Robin Söderling

Robin Söderling
Państwo	Szwecja
Miejsce zamieszkania	Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia	14 sierpnia 1984 Tibro
Wzrost	193 cm
Masa ciała	87 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	2001
Zakończenie kariery	aktywny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	10
Najwyżej w rankingu	4 (15 listopada 2010)
Australian Open	4R (2011)
Roland Garros	F (2009, 2010)
Wimbledon	QF (2010)
US Open	QF (2009, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	1
Najwyżej w rankingu	109 (11 maja 2009)
Australian Open	1R (2004)
Roland Garros	1R (2004, 2006, 2008)
Wimbledon	2R (2005)
US Open	2R (2004, 2005)

Robin Bo Carl Söderling (ur. 14 sierpnia 1984 w Tibro) – tenisista szwedzki, finalista Roland Garros 2009 oraz 2010, zwycięzca turniejów zawodowych, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Treningi tenisowe Söderling rozpoczął w wieku 5 lat. Ma na koncie wiele sukcesów juniorskich, w 2001 triumfował w nieoficjalnych mistrzostwach świata w tej kategorii wiekowej Orange Bowl (w finale pokonał Argentyńczyka Juana Mónaco), był również mistrzem Europy w singlu (i wicemistrzem w deblu). Sezon 2001 zakończył na 4. miejscu światowego rankingu juniorów. W tym samym roku debiutował w cyklu zawodowym ATP Tour, dopuszczony z "dziką kartą" do turnieju w Sztokholmie (odpadł w II rundzie).

W dwóch kolejnych latach regularnie poprawiał swoją pozycję w rankingu seniorskim, w 2003 awansując do pierwszej setki na świecie. W 2002 debiutował w imprezie wielkoszlemowej – przeszedł rundę na US Open. W 2003 wygrał dwa turnieje challengerowe, na Wimbledonie osiągnął III rundę (wyeliminował finalistę French Open sprzed miesiąca Martina Verkerka, odpadł z Brytyjczykiem Timem Henmanem), a na koniec sezonu był w finale w Sztokholmie, gdzie przegrał 5:7, 6:3, 6:7 z Amerykaninem Mardym Fishem.

W 2004 doczekał się pierwszego turniejowego zwycięstwa rangi ATP Tour – w finale w Lyonie pokonał Belga Malisse'a. Ponadto Szwed doszedł do finału w Marsylii, gdzie finałowy mecz przegrał z Dominikiem Hrbatým.

W 2005 wygrał turniej w Mediolanie, po zwycięstwie w finale nad Radkiem Štěpánkiem. Regularne występy w 2006 – finał w Memphis przegrany z Haasem, półfinały i ćwierćfinały innych imprez – pozwoliły mu na dalszy awans w rankingu.

Sezon 2007 Söderling zakończył bez większych sukcesów, natomiast rok 2008 przyniósł trzecie zwycięstwo w karierze w turniejach z cyklu ATP. Powtórzył wyczyn z 2004 roku wygrywając Lyonie tym razem z Julienem Benneteau. Söderling wygrał również rozgrywki deblowe wspólnie z Jonasem Björkmanem w Båstad oraz doszedł do dwóch innych finałów rozgrywek ATP Tour, w Rotterdamie (porażka z Michaëlem Llodrą) oraz Memphis (porażka z Stevem Darcisem).

W maju 2009 roku Szwed doszedł do finału wielkoszlemowego Roland Garrosa, pokonując po drodze m. in. Davida Ferrera, obrońcę tytułu Rafaela Nadala, Nikołaja Dawydienkę i Fernando Gonzáleza. W finale przegrał wynikiem 1:6, 6:7(1), 4:6 z Rogerem Federerem. W połowie lipca wygrał turniej na ziemnych kortach w Båstad. Mecz finałowy zakończył się zwycięstwem Söderlinga nad Juanem Mónaco. We wrześniu Szwed awansował do ćwierćfinału US Open, eliminując wcześniej m. in. Nikołaja Dawydienkę; przegrał z Federerem. Do końca roku osiągnął również ćwierćfinały rozgrywek Masters Series w Szanghaju (porażka z Feliciano Lópezem) oraz Paryżu (porażka z Novakiem Đokoviciem). Na koniec roku zakwalifikował się po raz pierwszy w karierze do kończącego sezon turnieju Masters. Z fazy grupowej Söderling wyszedł na pierwszym miejscu po wygranych pojedynkach nad Nadalem i Đokoviciem, a w półfinale został pokonany przez Juana Martína del Potro.

