Iosif Hurko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iosif Hurko
Иосиф Владимирович Гурко
1878
1878
feldmarszałek feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1828
Nowogród Wielki
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1901
Sacharowo
Przebieg służby
Lata służby 1846 – 1894
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Pułk Huzarów Jego Wysokości, 29 Czernichowski Pułk Piechoty, 4 Mariupolski Pułk Huzarów, Lejb-Gwardyjski Pułk Grenadierów Konnych
Główne wojny i bitwy Wojna krymska, Wojna rosyjsko-turecka (1877-1878)
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie)
Iosif Hurko
Generał-gubernator warszawski
Okres urzędowania od 7 czerwca 1883
do 6 grudnia 1894
Poprzednik Piotr Albiedyński
Następca Paweł Szuwałow

Iosif Władimirowicz Hurko (Gurko) (ros. Иосиф Владимирович Гурко) (ur. 16 lipca?/28 lipca 1828, w Nowogrodzie Wielkim (według innych źródeł ww wsi Burnejko w guberni mohylewskiej), zm. 15 stycznia?/28 stycznia 1901 we wsi Sacharowo w guberni twerskiej) – feldmarszałek rosyjski.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z białoruskiego rodu szlacheckiego herbu własnego. Syn generała Władimira Iosifowicza Hurki (1795-1852) i Tatiany Aleksandrowny baronówny Korff. Wychowanek Korpusu Paziów w 1846, służył w Lejb-Gwardyjskim Pułku Huzarów Jego Wysokości. Uczestnik wojny krymskiej (1853-1856). Potem dowódca w 2. Dywizji Kawalerii Gwardii. W latach 1862-1866 będąc w świcie cara wykonywał administracyjne zadania związane z z reformami włościańskimi.

W wojnie rosyjsko-tureckiej (1877-1878) dowodząc od czerwca 1877 Oddziałem Przednim wykonał w lipcu marsz – manewr za Bałkany, za co był awansowany na generała-adiutanta, we wrześniu – październiku dowódca Zachodniego Oddziału Kawalerii pod Plewną, opanował Tymawę, zajął Szipkę oraz rozbił Turków pod Uflanami. Dowódca wojsk Gwardii, 28 października zajął Tylisz czym zakończył okrążenie Plewny, zwyciężał pod Jenizagrem. Opracował plan natarcia na Bałkany zimą 1877, w listopadzie nacierając opanował pozycje wyjściowe na przedgórzu Bałkanów. W grudniu dowodząc 70-tysięcznym oddziałem sforsował Bałkany, które były do tej pory uważane za niedostępne w okresie zimowym, i zajął Sofię rozbijając wojska tureckie pod Taszkisenem – 31 grudnia 1877. Kontynuując natarcie, rozbił Turków pod Fillipopolem 15–17 stycznia 1878 i zajął Adrianopol.

W 1878 mianowany do stopnia generała kawalerii. W 1879 zostaje pomocnikiem wodza naczelnego Gwardii i Petersburskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1879-1880 pełni obowiązki generał-gubernatora Petersburga, w latach 1882-1883 był generał-gubernatorem odeskim i dowódcą Odeskiego Okręgu Wojskowego.

W latach 1883-1894 był generał-gubernatorem warszawskim i dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Kierował budową twierdz i dróg strategicznych. Zaciekły zwolennik rusyfikacji. Wyrugował język polski ze szkół i urzędów, zaostrzył cenzurę oraz prześladował unitów. Od 1886 członek rosyjskiej Rady Państwa.

W grudniu 1894 złożył prośbę o dymisję; zwolniony ze służby przez Mikołaja II został – w uznaniu zasług wojskowych – awansowany do stopnia generała-feldmarszałka. Resztę życia spędził we własnym majątku ziemskim.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Marią Andrejewną hrabianką Salias de Tournemir (1838-1906), córką znanej ówcześnie pisarki Eugenii Tour. Dzieci: Władimir (1862–1927, działacz państwowy, współpracownik ministra spraw wewnętrznych), Wasilij (1864–1937, generał kawalerii, dowódca 6-go korpusu armijnego), Dmitrij (1872–1945, generał-major, dowódca 16. dywizji kawalerii), Nikołaj (1874 – po 1901), Aleksiej (1880 – ?).

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

2 marca 2013 w Sofii został odsłonięty pomnik-popiersie Hurki, ufundowany przez władze Moskwy i wykonany przez rosyjskiego rzeźbiarza Grigorija Potockiego[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]