Robin Söderling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robin Söderling
Robin Söderling
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1984
Tibro
Wzrost 193 cm
Masa ciała 87 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 4 (15 listopada 2010)
Australian Open 4R (2011)
Roland Garros F (2009, 2010)
Wimbledon QF (2010)
US Open QF (2009, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 109 (11 maja 2009)
Australian Open 1R (2004)
Roland Garros 1R (2004, 2006, 2008)
Wimbledon 2R (2005)
US Open 2R (2004, 2005)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Robin Bo Carl Söderling (ur. 14 sierpnia 1984 w Tibro) – tenisista szwedzki, finalista Rolanda Garrosa 2009 oraz 2010, zwycięzca turniejów ATP World Tour, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe Söderling rozpoczął w wieku 5 lat. Ma na koncie wiele sukcesów juniorskich, w 2001 roku triumfował w nieoficjalnych mistrzostwach świata w Orange Bowl (w finale pokonał Argentyńczyka Juana Mónaco), był również mistrzem Europy w singlu (i wicemistrzem w deblu). Sezon 2001 zakończył na 4. miejscu światowego rankingu juniorów. W tym samym roku debiutował w cyklu zawodowym ATP World Tour, dopuszczony z "dziką kartą" do turnieju w Sztokholmie (odpadł w II rundzie).

W dwóch kolejnych latach regularnie poprawiał swoją pozycję w rankingu seniorskim, w 2003 roku awansując do pierwszej setki na świecie. W 2002 roku debiutował w imprezie wielkoszlemowej – przeszedł I rundę na US Open. W 2003 roku wygrał dwa turnieje kategorii ATP Challenger Tour, a podczas Wimbledonu osiągnął III rundę, eliminując m.in. Martina Verkerka. Na koniec sezonu Söderling awansował do finału w Sztokholmie, gdzie przegrał 5:7, 6:3, 6:7(4) z Amerykaninem Mardym Fishem.

W 2004 roku odniósł pierwsze turniejowe zwycięstwo rangi ATP World Tour – w finale w Lyonie pokonał Belga Xaviera Malisse'a. Ponadto Szwed doszedł do finału w Marsylii, gdzie finałowy mecz przegrał z Dominikiem Hrbatým.

W 2005 roku wygrał zawody w Mediolanie, po zwycięstwie w finale nad Radkiem Štěpánkiem. Regularne występy w 2006 roku – finał w Memphis przegrany z Haasem, półfinały i ćwierćfinały innych imprez – pozwoliły mu na dalszy awans w rankingu.

Sezon 2007 Söderling zakończył bez większych sukcesów, natomiast w roku 2008 wygrał trzeci tytuł ATP World Tour. Powtórzył wyczyn z 2004 roku wygrywając Lyonie, tym razem w finale z Julienem Benneteau. Söderling zwyciężył również w rozgrywkach deblowych wspólnie z Jonasem Björkmanem w Båstad oraz doszedł do dwóch innych finałów rozgrywek ATP World Tour w grze pojedynczej, w Rotterdamie (porażka z Michaëlem Llodrą) oraz Memphis (porażka z Steve'em Darcisem).

W maju 2009 roku Szwed doszedł do finału wielkoszlemowego Rolanda Garrosa, pokonując po drodze m.in. Davida Ferrera, obrońcę tytułu Rafaela Nadala (i jest jedynym dotąd zawodnikiem, który pokonał Hiszpana w Paryżu), Nikołaja Dawydienkę i Fernando Gonzáleza. W finale przegrał wynikiem 1:6, 6:7(1), 4:6 z Rogerem Federerem. W połowie lipca wygrał turniej na ziemnych kortach w Båstad. Mecz finałowy zakończył się zwycięstwem Söderlinga nad Juanem Mónaco. We wrześniu Szwed awansował do ćwierćfinału US Open, eliminując wcześniej m.in. Nikołaja Dawydienkę; przegrał z Federerem. Do końca roku osiągnął również ćwierćfinały rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju (porażka z Feliciano Lópezem) oraz Paryżu (porażka z Novakiem Đokoviciem). Na koniec roku zakwalifikował się po raz pierwszy w karierze do kończącego sezon turnieju ATP World Tour Finals. Z fazy grupowej Söderling wyszedł na pierwszym miejscu po wygranych pojedynkach nad Nadalem i Đokoviciem, jednak w półfinale został pokonany przez Juana Martína del Potro.

