Język urdu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
اُردو urdu
Obszar Pakistan, Indie
Liczba mówiących 60-80 mln jako jęz. ojczysty
160 mln (razem)
Ranking 19.
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki indoirańskie
  Języki indoaryjskie
   Język urdu
Pismo arabskie
Status oficjalny
język urzędowy Pakistan, Indie (Andhra Pradesh, Dżammu i Kaszmir), Fidżi (jako hindustani)
Regulowany przez National Language Authority
Kody języka
ISO 639-1 ur
ISO 639-2 urd
ISO 639-3 urd
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku urdu
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka urdu
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-urdu online
Napis Zaban-e Urdu-e Mualla (Nauka języka urdu) w stylu kaligrafii zwanym nasta'liq.

Urdu (اردو urdū) – język indoeuropejski z grupy indoaryjskiej używany obecnie przez ponad 50 milionów ludzi na subkontynencie indyjskim i przez ponad milion osób zamieszkujących poza Azją.

Urdu i hindi są językami niemal identycznymi pod względem struktury gramatycznej i podstawowego słownictwa (w tej warstwie, tj. języka potocznego, określane często jako hindustani), natomiast występują między nimi znaczne różnice leksykalne (urdu czerpie zapożyczenia z języka perskiego i arabskiego, natomiast hindi – z sanskrytu), oraz inny system pisma – hindi posługuje się indyjskim alfabetem dewanagari. Różnice te powodują, że na poziomie np. wykładu naukowego, języki te stają się wzajemnie niezrozumiałe.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki języka datowane są na XII-XIII wiek. Język rozwinął się wśród Desi (islamskich neofitów) oraz wśród wojowników pojmanych przez muzułmanów podbijających pod wodzą Mahmuda z Ghazni Półwysep Indyjski, Słowo urdu jest skrótem perskiego określenia zaban-e-ordu czyli "język wojskowy" od tureckiego słowa ordu "armia, obóz wojskowy" [1] (notabene ten sam źródłosłów mają polskie słowa "horda" lub "ordyniec"[2]).

Słownictwo urdu zawiera wiele zapożyczeń z języka arabskiego, perskiego, tureckiego oraz paszto.

Od końca XVI wieku urdu stosuje zapis w zmodyfikowanym alfabecie arabskim, z dodatkowymi znakami diakrytycznymi dla dźwięków nie występujących w języku arabskim.

W 1947 po uzyskaniu niepodległości przez Pakistan (nazwa też wywodzi się z tego języka: pakistan w urdu oznacza kraj czystości), urdu stał się tam językiem urzędowym. Urdu to także jeden z 27 języków urzędowych Indii (w stanie Dżammu i Kaszmir).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik turecko-polski, polsko-turecki WP, Warszawa 1983
  2. Słownik Wyrazów Obcych PWN