Richard Gasquet

Richard Gasquet
Państwo	Francja
Miejsce zamieszkania	Neuchâtel
Data i miejsce urodzenia	18 lipca 1986 Béziers
Wzrost	185 cm
Masa ciała	75 kg
Gra	praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny	2002
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Ricardo Piatti
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	9
Najwyżej w rankingu	7 (9 lipca 2007)
Australian Open	4R (2007, 2008, 2012, 2013)
Roland Garros	4R (2011, 2012)
Wimbledon	SF (2007)
US Open	4R (2005, 2006, 2010, 2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	2
Najwyżej w rankingu	45 (7 kwietnia 2008)
Australian Open	1R (2006)
Roland Garros	1R (2002, 2003, 2005)
Multimedia w Wikimedia Commons

Dorobek medalowy

Reprezentacja Francja Igrzyska olimpijskie Brąz Londyn 2012 tenis ziemny (gra podwójna)

Richard Gasquet (ur. 18 czerwca 1986 w Béziers) – francuski tenisista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Londynu z 2012 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Ma za sobą bogatą karierę juniorską; sezon 2002 zakończył jako najlepszy junior na świecie, wygrał wielkoszlemowe turnieje French Open i US Open oraz był w półfinale Australian Open. W tym samym roku zadebiutował w gronie seniorów; wystąpił we French Open dzięki dzikiej karcie (przegrał w I rundzie z obrońcą tytułu Albertem Costą w czterech setach), stając się jednym z najmłodszych uczestników turnieju wielkoszlemowego w historii. W 2003 roku był najmłodszym zawodnikiem w czołowej setce rankingu światowego, ale występował przede wszystkim w turniejach niższej rangi, ATP Challenger Tour.

W 2004 roku zagrał w swoim pierwszym finale w turnieju rangi ATP World Tour; przegrał w Metz w decydującym meczu z rodakiem, Jérôme Haehnelem. Osiągnął duży sukces w turnieju French Open – w parze z Tatianą Golovin wygrał konkurencję mikście; w finale pokonali parę Cara Black-Wayne Black. W 2005 dotarł do finału turnieju z cyklu ATP Masters Series w Hamburgu (przegrał ten mecz z Rogerem Federerem), a w czerwcu tegoż roku odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe – na kortach trawiastych w Nottingham; w finale pokonał Maksa Mirnego.

W czerwcu 2006 roku obronił tytuł w Nottingham, a miesiąc później triumfował w szwajcarskim Gstaad, gdzie wygrał w finale z Hiszpanem Feliciano Lópezem. W dalszych miesiącach odniósł swój trzeci zawodowy triumf w Lyonie oraz awansował do finału zawodów Masters Series w Toronto; ostatecznie przegrał z Federerem.

Pod koniec września 2007 roku wygrał rozgrywki w Mumbaju. Gasquet przez cały turniej nie stracił seta, a w finale pokonał Belga Oliviera Rochusa. Do końca sezonu zagrał również w finale turnieju w Tokio, w którym przegrał z Davidem Ferrerem.

W roku 2008 Francuz doszedł do jednego turniejowego finału, na kortach ziemnych w Stuttgarcie, jednak w finale nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro.

W marcu 2009 roku został oskarżony o spożycie niedozwolonych środków dopingowych; efektem było roczne zawieszenie, obniżone później do 2,5 miesiąca.

Rok 2010 rozpoczął od finału w Sydney (porażka z Markosem Pagdatisem). W maju wygrał szósty turniej ATP World Tour, w Nicei, pokonując w meczu o tytuł Hiszpana Fernando Verdasco w trzech setach. Pod koniec lipca zaliczył swój trzeci w sezonie finał, na kortach w Gstaad. Francuz przegrał jednak spotkanie finałowe w dwóch setach z Nicolásem Almagro.

W sezonie 2012 doszedł do finału turnieju w Estoril. Przegrał w nim z Juanem Martínem del Potro 4:6, 2:6. Na przełomie lipca i sierpnia 2012 roku wspólnie z Julienem Benneteau zdobył brązowy medal XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w grze podwójnej. W meczu o trzecie miejsce pokonali debel David Ferrer-Feliciano López 7:6(4), 6:2. W połowie sierpnia Gasquet po sześciu latach awansował do finału rozgrywek ATP World Tour Masters 1000, w Toronto. Wyeliminował m.in. po drodze Tomáša Berdycha oraz Mardy'ego Fisha, jednak decydujący o tytule pojedynek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Pod koniec września, po dwóch i pół roku, Gasquet wygrał kolejny tytuł w grze pojedynczej, w halowym turnieju w Bangkoku. Finałowy pojedynek zakończył się zwycięstwem Gasqueta 6:2, 6:1 z Gillesem Simonem.

