Jo-Wilfried Tsonga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jo-Wilfried Tsonga
Jo-Wilfried Tsonga
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Gingins
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1985
Le Mans
Wzrost 187 cm
Masa ciała 90 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Nicolas Escudé, Thierry Ascione
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 11
Najwyżej w rankingu 5 (27 lutego 2012)
Australian Open F (2008)
Roland Garros SF (2013)
Wimbledon SF (2011, 2012)
US Open QF (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 33 (26 października 2009)
Australian Open 2R (2008)
Roland Garros 1R (2002-2003, 2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Dorobek medalowy

Jo-Wilfried Tsonga (ur. 17 kwietnia 1985 w Le Mans) – francuski tenisista, srebrny medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Hopmana w 2014 roku, reprezentant kraju w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Jego największym osiągnięciem w grze pojedynczej jest dojście, jako nierozstawionego zawodnika, do finału singla wielkoszlemowego turnieju Australian Open 2008, gdzie przegrał z rozstawionym z nr 3. Novakiem Đokoviciem. Najlepszym wynikiem w grze podwójnej jest finał Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 w grze podwójnej, kiedy razem z Michaëlem Llodrą w meczu o złoto przegrali z braćmi Bryan 4:6, 6:7(2).

Grę w tenisa rozpoczął w wieku 7 lat. 27 lutego 2012 zajmował 5. miejsce w rankingu ATP. Jego trenerem był Eric Winogradsky. Sponsorują go firmy Adidas, Babolat i Enduro.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

1999-2003[edytuj | edytuj kod]

W 1999 został mistrzem Francji w kategorii 13/14-latków. W 2001 zdobył tytuł mistrza Europy w kategorii 15/16-latków. W 2002 wygrał juniorski turniej Canadian Open Junior, oraz, w parze z Richardem Gasquetem, juniorski turniej debla Victorian Junior Championships w Australii. 13 października 2003 został sklasyfikowany na 2. miejscu w rankingu ITF juniorów.

2007[edytuj | edytuj kod]

Wystąpił z "dziką kartą" w Australian Open, gdzie w pierwszej rundzie natrafił na Andy'ego Roddicka. Przegrał 7:6(20), 6:7, 3:6, 3:6, z najdłuższym tie-breakiem rozegranym w całej historii Australian Open. W czerwcu doszedł do IV rundy Wimbledonu bez straty seta. Tam jego przeciwnikiem był Richard Gasquet, który pokonał Tsongę 4:6, 3:6, 4:6.

2008[edytuj | edytuj kod]

Rok 2008 rozpoczął od wielkoszlemowego Australian Open, gdzie awansował do finału imprezy. Nierozstawiony w tym turnieju, pokonał m.in. w I rundzie nr 9. rozgrywek – Andy'ego Murraya 7:5, 6:4, 0:6, 7:6, w IV rundzie rozstawionego z nr 8. Richarda Gasqueta 2:6, 6:7(7), 7:6(8), 6:3 oraz w ćwierćfinale nr 14. Michaiła Jużnego 7:5, 6:0, 7:6(8). W walce o finał wygrał z nr 2. Rafaelem Nadalem 6:2, 6:3, 6:2. W finale przegrał z rozstawionym z nr 3. Novakiem Đokoviciem 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2).

Przez większość sezonu Tsonga pauzował ze względu na kontuzje, zrezygnował m.in. ze startów w turnieju im. Rolanda Garrosa oraz Wimbledonu. Tego roku zabrakło go również na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie. Wystartował dopiero w US Open, gdzie odpadł w III rundzie. Pierwsze zwycięstwo w karierze odnotował na turnieju w Bangkoku, gdzie w finale pokonał 7:6(4), 6:4 Novaka Đokovicia, rewanżując się tym samym za porażkę z Australian Open 8 miesięcy wcześniej.

Na przełomie października i listopada zwyciężył w turnieju BNP Paribas Masters z cyklu Masters Series w Paryżu. W finale zwyciężył Argentyńczyka Davida Nalbandiana 6:3, 4:6, 6:4. Dzięki temu zdołał awansować do turnieju Masters Cup w Szanghaju z udziałem ośmiu najlepszych zawodników kończącego się sezonu. Tsonga przegrał dwa pierwsze pojedynki w grupie (z Dawidienką i del Potro), co wyeliminowało go z dalszych rozgrywek, ale w ostatnim meczu po raz kolejny pokonał Novaka Đokovicia, późniejszego zwycięzcę.

