 2009 roku został oskarżony o spożycie niedozwolonych środków dopingowych; efektem było roczne zawieszenie, obniżone później do 2,5 miesiąca.

Rok 2010 rozpoczął od finału w Sydney (porażka z Markosem Pagdatisem). W maju wygrał szósty turniej ATP World Tour, w Nicei, pokonując w meczu o tytuł Hiszpana Fernando Verdasco w trzech setach. Pod koniec lipca zaliczył swój trzeci w sezonie finał, na kortach w Gstaad. Francuz przegrał jednak spotkanie finałowe w dwóch setach z Nicolásem Almagro.

W sezonie 2012 doszedł do finału turnieju w Estoril. Przegrał w nim z Juanem Martínem del Potro 4:6, 2:6. Na przełomie lipca i sierpnia 2012 roku wspólnie z Julienem Benneteau zdobył brązowy medal XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w grze podwójnej. W meczu o trzecie miejsce pokonali debel David Ferrer-Feliciano López 7:6(4), 6:2. W połowie sierpnia Gasquet po sześciu latach awansował do finału rozgrywek ATP World Tour Masters 1000, w Toronto. Wyeliminował m.in. po drodze Tomáša Berdycha oraz Mardy'ego Fisha, jednak decydujący o tytule pojedynek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Pod koniec września, po dwóch i pół roku, Gasquet wygrał kolejny tytuł w grze pojedynczej, w halowym turnieju w Bangkoku. Finałowy pojedynek zakończył się zwycięstwem Gasqueta 6:2, 6:1 z Gilles'em Simonem.

Na początku sezonu 2013 Francuz zwyciężył w turnieju rozgrywanym w Ad-Dausze, po wygranej w finale 3:6, 7:6(4), 6:3 z Nikołajem Dawydienką. Miesiąc później Gasquet triumfował w Montpellier, gdzie w finale pokonał 6:2, 6:3 Benoîta Paire. Dwudziesty finał w zawodowej karierze Gasquet osiągnął w październiku, w Moskwie. O tytuł zmierzył się z Michaiłem Kukuszkinem, którego pokonał 4:6, 6:4, 6:4.

W 2014 roku pierwszy finał Gasquet osiągnął w lutym podczas rywalizacji w Montpellier, gdzie pojedynek o tytuł przegrał z Gaëlem Monfilsem. W czerwcu Gasquet awansował do finału w Eastbourne, jednak poniósł porażkę w decydującym spotkaniu z Feliciano Lópezem.

W grze podwójnej Gasquet wygrał dwa turnieje, najpierw w roku 2006 w Metz w parze z Fabrice'em Santoro, a potem w 2008 roku w Sydney, wspólnie z Jo-Wilfriedem Tsongą. Ponadto był uczestnikiem dwóch deblowych finałów, w Monte Carlo (sezon 2007 z Julienem Benneteau) oraz Petersburgu (sezon 2009 z Jérémym Chardym).

Od roku 2005 Gasquet reprezentuje Francję w Pucharze Davisa. Do końca sezonu 2012 rozegrał dla zespołu 14 meczów. W singlu wygrał 6 pojedynków, a kolejne 7 przegrał, natomiast w deblu rozegrał 1 przegrany mecz.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 7. miejscu w lipcu 2007 roku, natomiast w zestawieniu deblistów w kwietniu 2008 roku zajmował 45. pozycję.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (10)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2005 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Białoruś Maks Mirny 6:2, 6:3
2. 2006 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Szwecja Jonas Björkman 6:4, 6:3
3. 2006 Szwajcaria Gstaad Ceglana Hiszpania Feliciano López 7:6(4), 6:7(3), 6:3, 6:3
4. 2006 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Marc Gicquel 6:3, 6:1
5. 2007 Indie Mumbaj Twarda Belgia Olivier Rochus 6:3, 6:4
6. 2010 Francja Nicea Ceglana Hiszpania Fernando Verdasco 6:3, 5:7, 7:6(5)
7. 2012 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Francja Gilles Simon 6:2, 6:1
8. 2013 Katar Ad-Dauha Twarda Rosja Nikołaj Dawydienko 3:6, 7:6(4), 6:3
9. 2013 Francja Montpellier Twarda (hala) Francja Benoît Paire 6:2, 6:3
10. 2013 Rosja Moskwa Twarda (hala) Kazachstan Michaił Kukuszkin 4:6, 6:4, 6:4
Finalista (12)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2004 Francja Metz Twarda (hala) Francja Jérôme Haehnel 6:7(9), 4:6
2. 2005 Niemcy Hamburg Ceglana Szwajcaria Roger Federer 3:6, 5:7, 6:7(4)
3. 2006 Kanada Toronto Twarda Szwajcaria Roger Federer 6:2, 3:6, 2:6
4. 2007 Portugalia Estoril Ceglana Serbia Novak Đoković 6:7(7), 6:0, 1:6
5. 2007 Japonia Tokio Twarda Hiszpania David Ferrer 1:6, 2:6
6. 2008 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Juan Martín del Potro 4:6, 5:7
7. 2010 Australia Sydney Twarda Cypr Markos Pagdatis 4:6, 6:7(2)
8. 2010 Szwajcaria Gstaad Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 5:7, 1:6
9. 2012 Portugalia Estoril Ceglana Argentyna Juan Martín del Potro 4:6, 2:6
10. 2012 Kanada Toronto Twarda Serbia Novak Đoković 3:6, 2:6
11. 2014 Francja Montpellier Twarda (hala) Francja Gaël Monfils 4:6, 4:6
12. 2014 Wielka Brytania Eastbourne Trawiasta Hiszpania Feliciano López 6:3, 6:7(5), 7:5

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (2)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2006 Francja Metz Twarda (hala) Francja Fabrice Santoro Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
3:6, 6:1, 11-9
2. 2008 Australia Sydney Twarda Francja Jo-Wilfried Tsonga Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 6:4, 11-9
Finalista (2)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2007 Monako Monte Carlo Ceglana Francja Julien Benneteau Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 1:6
2. 2009 Rosja Petersburg Twarda (hala) Francja Jérémy Chardy Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ken Skupski
6:2, 5:7, 4-10

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 1R 4R 4R 3R 1R 3R 4R 4R 3R 0 / 11 18–11
Francja French Open 1R 1R 1R 3R 2R 2R 1R 4R 4R 4R 3R 0 / 11 15–11
Wielka Brytania Wimbledon 1R 4R 1R SF 4R 4R 4R 3R 2R 0 / 9 20–9
Stany Zjednoczone US Open 4R 4R 2R 1R 1R 4R 2R 4R SF 0 / 9 19–9
Bilans spotkań 0–1 0–2 0–3 8–3 4–4 10–4 6–3 2–2 3–3 9–4 12–4 13–4 5–3 N/A 72–40

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]