Na początku sezonu 2013 Francuz zwyciężył w turnieju rozgrywanym w Ad-Dausze, po wygranej w finale 3:6, 7:6(4), 6:3 z Nikołajem Dawydienką. Miesiąc później Gasquet triumfował w Montpellier, gdzie w finale pokonał 6:2, 6:3 Benoîta Paire.

W grze podwójnej Gasquet wygrał dwa turnieje, najpierw w roku 2006 w Metz w parze z Fabricem Santoro, a potem w 2008 roku w Sydney, wspólnie z Jo-Wilfriedem Tsongą. Ponadto był uczestnikiem dwóch deblowych finałów, w Monte Carlo (sezon 2007 z Julienem Benneteau) oraz Petersburgu (sezon 2009 z Jérémym Chardym).

Od roku 2005 Gasquet reprezentuje Francję w Pucharze Davisa. Do końca sezonu 2012 rozegrał dla zespołu 14 meczów. W singlu wygrał 6 pojedynków, a kolejne 7 przegrał, natomiast w deblu rozegrał 1 przegrany mecz.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 7. miejscu w lipcu 2007 roku, natomiast w zestawieniu deblistów w kwietniu 2008 roku zajmował 45. pozycję.

Statystyki turniejowe

Legenda

Wielki Szlem

Igrzyska olimpijskie

Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals

ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000

ATP International Series Gold / ATP World Tour 500

ATP International Series / ATP World Tour 250

Gra pojedyncza

Zwycięzca (9)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2005	Nottingham	Trawiasta	Maks Mirny	6:2, 6:3
2.	2006	Nottingham	Trawiasta	Jonas Björkman	6:4, 6:3
3.	2006	Gstaad	Ceglana	Feliciano López	7:6(4), 6:7(3), 6:3, 6:3
4.	2006	Lyon	Dywanowa (hala)	Marc Gicquel	6:3, 6:1
5.	2007	Mumbaj	Twarda	Olivier Rochus	6:3, 6:4
6.	2010	Nicea	Ceglana	Fernando Verdasco	6:3, 5:7, 7:6(5)
7.	2012	Bangkok	Twarda (hala)	Gilles Simon	6:2, 6:1
8.	2013	Ad-Dauha	Twarda	Nikołaj Dawydienko	3:6, 7:6(4), 6:3
9.	2013	Montpellier	Twarda (hala)	Benoît Paire	6:2, 6:3

Finalista (10)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2004	Metz	Twarda (hala)	Jérôme Haehnel	6:7(9), 4:6
2.	2005	Hamburg	Ceglana	Roger Federer	3:6, 5:7, 6:7(4)
3.	2006	Toronto	Twarda	Roger Federer	6:2, 3:6, 2:6
4.	2007	Estoril	Ceglana	Novak Đoković	6:7(7), 6:0, 1:6
5.	2007	Tokio	Twarda	David Ferrer	1:6, 2:6
6.	2008	Stuttgart	Ceglana	Juan Martín del Potro	4:6, 5:7
7.	2010	Sydney	Twarda	Markos Pagdatis	4:6, 6:7(2)
8.	2010	Gstaad	Ceglana	Nicolás Almagro	5:7, 1:6
9.	2012	Estoril	Ceglana	Juan Martín del Potro	4:6, 2:6
10.	2012	Toronto	Twarda	Novak Đoković	3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe

Turniej	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	2013	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Australian Open	–	1R	1R	–	1R	4R	4R	3R	1R	3R	4R	4R	0 / 10	16–10
French Open	1R	1R	1R	3R	2R	2R	–	–	1R	4R	4R		0 / 9	10–9
Wimbledon	–	–	1R	4R	1R	SF	4R	–	–	4R	4R		0 / 7	17–7
US Open	–	–	–	4R	4R	2R	1R	1R	4R	2R	4R		0 / 7	14–8
Bilans spotkań	0–1	0–2	0–3	8–3	4–4	10–4	6–3	2–2	3–3	9–4	12–4	3–1	N/A	57–34

Gra podwójna

Zwycięzca (2)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2006	Metz	Twarda (hala)	Fabrice Santoro	Julian Knowle Jürgen Melzer	3:6, 6:1, 11-9
2.	2008	Sydney	Twarda	Jo-Wilfried Tsonga	Bob Bryan Mike Bryan	4:6, 6:4, 11-9

Finalista (2)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2007	Monte Carlo	Ceglana	Julien Benneteau	Bob Bryan Mike Bryan	2:6, 1:6
2.	2009	Petersburg	Twarda (hala)	Jérémy Chardy	Colin Fleming Ken Skupski	6:2, 5:7, 4-10

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 19 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 19 grudnia 2011].