2009[edytuj | edytuj kod]

Tsonga wystartował w Australian Open dochodząc do ćwierćfinału imprezy, eliminując m.in. rozstawionego z numerem 9. w turnieju Amerykanina Jamesa Blake'a. W ćwierćfinale spotkał się Hiszpanem Fernando Verdasco i przegrał z nim w czterech setach. Tydzień potem Tsonga zdobył swój trzeci profesjonalny tytuł w karierze, pokonując w finale turnieju w Johannesburgu rodaka Jérémy'ego Chardy'ego 6:4, 7:6(5). W lutym odpadł w ćwierćfinale turnieju z serii 500 Series w Rotterdamie po przegranej z Rafaelem Nadalem, ale tydzień później wygrał czwarty turniej w karierze, rozgrywany na twardych kortach w Marsylii. W finale pokonał rodaka Michaëla Llodrę wynikiem 7:5, 7:6(3). W półfinale po raz czwarty z rzędu pokonał 3. rakietę świata, Serba Novaka Đokovicia.

W marcu, podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells odpadł w III rundzie, po porażce z Igorem Andriejewem, a w Miami osiągnął ćwierćfinał. Na kortach ceglanych French Open uzyskał ćwierćfinał, w którym przegrał w czterech setach z Juanem Martinem del Potro.

Sezon gry na kortach nawierzchni trawiastej zainaugurował od turnieju w Halle (porażka z Tommym Haasem w II rundzie). W wielkoszlemowym Wimbledonie awansował do III rundy, gdzie uległ Ivo Karloviciowi 6:7(5), 7:6(5), 5:7, 6:7(5).

Podczas US Open Series również nie osiągnął półfinał turnieju w Montrealu, pokonując w ćwierćfinale Rogera Federera 7:6(5), 1:6, 7:6(3) (mimo iż przegrywał w trzecim secie już 1:5). W półfinale Tsonga przegrał z Andy Murrayem. W US Open Tsonga przegrał w czwartej rundzie z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem w czterech setach. Tsonga następnie pomógł Francji pokonać Holandię w meczu Pucharu Davisa, wygrywając pojedynki z Jessim Huta Galungiem oraz Thiemo de Bakkerem w grach singlowych. W deblu wraz z Michaelem Llodrą pokonał holenderską parę Bakker/Sjiesling.

Jesienią uzyskał półfinał turnieju w Bangkoku. Mecz o finał przegrał z Viktorem Troickim 6:1, 2:6, 3:6. Natomiast kolejny zawodowy triumf odnotował w turnieju rangi 500 Series w Tokio, pokonując w finale Michaiła Jużnego 6:3, 6:3. W Szanghaju, rozgrywkach Masters Series doszedł do III fazy, pokonując wcześniej Chińczyka, Zeng Shaoxuana (w I rundzie miał wolny los). Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Robinem Söderlingiem 3:6, 3:6. Do rozpoczynającego się turnieju BNP Paribas Masters rozgrywanego w Paryżu Tsonga przystąpił jako obrońca tytułu. W pierwszej rundzie miał "wolny los", który przysługuje najwyżej rozstawionym w zawodach tenisistom. W II etapie zmierzył się z Albertem Montañésem, z którym wygrał 6:1, 7:5, a w dalszej fazie wyeliminował Gilles'a Simona 6:2, 6:3. W ćwierćfinale zagrał z nr 2. rozgrywek, Rafaelem Nadalem. Hiszpan pokonał Tsongę 5:7, 5:7.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 2008 Australia Australian Open Twarda Serbia Novak Đoković 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2)

Finały igrzysk olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (0-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 6:7(2)

Finały ATP World Tour Finals[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 2011 Wielka Brytania Londyn Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 3:6, 7:6(6), 3:6

Finały turniejów ATP World Tour Masters 1000[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (2-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 2008 Francja Paryż Twarda (hala) Argentyna David Nalbandian 6:3, 4:6, 6:4
Finalista 2011 Francja Paryż Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 1:6, 6:7(3)
Zwycięzca 2014 Kanada Toronto Twarda Szwajcaria Roger Federer 7:5, 7:6(3)

