Penalizacja kontaktów homoseksualnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sytuacja prawna osób homo-biseksualnych na świecie
Sytuacja prawna osób homo- i biseksualnych na świecie

Kontakty homoseksualne legalne

     Małżeństwo osób tej samej płci

     Rejestrowane związki partnerskie lub konkubinaty

     Uznawanie małżeństw osób tej samej płci zawartych za granicą

     Ograniczone uznawanie małżeństw osób tej samej płci na poziomie federalnym

     Związki jednopłciowe nieuznawane prawnie

Kontakty homoseksualne nielegalne

     Ograniczenie swobody wypowiedzi

     De jure nielegalne, de facto nie wszczyna się postępowania

     Kara więzienia

     Dożywotnie pozbawienie wolności

     Kara śmierci

Współcześnie prawo przewidujące kary w za kontakty homoseksualne jest obecne w 77 krajach i terytoriach świata. W 47 krajach i terytoriach karane są zarówno kontakty między kobietami, jak i mężczyznami, a w 30 tylko kontakty seksualne między mężczyznami. Prawa te są obecne w krajach Afryki, Azji[1], niewielkich państwach Oceanii, Ameryki Środkowej oraz w Europie (Czeczenia).

Rodzaj kary jest zróżnicowany, w zależności od kraju. Najwyższym wymiarem kary za kontakty homoseksualne jest kara śmierci, zapisana w systemach prawnych następujących krajów: Afganistan[2], Arabia Saudyjska, Czeczenia, Iran, Jemen, Mauretania, Somalia, Sudan, Zjednoczone Emiraty Arabskie (z wyjątkiem emiratu Dubaj, gdzie za stosunek homoseksualny grozi 10 lat więzienia), w Nigerii (12 stanów). Amnesty International notuje także tortury, okrutne i nieludzkie traktowanie (w tym kary cielesne, gwałty i przymusowe terapie konwersyjne), ataki na obrońców praw człowieka należących do mniejszości seksualnych (np. FannyAnn Eddy), odmowa legalizacji organizacji osób LGBT, więzienie i inne formy dyskryminacji[3].

Kary za kontakty homoseksualne są potepiane przez Komitet Praw Człowieka ONZ, Human Rights Watch i Amnesty International i inne organizacje praw człowieka i obywatela, oraz przez przywódców państw[4] i organizacji religijnych[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hiszpański konkwistador Vasco Núñez de Balboa karze śmiercią Indian za seks homoseksualny przez zjedzenie żywcem przez psy wojenne, Ameryka, 1594 rok.
Rycerz von Hohenberg ze swoim giermkiem spalony na stosie za kontakty homoseksualne, Zurych, 1482.

Starożytność i średniowiecze[edytuj | edytuj kod]

Najstarszy zachowany zapis penalizujący kontakty homoseksualne pochodzi z kodeksu Asyrii z 1075 roku p.n.e., który za stosunek seksualny pomiędzy mężczyznami przewidywał karę kastracji[6].

W krajach zachodnich karalność kontaktów homoseksualnych była konsekwencją rozprzestrzeniania się[7] i wizji świata podyktowanej przez religie abrahamiczne, np. chrześcijaństwo i judaizm, które odnoszą się do homoseksualizmu w Księdze Kapłańskiej (18,22 i 20,13)[8]. Według najczęściej przyjmowanej interpretacji (i niegdyś jedynej), ten cytat potępia kontakty homoseksualne, twierdząc, że kontakty homoseksualne będą ukarane śmiercią (przez niejasnego agensa - Boga, wyznawców danej religii lub innego).

Historycznie fragmenty te były cytowane przez chrześcijan i żydów jako uzasadnienia prześladowania osób homoseksualnych na przestrzeni wieków[9]. Instytucje kościelne żądały za homoseksualizm kary śmierci (podczas soboru laterańskiego w 1179).

W roku 342 chrześcijański cesarz rzymski Konstans wydał ustawę zakazującą kontaktów homoseksualnych, tolerowanych lub akceptowanych wcześniej w świecie grecko-rzymskim. Paradoksalnie, źródła historyczne potwierdzają że sam władca znany był ze swoich skłonności do osób tej samej płci[10].

Cesarz Teodozjusz nałożył na homoseksualistów w 390r. karę śmierci przez spalenia na stosie. Wcześniej czyniąc chrześcijaństwo religią państwową, której niewyznawanie groziło torturami i prześladowaniem. W 533r. bizantyjski cesarz Justynian, który wykorzystywał chrześcijaństwo do umacniania władzy, nałożył na homoseksualizm karę kastracji.[11]

Jak dowodził św. Augustyn spośród wszystkich grzechów najgorszy jest grzech przeciw "naturze", bo "pożycie samo jest tu pogwałcone, a przecież winno ono być z Bogiem; bo perwersyjną lubieżnością plami się naturę, której On sam jest Twórcą". Za grzech taki uchodziły praktyki seksualne nie pozwalające na poczęcie: masturbacja, seks homoseksualny, seks heteroseksualny tylko dla przyjemności i inne zachowania seksualne określane łącznie mianem "sodomii", za którą chrześcijański cesarz Teodozjusz I Wielki, za namową ówczesnego biskupa Mediolanu świętego Ambrożego, w 390 roku wprowadził karę śmierci poprzez spalenie na stosie[12][13].

