Homoseksualizm w krainie półksiężyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Homoseksualizm w krainie półksiężyca
A Jihad for Love
Gatunek film dokumentalny
Data premiery 9 września 2007 r.
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
 Francja
 Niemcy
 Australia
Język angielski, arabski, hindi, perski, urdu, francuski
Czas trwania 81 minut
Reżyseria Parvez Sharma
Scenariusz Parvez Sharma
Muzyka Sussan Deyhim, Richard Horowitz
Zdjęcia Berke Bas, David W. Leitner, Parvez Sharma
Montaż Juliet Weber
Produkcja Sandi Simcha Dubowski
Dystrybucja Stany Zjednoczone First Run Features

Homoseksualizm w krainie półksiężyca (ang. A Jihad for Love, dosł. Dżihad o miłość) – dokumentalny film w reżyserii Parveza Sharmy z 2007 roku, traktujący o homoseksualizmie w dwunastu krajach islamskich – m.in. w Iranie, Turcji, Egipcie i Pakistanie, w których homoseksualizm jest traktowany jako poważne wykroczenie przeciw prawu boskiemu, bywa karany wieloletnim więzieniem, a nawet torturami i śmiercią.

Autor realizował swój film przez sześć lat. Głównymi bohaterami są muzułmańscy geje i lesbijki – z różnych warstw społecznych, w różnym stopniu pogodzeni ze swoją orientacja seksualną, żyjący we własnych krajach lub na emigracji.

Bohaterowie filmu chcą pozostać religijnymi muzułmanami, słyszą jednak od współwyznawców, iż kochając swoich partnerów, popełniają czyn haniebny, który wyłącza ich ze wspólnoty wiernych. Usiłują wypracować własną postawę wobec Boga i religii w kontekście własnej orientacji homoseksualnej. Część z nich nie widzi innego wyjścia i nagina się do heteroseksualizmu. Inni odnajdują się w ruchach sufickich lub sami dokonują interpretacji fragmentów Koranu, w których przywoływany jest dyskurs na temat homoseksualizmu (historia Lota). Jest również bohater, który idąc o krok dalej próbuje do takiego własnego rozumienia Koranu przekonać innych. Homoseksualiści muzułmańscy często postulują ponowne otwarcie bram idżtihadu, czyli podjęcie od nowa wysiłku interpretacji wspomnianych wersetów Koranu[1].

W filmie przywołana jest również tzw. sprawa kairska 52 (Cairo 52) – 11 maja 2001 roku w jednym z gejowskich klubów w Kairze władze aresztowały pięćdziesięciu dwóch mężczyzn pod zarzutem nieprzyzwoitego zachowania. Mężczyzn przetrzymywano w dwóch celach bez łóżek, a ich personalia podano do publicznej wiadomości.

W Polsce film zaprezentowano po raz pierwszy 18 maja 2008 r. podczas Planete Doc Review w Warszawie[2].

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Autor filmu, Parvez Sharma, jest muzułmaninem pochodzącym z Indii, otwarcie przyznającym się do orientacji homoseksualnej, dla którego realizacja tego dokumentu była odpowiedzią na publiczną wypowiedź prezydenta Iranu w 2007 roku, który stwierdził, iż w jego kraju nie ma homoseksualistów[3][4]. Reżyser wierzy przy tym, iż kiedyś główny nurt islamu będzie wykazywał większą tolerancję i otwartość na wszelką różnorodność stwierdzając, że "Islam jest religią ponad miliarda ludzi, istniejącą od trzynastu stuleci, która została uprowadzona przez niezmiernie małą i czasem głośną mniejszość"[5].

Producentem filmu jest Sandi Simcha Dubowski znany z reżyserii wcześniejszego dokumentu pt. Drżąc przed Bogiem (Trembling before G-d 2001), poruszającego podobną tematykę homoseksualistów w środowisku ortodoksyjnych Żydów izraelskich.

Recenzje[edytuj | edytuj kod]

Film zdobył uznanie wśród krytyków i widzów, przynosząc autorom szereg nagród na festiwalach filmowych. Według recenzentów wartość filmu podniosła reżyseria, której udało się uniknąć zbędnego patosu czy celowego wywoływania kontrowersji[1].

Głośny obraz Parveza Sharmy jest pierwszym dokumentem, który szerzej przedstawia i analizuje kwestię homoseksualizmu w świecie islamu. Nigdy jeszcze nie zrealizowano filmu tak odważnie i przejmująco opowiadającego o gejach i lesbijkach, walczących o prawo do kochania i do wyrażania własnej tożsamości. Jest to poruszający portret tych, którzy nieustannie muszą prowadzić osobistą wojnę o godność, równość wobec prawa, a czasem nawet o życie. W wielu państwach islamskich, takich jak Iran, Arabia Saudyjska, czy Bangladesz, homoseksualizm jest bowiem traktowany jako poważne wykroczenie przeciw prawu boskiemu. Co staje się jednoznaczne z tym, że może on być karany wieloletnim więzieniem, torturami, a nawet karą śmierci. (...) Poznajemy tu bohaterów, którzy szczerze opowiadają o swoich dramatycznych doświadczeniach i o ciągłej konieczności dokonywania tragicznych wyborów. Niektórzy z nich mogą walczyć o swoje prawa publicznie, inni swoją świętą wojnę prowadzą anonimowo. Każdy z nich jednak pragnie przede wszystkim normalnego życia. I głęboko wierzy w Allaha, którego nadinterpretowane słowa mogą skazać ich na wygnanie z ojczyzny lub śmierć.

Planete Doc Review[6]


Ważnym pytaniem dla twórców "A Jihad for Love" jest kwestia powodów dla których bohaterowie tego dokumentu chcą ciągle pozostać członkami wspólnoty religijnej, która w tak radykalny sposób ich odrzuca. Bohaterowie prowadzą – jak sami to artykułują – "większy jihad", który jest ich wewnętrznym zmaganiem się z ich tożsamością, ze społeczeństwem i z islamem. W pierwszej kolejności określają się jako muzułmanie, dopiero w drugiej kolejności jako homoseksualiści, starając się przez to powiedzieć, iż dla nich islam (tak jak i pozostałe monoteistyczne religie) jest czymś więcej, niż tylko zakazem homoseksualizmu.

Łukasz Czajka, recenzja w serwisie europa21.pl[4]


Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Marta Minakowska Recenzja filmu: Jihad For Love w serwisie arabia.pl, dostęp 2008-06-18
  2. Notatka w dziale Wydarzenie tygodnia, "Wprost" nr 19/2008 (1324)
  3. W Iranie nie ma homoseksualistów?
  4. 4,0 4,1 Łukasz Czajka, notatka w serwisie europa21.pl (www.europa21.pl/Article12264.html), 2008-06-12
  5. "You have to understand, that Islam is a religion of more than a billion people, one more than 13 centuries old, that has been hijacked by an extremely small and sometimes loud minority" w Matthew Hays Act of Faith: A Film on Gays and Islam, internetowe wydanie "The New York Times", dostęp 2008-06-19
  6. Notatka o filmie w serwisie "Planete Doc Revew", dostęp 2008-06-18

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]