Gra podwójna (1-0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 2009 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Francja Julien Benneteau Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:4

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (11-9)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–1)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–1)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (2–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (1–2)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (8–4)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (11–8)
Ceglana (0–0)
Trawiasta (0–1)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 31 stycznia 2008 Australia Australian Open, Melbourne Twarda Serbia Novak Đoković 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2)
Zwycięzca 1. 28 września 2008 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Serbia Novak Đoković 7:6(4), 6:4
Zwycięzca 2. 2 listopada 2008 Francja Paryż Twarda (hala) Argentyna David Nalbandian 6:3, 4:6, 6:4
Zwycięzca 3. 2 lutego 2009 Republika Południowej Afryki Johannesburg Twarda Francja Jérémy Chardy 6:4, 7:6(5)
Zwycięzca 4. 16 lutego 2009 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra 7:5, 7:6(3)
Zwycięzca 5. 5 października 2009 Japonia Tokio Twarda Rosja Michaił Jużny 6:3, 6:3
Finalista 2. 13 lutego 2011 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Szwecja Robin Söderling 3:6, 6:3, 3:6
Finalista 3. 13 czerwca 2011 Wielka Brytania Queen's Club Trawiasta Wielka Brytania Andy Murray 6:3, 6:7(2), 4:6
Zwycięzca 6. 25 września 2011 Francja Metz Twarda (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 6:3, 6:7(4), 6:3
Zwycięzca 7. 30 października 2011 Austria Wiedeń Twarda (hala) Argentyna Juan Martín del Potro 6:7(5), 6:3, 6:4
Finalista 4. 13 listopada 2011 Francja Paryż Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 1:6, 6:7(3)
Finalista 5. 27 listopada 2011 Wielka Brytania Londyn Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 3:6, 7:6(6), 3:6
Zwycięzca 8. 7 stycznia 2012 Katar Ad-Dauha Twarda Francja Gaël Monfils 7:5, 6:3
Zwycięzca 9. 23 września 2012 Francja Metz (2) Twarda (hala) Włochy Andreas Seppi 6:1, 6:2
Finalista 6. 7 października 2012 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Serbia Novak Đoković 6:7(4), 2:6
Finalista 7. 21 października 2012 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Czechy Tomáš Berdych 6:4, 4:6, 4:6
Zwycięzca 10. 24 lutego 2013 Francja Marsylia (2) Twarda (hala) Czechy Tomáš Berdych 3:6, 7:6(6), 6:4
Finalista 8. 22 września 2013 Francja Metz Twarda (hala) Francja Gilles Simon 4:6, 3:6
Finalista 9. 23 lutego 2014 Francja Marsylia Twarda (hala) Łotwa Ernests Gulbis 6:7(5), 4:6
Zwycięzca 11. 10 sierpnia 2014 Kanada Toronto Twarda Szwajcaria Roger Federer 7:5, 7:6(3)

Gra podwójna (4-4)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–1)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 Series (0–0)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 Series (3–3)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (3–3)
Ceglana (0–0)
Trawiasta (0–1)
Dywanowa (1–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 22 października 2007 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Sébastien Grosjean Polska Łukasz Kubot
Chorwacja Lovro Zovko
6:4, 6:3
Zwycięzca 2. 7 stycznia 2008 Australia Sydney Twarda Francja Richard Gasquet Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 6:4, 11–9
Zwycięzca 3. 11 stycznia 2009 Australia Brisbane Twarda Francja Marc Gicquel Hiszpania Fernando Verdasco
Niemcy Mischa Zverev
6:4, 6:3
Zwycięzca 4. 18 października 2009 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Francja Julien Benneteau Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:4
Finalista 1. 20 lutego 2011 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Holandia Robin Haase
Wielka Brytania Ken Skupski
3:6, 7:6(4), 11–13
Finalista 2. 26 lutego 2012 Francja Marsylia Twarda (hala) Niemcy Dustin Brown Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:3, 3:6, 6–10
Finalista 3. 4 sierpnia 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 6:7(2)
Finalista 4. 22 września 2013 Francja Metz Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Szwecja Johan Brunström
Republika Południowej Afryki Raven Klaasen
4:6, 6:7(5)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]