Ivo Karlović

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ivo Karlović
Ivo Karlović
Państwo  Chorwacja
Miejsce zamieszkania Zagrzeb
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1979
Zagrzeb
Wzrost 211 cm
Masa ciała 104 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Petar Popovic
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 14 (18 sierpnia 2008)
Australian Open 4R (2010)
Roland Garros 3R (2014)
Wimbledon QF (2009)
US Open 3R (2003, 2008, 2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 44 (10 kwietnia 2006)
Australian Open SF (2010)
Roland Garros 2R (2004, 2011)
Wimbledon 3R (2005)
US Open 2R (2004, 2007, 2011)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ivo Karlović (ur. 28 lutego 1979 w Zagrzebiu) – chorwacki tenisista, zwycięzca turniejów rangi ATP World Tour w singlu i deblu, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Aten.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku rozpoczął karierę tenisową.

Początkowo grywał w turniejach z serii ITF Futures oraz ATP Challenger Tour.

W 2004 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Atenach w konkurencji gry pojedynczej. Awansował w zawodach do 3 rundy, po wcześniejszych zwycięstwach z Andreim Pavelem i Arnaudem Clémentem. Odpadł po porażce z Carlosem Moyą.

Pierwszy finał zawodów ATP World Tour osiągnął w roku 2005 na trawiastych kortach w Londynie (Queen's), eliminując m.in. Lleytona Hewiitta i Thomasa Johanssona. Spotkanie finałowe przegrał z Andym Roddickiem. Na początku 2006 roku Karlović odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w turnieju ATP World Tour, podczas rywalizacji deblowej w Memphis. W rundzie finałowej pokonał razem z Chrisem Haggardem Amerykanów Jamesa Blake'a i Mardy'ego Fisha.

W lutym 2007 roku Chorwat doszedł do finału w San José. Mecz o tytuł przegrał z Andym Murrayem. W kwietniu Karlović wygrał swój pierwszy turniej z cyklu ATP World Tour w singlu, podczas rywalizacji na ziemnych kortach w Houston. Po drodze wyeliminował Tommy'ego Haasa, a w finale wynikiem 6:4, 6:1 Mariano Zabaletę. Latem Chorwat triumfował w Nottingham, na nawierzchni trawiastej. W drodze po tytuł pokonał m.in. Dmitrija Tursunowa, a w rundzie finałowej Arnauda Clémenta. W październiku Karlović zwyciężył w halowych rozgrywkach w Sztokholmie, po wygranej w finale nad Thomasem Johanssonem. Tegoż samego roku osiągnął ponadto finał gry podwójnej w Indianapolis, partnerując Tejmurazowi Gabaszwilemu.

Czwarty singlowy tytuł Karlović wywalczył w czerwcu 2008 roku w Nottingham, broniąc tym samym zwycięstwa z 2007 roku. Chorwat po drodze pokonał m.in. w półfinale Gaëla Monfilsa, a w finale Fernando Verdasco. Rok później Karlović osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał turnieju wielkoszlemowego, podczas Wimbledonu. Wyeliminował wcześniej dwóch zawodników z czołowej "dziesiątki" rankingu, Jo-Wilfrieda Tsongę i Fernando Verdasco; przegrał z Rogerem Federerem. W połowie sierpnia 2008 roku osiągnął najwyższą pozycję rankingową - nr 14.

W styczniu 2010 roku wraz z Dušanem Vemiciem doszedł do półfinału wielkoszlemowego Australian Open. Chorwacko-serbska para pokonała po drodze m.in. debel Łukasz Kubot-Oliver Marach oraz parę Lukáš Dlouhý-Leander Paes. W tego samego roku Karlović doszedł do finału singla w Delray Beach. Spotkanie finałowe przegrał z Ernestsem Gulbisem.

Piąty singlowy tytuł tenisista chorwacki wywalczył po pięciu latach, w lipcu 2013 roku w Bogocie. W finale pokonał Alejandro Fallę.

W lutym 2014 roku Karlović doszedł do finału turnieju w Memphis, w którym uległ Keiemu Nishikoriemu. W maju przegrał w meczu mistrzowskim zawodów w Düsseldorfie wynikiem 2:6, 6:7(4) z Philippem Kohlschreiberem. W lipcu zanotował kolejny finał singlowy – w Newport przegrał 3:6, 7:6(4), 6:7(3) z Lleytonem Hewittem. W tym samym miesiącu Karlović był uczestnikiem finału w Bogocie, w którym uległ Bernardowi Tomiciowi.

Od roku 2000 Karlović jest reprezentantem Chorwacji w Pucharze Davisa. Do końca 2012 rozegrał dla zespołu 25 meczów (singiel i debel), z których w 13 wygrywał.

Karlović jest najwyższym zawodnikiem w gronie stu najlepszych tenisistów od wprowadzenia rankingu światowego w 1973 - mierzy 211 cm. Potężnemu wzrostowi zawdzięcza nieprzeciętne możliwości serwisowe. Jest w czołówce klasyfikacji graczy w liczbie zaserwowanych asów. Był też rekordzistą w prędkości serwisu.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (5)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Argentyna Mariano Zabaleta 6:4, 6:1
2. 2007 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Francja Arnaud Clément 3:6, 6:4, 6:4
3. 2007 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Szwecja Thomas Johansson 6:3, 3:6, 6:1
4. 2008 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Hiszpania Fernando Verdasco 7:5, 6:7(4), 7:6(8)
5. 2013 Kolumbia Bogota Twarda Kolumbia Alejandro Falla 6:3, 7:6(4)
Finalista (7)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2005 Wielka Brytania Londyn (Queen's) Trawiasta Stany Zjednoczone Andy Roddick 6:7(7), 6:7(4)
2. 2007 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray 7:6(3), 4:6, 6:7(2)
3. 2010 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Łotwa Ernests Gulbis 2:6, 3:6
4. 2014 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Japonia Kei Nishikori 4:6, 6:7(0)
5. 2014 Niemcy Düsseldorf Ceglana Niemcy Philipp Kohlschreiber 2:6, 6:7(4)
6. 2014 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Australia Lleyton Hewitt 3:6, 7:6(4), 6:7(3)
7. 2014 Kolumbia Bogota Twarda Australia Bernard Tomic 6:7(5), 6:3, 6:7(4)

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2006 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Republika Południowej Afryki Chris Haggard Stany Zjednoczone James Blake
Stany Zjednoczone Mardy Fish
0:6, 7:5, 10-5
Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Rosja Tejmuraz Gabaszwili Argentyna Juan Martín del Potro
Stany Zjednoczone Travis Parrott
6:3, 2:6, 6-10

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 1R 1R 1R 3R 2R 4R 1R 3R 1R 1R 0 / 11 9–11
Francja French Open 1R 1R 2R 2R 1R 1R 1R 1R 3R 0 / 9 4–9
Wielka Brytania Wimbledon 3R 4R 1R 1R 1R 1R QF 2R 2R 1R 0 / 10 11–10
Stany Zjednoczone US Open 3R 1R 2R 1R 1R 3R 1R 3R 1R 2R 2R 0 / 11 9–11
Bilans spotkań 4–2 4–4 1–4 1–4 1–4 4–4 5–4 3–1 3–4 3–4 1–2 3–4 N/A 33–41
  • W latach 2000–2002 nie zakwalifikował się do turnieju wielkoszlemowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]