W 1252 św. Tomasz uznał homoseksualizm za "herezję" i "przeciwko naturze". W 1450 papież upoważnił inkwizycję do ścigania homoseksualizmu (karą był stos). W późniejszych czasach, wiele kodeksów świeckich, pod wpływem kościoła, utrzymało kary za homoseksualizm[7].

Czasy nowożytne[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od XVIII wieku rozpoczął się proces stopniowego znoszenia karalności kontaktów homoseksualnych, zwłaszcza w krajach zachodnich, w których kontakty homoseksualne niemal zawsze były karane de facto lub de jure. Polska była krajem, który nigdy nie miał prawa każącego osoby homoseksualne, poza okresem zaborów[14]. Pierwszym krajem na świecie, który depenalizował akty homoseksualne, była Francja w 1791 roku.

Krajami, który powróciły do karania homoseksualizmu po wcześniejczym czasie niekarania są:

  •  Indie (2013) de jure, wcześniej dekryminalizacji w 2009
  •  Belize (2003), po wcześniejszej dekryminalizacji w 1988

były:

  •  ZSRR (1933), po wcześniejszej dekryminalizacji w 1922

Stan obecny[edytuj | edytuj kod]

Obecnie kontakty homoseksualne są karalne na następujących państwach lub terytoriach:

Między mężczyznami albo kobietami[edytuj | edytuj kod]

W Afryce:

W Ameryce:

W Azji:

W Europie:

W Oceanii:

Między mężczyznami[edytuj | edytuj kod]

W Afryce:

W Ameryce:

W Azji:

W Oceanii:

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Jak podkreślają organizacje broniące praw człowieka, jakakolwiek forma dyskryminacji osób o orientacji homo- czy biseksualnej jest łamaniem tychże praw[16][17][18][19]. Kryminalizacja kontaktów homoseksualnych poprzez skazywanie kobiet i mężczyzn za podejmowanie dobrowolnych stosunków seksualnych z osobami tej samej płci stanowi według Amnesty International poważne pogwałcenie praw człowieka - w tym prawa do prywatności, wolności od dyskryminacji, wolności ekspresji, prawa do stowarzyszeń. Kryminalizacja kontaktów homoseksualnych została potępiona m.in. przez Komitet Praw Człowieka, Rada Gospodarcza i Społeczna ONZ, a także Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet[3][20][21]. Organizacje broniące praw człowieka, w tym Komitet Praw Człowieka ONZ (od 1999 roku), wzywają państwa nie tylko do usunięcia przepisów penalizujących stosunki homoseksualne, lecz także do włączania do konstytucji zakazu dyskryminacji ze względu na orientację seksualną[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Promoting lesbian, gay, bisexual and transgeder rights overseas (10/07/2006)
  2. Po obaleniu reżimu talibów w 2001 r. przywrócono poprzednio obowiązujący kodeks karny, przewidujący za kontakty homoseksualne "jedynie" karę długoletniego pozbawienia wolności. Niemniej jednak równolegle z tym kodeksem obowiązuje islamskie prawo religijne, w myśl którego kontakty homoseksualne powinny być karane śmiercią.
  3. 3,0 3,1 3,2 AI: Prawa człowieka a orientacja seksualna
  4. http://www.huffingtonpost.com/2011/10/30/david-cameron-gay-rights-uk-aid-_n_1066177.html
  5. http://www.pinknews.co.uk/2014/10/09/nigerian-archbishop-tells-government-stop-punishing-gays/
  6. Ancient History Sourcebook: The Code of the Assura, c. 1075 BCE
  7. 7,0 7,1 http://www.academia.edu/5881222/%C5%B9r%C3%B3d%C5%82a_i_konsekwencje_heteroseksizmu_The_Sources_and_Consequences_of_Heterosexism_
  8. Nie będziesz obcował z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą. To jest obrzydliwość (...). Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą, popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie ściągnęli.
  9. The Sensibilities of Our Forefathers The History of Sodomy Laws in the United States
  10. Aleksander Krawczuk: Poczet cesarzy rzymskich. Warszawa: Iskry, 2006, s. 593. ISBN 83-207-1489-3.
  11. http://www.academia.edu/5881222/%C5%B9r%C3%B3d%C5%82a_i_konsekwencje_heteroseksizmu_The_Sources_and_Consequences_of_Heterosexism_
  12. Wilhelm Ensslin, "Die Religionspolitik des Kaisers Theodosius des Grossen", Munich, 1953. In: Sitzungsberichte der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Philosophisch-historische Klasse, Year 1953, No. 2.
  13. The Historic Origins of Church Condemnation of Homosexuality
  14. http://www.gwir.pl/porady/porady-zdrowotno-lekarskie/372/homoseksualizm-na-przestrzeni-historii/
  15. Brak przepisów wyraźnie zakazujących kontaktów homoseksualnych, ale osoby LGBT są skazywane za aktywność seksualną na podstawie przepisów o rozwiązłości, prostytucji i moralności.
  16. Human Rights Education Associates: Sexual Orientation and Human Rights
  17. Human Rights and Sexual Orientation and Gender Identity (ang.). Amnesty International. [dostęp 10 grudnia 2010].
  18. HRW: LGBT rights
  19. India: Call on National Human Rights Commision to end psychatric abuse against homosexual
  20. Fiji: Sodomy Law Convictions Violate Constitution
  21. Frank Namangale: legalize homosexuality says human rights body (ang.). W: The Daily News (Malawi) [on-line]. www.mask.org.za. [dostęp 10 grudnia 2010].