Gromoboj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gromoboj
Gromoboj
Historia
Stocznia Zakłady Bałtyckie, Petersburg
Położenie stępki 20 maja 1898
Wodowanie 8 maja 1899
 WMF Rosji
Wejście do służby październik 1900
Wycofanie ze służby 1922
Los okrętu złomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa - 12 455 ton
pełna - 15 700 ton
Długość 146,6 m
Szerokość 20,9 m
Zanurzenie 7,9 m
Prędkość 20 węzłów
Zasięg 8100 Mm przy prędkości 10 w.
Załoga 874 (927 w 1904)
Napęd
3 pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy łącznej 15 496 KM, 32 kotły parowe wodnorurkowe Belville, 3 śruby napędowe
Uzbrojenie
4 x 203 mm (4xI),
16 x 152 mm (16xI),
24 x 75 mm (24xI),
12 x 47 mm (12xI),
18 x 37 mm (18xI),
2 ckm 7,62 mm,
4 wt 381 mm (stan na 1904; patrz w artykule)

Gromoboj (Громобой) - rosyjski krążownik pancerny z okresu wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Był to trzeci i ostatni z linii rozwojowej rosyjskich krążowników pancernych, przeznaczonych dla służby na Dalekim Wschodzie. Stanowił dalsze rozwinięcie i ulepszenie konstrukcji krążownika "Rossija", odróżniając się od niego przed wszystkim lepszą osłoną artylerii i zmianami w napędzie (trzy maszyny parowe o równej mocy zamiast dwóch głównych i jednej dla prędkości ekonomicznej). Mimo to, w porównaniu z zagranicznymi okrętami jego słabym punktem była ogólna koncepcja konstrukcyjna, wywodząca się jeszcze z krążownika "Riurik", z opancerzeniem burt o małej powierzchni (pas pancerny o małej wysokości) i artylerią głównego kalibru umieszczoną w stanowiskach na burtach, przez co salwę burtową okrętu stanowiła jedynie połowa artylerii, podczas gdy na świecie już powszechnie stosowano na okrętach tej klasy główną artylerię w wieżach. Zaletą był wielki zasięg pływania, odpowiedni dla planowanych działań krążowniczych. Do 1907 okręt klasyfikowany był w Rosji jako krążownik I rangi.

Okręt zaprojektowany i zbudowany został w stoczni Zakładów Bałtyckich w Petersburgu. Oficjalne położenie stępki miało miejsce 20 maja 1898 (7 maja według kalendarza juliańskiego), wodowano go 8 maja 1899 (26 kwietnia), budowę ukończono i okręt wszedł do służby we flocie rosyjskiej w październiku 1900.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Okręt wszedł w skład Eskadry Oceanu Spokojnego i w lipcu 1901 został przebazowany do Władywostoku. Po drodze, w maju 1901 złożył kurtuazyjną wizytę w Australii z okazji ceremonii zwołania pierwszego parlamentu federalnego.

Podczas wojny japońsko-rosyjskiej wchodził w skład władywostockiego oddziału krążowników. Wraz z dwoma pozostałymi krążownikami pancernymi budowy Zakładów Bałtyckich prowadził działania rajderskie na japońskich liniach komunikacyjnych. Odniósł uszkodzenia w bitwie pod Ulsan z japońskimi krążownikami 14 sierpnia 1904 (91 zabitych, 185 rannych). Podczas remontu działa 75 mm zastąpiono 6 działami 152 mm (wg innych źródeł, 4). Podczas dalszych działań wojny, nie uczestniczył w starciach, podobnie jak pozostałe władywostockie krążowniki. 24 maja 1905 został uszkodzony na minie koło wyspy Russkij, po czym był remontowany do września.

Po wojnie, został przebazowany w kwietniu 1906 na Morze Bałtyckie. Do 1911 przechodził remont kapitalny w Kronsztadzie. Brał udział w I wojnie światowej, bazując na Bałtyku. Był już wówczas przestarzały i nie uczestniczył w starciach z flotą niemiecką. Między innymi, uczestniczył w operacjach minowania. W latach 1915-1916 został przezbrojony i wzmocniono jego artylerię główną do 6 dział 203 mm (w miejsce dwóch dział 152 mm w kazamatach). Po bolszewickiej rewolucji październikowej w Rosji, w listopadzie 1917 przeszedł z Helsinek do Kronsztadu (pochód ten posłużył za wzór dla późniejszego "lodowego pochodu" sił głównych Floty Bałtyckiej). W 1918 okręt odstawiono do rezerwy. W 1922 został sprzedany na złom do Niemiec, ale podczas holowania został wyrzucony na brzeg w awanporcie w Lipawie i rozbił się, po czym został następnie rozebrany na miejscu.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • zapas paliwa: 1756 t (normalnie) - 2400 t (maksymalnie) węgla

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

1900-1904[edytuj | edytuj kod]

  • 4 działa kalibru 203 mm Canet w kazamatach na dziobie i odkrytych stanowiskach na rufie
    • długość lufy L/45 (45 kalibrów), masa pocisku 88 kg, donośność 11 850 m,
  • 16 dział kaliber 152 mm Canet w kazamatach oraz stanowiskach na dziobie i rufie
    • długość lufy L/45 kalibrów, masa pocisku 41,5 kg, donośność 11 100 m
  • 24 działa 75 mm Canet (L/50)
  • 12 dział 47 mm Hotchkiss
  • 18 dział 37 mm Hotchkiss
  • + 2 działa 63,5 mm Baranowskiego dla oddziałów desantowych
  • 2 ckm 7,62 mm Maxim
  • 4 stałe wyrzutnie torpedowe 381 mm
  • 2 kutry parowe z wyrzutniami min kalibru 254 mm

1915-1919[edytuj | edytuj kod]

  • 6 dział kalibru 203 mm Canet w kazamatach i odkrytych stanowiskach
  • 20 dział kaliber 152 mm Canet (L/45)
  • 4 działa 75 mm (L/50)
  • 4 działa 47 mm Hotchkiss
  • 2 ckm 7,62 mm Maxim
  • 2 stałe wyrzutnie torpedowe 457 mm (podwodne)
  • 200 min

Opancerzenie[edytuj | edytuj kod]

(stal Harveya)

  • pas burtowy: 152 mm (długość x wysokość - 91,5 x 2,36 m)
  • pokład pancerny: 37-76 mm
  • kazamaty: 121 mm (51 mm od góry)
  • stanowisko dowodzenia: 305 mm
  • ogólna masa pancerza - 2097 t (17% konstrukcji)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]