Piąty turniej rangi ATP Tour Szwed wygrał w lutym 2010 w Rotterdamie, eliminując po drodze m. in. Dawydienkę, a w finale Michaiła Jużnego. Kolejny w sezonie finał rozegrał w kwietniu w Barcelonie, jednak w finałowym meczu uległ Fernando Verdasco. Majowy występ podczas Rolanda Garrosa Söderling zakończył jak w 2009 dochodząc do finału. W ćwierćfinale rozgrywek po raz pierwszy w karierze pokonał Rogera Federera, w półfinale Tomáša Berdycha, natomiast w finale wynikiem 4:6, 2:6, 4:6 nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Na Wimbledonie zakończył swój start na ćwierćfinale po porażce z Nadalem. W lipcu osiągnął finał zawodów w Båstad, jednak finałowe spotkanie przegrał z Nicolásem Almagro. We wrześniu, podczas rywalizacji na US Open Szwed dotarł do ćwierćfinału, jednak mecz o dalszą fazę turnieju przegrał z Federerem. W listopadzie, w paryskiej hali Bercy, Söderling wygrał pierwszy w karierze turniej rangi Masters Series, eliminując po drodze m. in. Andy'ego Roddicka, a w finale pokonując 6:1, 7:6(1) Gaëla Monfilsa. W listopadzie wystąpił, po raz drugi z rzędu, w kończącym sezon turnieju Masters w Londynie. W grupie wygrał jedno spotkanie (z Ferrerem), przegrał zaś dwa (z Murrayem i Federerem) i odpadł w pierwszej fazie turnieju.

W styczniu 2011 Szwed wygrał zawody w Brisbane. W drodze po tytuł nie przegrał żadnego seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:5 pokonał Andy'ego Roddicka. W lutym Söderling obronił tytuł z Rotterdamu. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Szweda w trzech setach 6:3, 3:6, 6:3 nad Jo-Wilfriedem Tsongą. Trzeci turniej w 2011 Szwed wywalczył w Marsylii, wygrywając w meczu o tytuł z Chorwatem Marinem Čiliciem. W połowie lipca szwed zatriumfował w Båstad, gdzie w pojedynku finałowym był lepszy od Davida Ferrera.

Jako reprezentant Szwecji debiutował w Pucharze Davisa w lutym 2004, przegrywając z Australijczykiem Lleytonem Hewittem. W 2006 zdobył dwa punkty w meczu z Brazylią, przyczyniając się do pozostania Szwecji w najwyższej grupie rozgrywkowej Pucharu Davisa. Wygrał również dwa mecze w lutym 2007, pokonując Białorusinów Wołczkowa i Mirnego. Do końca 2011 bilans jego występów pucharowych w singlu wynosi 13 zwycięstw i 3 porażki, z kolei w deblu 1 wygrana i 1 przegrana . Söderling wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004, ale bez sukcesów. W grze pojedynczej odpadł w I rundzie z Feliciano Lopezem, a w deblu – w parze ze starszym rodakiem Enqvistem – również w I rundzie uległ reprezentantom Izraela Erlichowi i Ramowi.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 4. miejscu w listopadzie 2010.

Statystyki

Finały turniejów wielkoszlemowych

Gra pojedyncza (0-2)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Finalista	2009	French Open	Ceglana	Roger Federer	1:6, 6:7(1), 4:6
Finalista	2010	French Open	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 2:6, 4:6

Finały turniejów Masters Series

Gra pojedyncza (1-0)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	2010	Paryż	Twarda (hala)	Gaël Monfils	6:1, 7:6(1)

Finały w turniejach ATP Tour

Gra pojedyncza (10-10)

Legenda Wielki Szlem (0–2) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (1–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (2–4) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (7–4)