Piąty turniej rangi ATP World Tour Szwed wygrał w lutym 2010 roku w Rotterdamie, eliminując po drodze m.in. Dawydienkę, a w finale Michaiła Jużnego. Kolejny w sezonie finał rozegrał w kwietniu w Barcelonie, jednak w finałowym meczu uległ Fernando Verdasco. Majowy występ podczas Rolanda Garrosa Söderling zakończył, jak w 2009 roku, dochodząc do finału. W ćwierćfinale po raz pierwszy w karierze pokonał Rogera Federera, w półfinale Tomáša Berdycha, natomiast w finale wynikiem 4:6, 2:6, 4:6 nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Na Wimbledonie zakończył swój start na ćwierćfinale po porażce z Nadalem. W lipcu osiągnął finał zawodów w Båstad, jednak finałowe spotkanie przegrał z Nicolásem Almagro. We wrześniu, podczas rywalizacji na US Open Szwed dotarł do ćwierćfinału, jednak mecz o dalszą fazę turnieju przegrał z Federerem. W listopadzie, w paryskiej hali Bercy Söderling wygrał pierwszy w karierze turniej rangi ATP World Tour Masters 1000, eliminując po drodze m.in. Andy'ego Roddicka, a w finale pokonując 6:1, 7:6(1) Gaëla Monfilsa. W listopadzie wystąpił, po raz drugi z rzędu, w kończącym sezon turnieju ATP World Tour Finals w Londynie. W grupie wygrał jedno spotkanie (z Ferrerem), przegrał zaś dwa (z Murrayem i Federerem) i odpadł w pierwszej fazie turnieju.

W styczniu 2011 roku Szwed wygrał zawody w Brisbane. W drodze po tytuł nie przegrał seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:5 pokonał Andy'ego Roddicka. W lutym Söderling obronił tytuł z Rotterdamu. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Szweda w trzech setach 6:3, 3:6, 6:3 nad Jo-Wilfriedem Tsongą. Trzeci turniej w sezonie Szwed wywalczył w Marsylii, wygrywając w meczu o tytuł z Chorwatem Marinem Čiliciem. W połowie lipca szwed zatriumfował w Båstad, gdzie w pojedynku finałowym był lepszy od Davida Ferrera. Był to jednak ostatni rozegrany przez Szweda w sezonie turniej. W następnych miesiącach zdiagnozowano u niego mononukleozę[1]. Choroba wykluczyła Söderlinga ze startów również w 2012 i 2013 roku[2].

Jako reprezentant Szwecji Söderling debiutował w Pucharze Davisa w lutym 2004 roku, przegrywając z Australijczykiem Lleytonem Hewittem. W 2006 roku zdobył dwa punkty w meczu z Brazylią, przyczyniając się do pozostania Szwecji w najwyższej grupie rozgrywkowej Pucharu Davisa. Wygrał również dwa mecze w lutym 2007 roku, pokonując Białorusinów Wałczkoua i Mirnego. Do końca 2011 roku bilans jego występów pucharowych w singlu wynosi 13 zwycięstw i 3 porażki, z kolei w deblu 1 wygrana i 1 przegrana.

Söderling wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004 roku. W grze pojedynczej odpadł w I rundzie z Feliciano Lópezem, a w deblu – w parze z Thomasem Enqvistem – w I rundzie ulegli Jonathanowi Erlichowi i Andy'emu Ramowi. W 2008 roku w Pekinie ponownie przegrał w I rundach gier singlowych i deblowych.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 4. miejscu w listopadzie 2010 roku.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 2009 Francja French Open Ceglana Szwajcaria Roger Federer 1:6, 6:7(1), 4:6
Finalista 2010 Francja French Open Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 4:6, 2:6, 4:6

Finały turniejów ATP World Tour Masters 1000[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 2010 Francja Paryż Twarda (hala) Francja Gaël Monfils 6:1, 7:6(1)

