Philipp Petzschner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Philipp Petzschner
Philipp Petzschner
Państwo  Niemcy
Miejsce zamieszkania Pulheim
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1984
Bayreuth
Wzrost 185 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener Lars Übel
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 35 (14 września 2009)
Australian Open 2R (2012)
Roland Garros 2R (2009, 2011)
Wimbledon 3R (2009, 2010)
US Open 2R (2007, 2009–2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 9 (4 kwietnia 2011)
Australian Open QF (2011)
Roland Garros 3R (2012)
Wimbledon W (2010)
US Open W (2011)

Philipp Petzschner (ur. 24 marca 1984 w Bayreuth) – niemiecki tenisista, zwycięzca jednego turnieju ATP World Tour w singlu i pięciu w deblu, w tym Wimbledonu z 2010 roku i US Open z 2011 roku; zdobywca Drużynowego Pucharu Świata z 2011 roku.

W grze pojedynczej największym sukcesem niemieckiego tenisisty jest zwycięstwo w halowym turnieju Wiedniu, z października 2008 roku. W finale pokonał Francuza Gaëla Monfilsa 6:4, 6:4. Na początku czerwca 2011 roku Petzschner dotarł do finału turnieju w Halle, po wyeliminowaniu m. in. Tomáša Berdycha. W spotkaniu finałowym przegrał z Philippem Kohlschreiberem. W czerwcu 2012 roku awansował do finału turnieju w 's-Hertogenbosch, w którym przegrał z Davidem Ferrerem.

W grze podwójnej Petzschner wygrał pięć turniejów i trzykrotnie dochodził do finałów. Do jego największych deblowych osiągnięć zalicza się zwycięstwo w dwóch turniejach wielkoszlemowych w parze z Jürgenem Melzerem, Wimbledonu z 2010 roku, gdzie w finałowym pojedynku pokonali 6:1, 7:5, 7:5 parę Robert Lindstedt-Horia Tecău oraz US Open z 2011 roku, po triumfie 6:2, 6:2 nad Polakami Mariuszem Fyrstenbergiem i Marcinem Matkowskim.

W maju 2011 roku Petzschner zdobył wraz z reprezentacją Niemiec Drużynowy Puchar Świata. W finale Niemcy pokonali 2:1 Argentynę, a Petzschner zdobył punkt dla drużyny w meczu deblowym wspólnie z Philippem Kohlschreiberem, przeciwko parze Juan Ignacio Chela-Máximo González.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był we wrześniu 2009 na 35. miejscu, z natomiast w zestawieniu deblistów w kwietniu 2011 zajmował 9. pozycję.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2008 Austria Wiedeń Twarda Francja Gaël Monfils 6:4, 6:4

Finalista (2)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2011 Niemcy Halle Trawiasta Niemcy Philipp Kohlschreiber 6:7(5), 0:2, krecz
2. 2012 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Hiszpania David Ferrer 3:6, 4:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2010 Chorwacja Zagrzeb Twarda Austria Jürgen Melzer Francja Arnaud Clément
Belgia Olivier Rochus
6:2, 5:7, 10-8
2. 2010 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Austria Jürgen Melzer Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
6:1, 7:5, 7:5
3. 2011 Holandia Rotterdam Twarda Austria Jürgen Melzer Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
6:4, 3:6, 10-5
4. 2011 Niemcy Stuttgart Ceglana Austria Jürgen Melzer Hiszpania Marcel Granollers-Pujol
Hiszpania Marc López
6:3, 6:4
5. 2011 Stany Zjednoczone US Open Twarda Austria Jürgen Melzer Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:2

Finalista (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Austria Wiedeń Twarda Austria Alexander Peya Białoruś Maks Mirny
Izrael Andy Ram
1:6, 5:7
2. 2010 Niemcy Stuttgart Ceglana Niemcy Christopher Kas Argentyna Carlos Berlocq
Argentyna Eduardo Schwank
6:7(5), 6:7(6)
3. 2012 Australia Brisbane Twarda Austria Jürgen Melzer Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
1:6, 2:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]