Wygrane według nawierzchni Twarda (5–6) Ceglana (2–4) Trawiasta (0–0) Dywanowa (3–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Finalista	1.	26 października 2003	Sztokholm	Twarda (hala)	Mardy Fish	5:7, 6:3, 6:7(4)
Finalista	2.	29 lutego 2004	Marsylia	Twarda (hala)	Dominik Hrbatý	6:4, 4:6, 4:6
Zwycięzca	1.	10 października 2004	Lyon (1)	Dywanowa (hala)	Xavier Malisse	6:2, 3:6, 6:4
Zwycięzca	2.	6 lutego 2005	Mediolan	Dywanowa (hala)	Radek Štěpánek	6:3, 6:7(2), 7:6(5)
Finalista	3.	26 lutego 2006	Memphis	Twarda (hala)	Tommy Haas	3:6, 2:6
Finalista	4.	24 lutego 2008	Rotterdam	Twarda (hala)	Michaël Llodra	7:6(3), 3:6, 6:7(4)
Finalista	5.	2 marca 2008	Memphis	Twarda (hala)	Steve Darcis	3:6, 6:7(5)
Finalista	6.	12 października 2008	Sztokholm	Twarda (hala)	David Nalbandian	2:6, 7:5, 3:6
Zwycięzca	3.	26 października 2008	Lyon (2)	Dywanowa (hala)	Julien Benneteau	6:3, 6:7(5), 6:1
Finalista	7.	7 czerwca 2009	French Open, Paryż	Ceglana	Roger Federer	1:6, 6:7(1), 4:6
Zwycięzca	4.	19 lipca 2009	Båstad (1)	Ceglana	Juan Mónaco	6:3, 7:6(4)
Zwycięzca	5.	14 lutego 2010	Rotterdam (1)	Twarda (hala)	Michaił Jużny	6:4, 2:0 krecz
Finalista	8.	25 kwietnia 2010	Barcelona	Ceglana	Fernando Verdasco	3:6, 6:4, 3:6
Finalista	9.	6 czerwca 2010	French Open, Paryż	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 2:6, 4:6
Finalista	10.	18 lipca 2010	Båstad	Ceglana	Nicolás Almagro	5:7, 6:3, 2:6
Zwycięzca	6.	14 listopada 2010	Paryż	Twarda (hala)	Gaël Monfils	6:1, 7:6(1)
Zwycięzca	7.	9 stycznia 2011	Brisbane	Twarda	Andy Roddick	6:3, 7:5
Zwycięzca	8.	13 lutego 2011	Rotterdam (2)	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:3, 3:6, 6:3
Zwycięzca	9.	20 lutego 2011	Marsylia	Twarda (hala)	Marin Čilić	6:7(8), 6:3, 6:3
Zwycięzca	10.	17 lipca 2011	Båstad (2)	Ceglana	David Ferrer	6:2, 6:2

Gra podwójna (1-1)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (0–0) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (1–1)

Wygrane według nawierzchni Twarda (0–0) Ceglana (1–1) Trawiasta (0–0) Dywanowa (0–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Zwycięzca	1.	13 lipca 2008	Båstad	Ceglana	Jonas Björkman	Johan Brunström Jean-Julien Rojer	6:2, 6:2
Finalista	1.	19 lipca 2009	Båstad	Ceglana	Robert Lindstedt	Jaroslav Levinský Filip Polášek	6:1, 3:6, 7-10

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)

Turniej	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Australian Open	–	–	2R	1R	–	1R	–	2R	1R	4R	–	0 / 6	5-6
French Open	–	–	1R	2R	1R	1R	3R	F	F	QF		0 / 8	19–8
Wimbledon	–	3R	1R	1R	1R	3R	2R	4R	QF	3R		0 / 9	14-9
US Open	2R	1R	2R	3R	2R	–	1R	QF	QF	–		0 / 8	13-8
Wygrane turnieje	0 / 1	0 / 2	0 / 4	0 / 4	0 / 3	0 / 3	0 / 3	0 / 4	0 / 4	0 / 3		0 / 31	N/A
Bilans spotkań	1–1	2–2	2–4	3–4	1–3	2–3	3–3	14–4	14–4	9–3		N/A	51-31

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 19 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 19 grudnia 2011].