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (10–10)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–2)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (2–4)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (7–4)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (5–6)
Ceglana (2–4)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (3–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 26 października 2003 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mardy Fish 5:7, 6:3, 6:7(4)
Finalista 2. 29 lutego 2004 Francja Marsylia Twarda (hala) Słowacja Dominik Hrbatý 6:4, 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 10 października 2004 Francja Lyon (1) Dywanowa (hala) Belgia Xavier Malisse 6:2, 3:6, 6:4
Zwycięzca 2. 6 lutego 2005 Włochy Mediolan Dywanowa (hala) Czechy Radek Štěpánek 6:3, 6:7(2), 7:6(5)
Finalista 3. 26 lutego 2006 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Niemcy Tommy Haas 3:6, 2:6
Finalista 4. 24 lutego 2008 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Francja Michaël Llodra 7:6(3), 3:6, 6:7(4)
Finalista 5. 2 marca 2008 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Belgia Steve Darcis 3:6, 6:7(5)
Finalista 6. 12 października 2008 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Argentyna David Nalbandian 2:6, 7:5, 3:6
Zwycięzca 3. 26 października 2008 Francja Lyon (2) Dywanowa (hala) Francja Julien Benneteau 6:3, 6:7(5), 6:1
Finalista 7. 7 czerwca 2009 Francja French Open, Paryż Ceglana Szwajcaria Roger Federer 1:6, 6:7(1), 4:6
Zwycięzca 4. 19 lipca 2009 Szwecja Båstad (1) Ceglana Argentyna Juan Mónaco 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 5. 14 lutego 2010 Holandia Rotterdam (1) Twarda (hala) Rosja Michaił Jużny 6:4, 2:0 krecz
Finalista 8. 25 kwietnia 2010 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Fernando Verdasco 3:6, 6:4, 3:6
Finalista 9. 6 czerwca 2010 Francja French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 4:6, 2:6, 4:6
Finalista 10. 18 lipca 2010 Szwecja Båstad Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 5:7, 6:3, 2:6
Zwycięzca 6. 14 listopada 2010 Francja Paryż Twarda (hala) Francja Gaël Monfils 6:1, 7:6(1)
Zwycięzca 7. 9 stycznia 2011 Australia Brisbane Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6:3, 7:5
Zwycięzca 8. 13 lutego 2011 Holandia Rotterdam (2) Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 6:3, 3:6, 6:3
Zwycięzca 9. 20 lutego 2011 Francja Marsylia Twarda (hala) Chorwacja Marin Čilić 6:7(8), 6:3, 6:3
Zwycięzca 10. 17 lipca 2011 Szwecja Båstad (2) Ceglana Hiszpania David Ferrer 6:2, 6:2

Gra podwójna (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–0)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (1–1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (0–0)
Ceglana (1–1)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 13 lipca 2008 Szwecja Båstad Ceglana Szwecja Jonas Björkman Szwecja Johan Brunström
Curaçao (terytorium) Jean-Julien Rojer
6:2, 6:2
Finalista 1. 19 lipca 2009 Szwecja Båstad Ceglana Szwecja Robert Lindstedt Czechy Jaroslav Levinský
Słowacja Filip Polášek
6:1, 3:6, 7-10

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 1R 1R 2R 1R 4R 0 / 6 5–6
Francja French Open 1R 2R 1R 1R 3R F F QF 0 / 8 19–8
Wielka Brytania Wimbledon 3R 1R 1R 1R 3R 2R 4R QF 3R 0 / 9 14–9
Stany Zjednoczone US Open 2R 1R 2R 3R 2R 1R QF QF 0 / 8 13–8
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 31 N/A
Bilans spotkań 1–1 2–2 2–4 3–4 1–3 2–3 3–3 14–4 14–4 9–3 N/A 51–31

Przypisy

  1. Robert Pałuba: Federer i Söderling wycofali się z turnieju w Szanghaju (pol.). sportowefakty.pl, 23 września 2011. [dostęp 29 stycznia 2013].
  2. Anita Pokorska: Pęknięta struna: Kolos z Tibro (pol.). sportowefakty.pl, 29 listopada 2012. [dostęp 29 stycznia 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]