Kaiserliche Werft Danzig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Budynek dyrekcji Stoczni Cesarskiej w Gdańsku, 1878
Budynek dyrekcji Stoczni Cesarskiej w Gdańsku, 2011
Dawny magazyn torped[1]
Plan Stoczni Cesarskiej w Gdańsku z ok. 1896
Stocznia Cesarska w Gdańsku, ok. 1900
SMS Siegfried w doku pływającym Stoczni Cesarskiej w Gdańsku, 1903

Kaiserliche Werft Danzig (z niem. Stocznia Cesarska w Gdańsku) – była jedną z pierwszych nowoczesnych stoczni produkujących okręty wojenne w Niemczech.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jej początki sięgają 1844, kiedy rząd Królestwa Prus wykupił ziemię po obu brzegach Martwej Wisły w celu bazowania tam swojej floty, składającej się wówczas z jednego okrętu "Amazone".

Przed 1918 stocznia była jednym z głównych ośrodków budowy okrętów podwodnych dla niemieckiej floty cesarskiej. Przed zakończeniem I wojny światowej zbudowano w niej 46 U-Bootów.

Po upadku monarchii w Niemczech i zakończeniu I wojny światowej, stocznia zmieniła nazwę na Danziger Werft (Stocznia Gdańska). Znalazła się następnie na terenie Wolnego Miasta Gdańska i od 1921 została objęta zakazem Ligi Narodów produkcji materiałów wojennych na terenie miasta, co podkopało jej możliwości rozwoju. Jako niemiecki zakład państwowy podlegała wywłaszczeniu i od października 1919 prowadzona była przez miasto, po czym w 1922 została przekształcona w międzynarodową spółkę akcyjną. Po 30% akcji miały w niej firmy brytyjska i francuska, a po 20% akcji miały: polski Bank Handlowy w Warszawie i gdański bank Danziger Privat Aktienbank. Spółka używała nazwy międzynarodowej The International Shipbuilding and Engineering Company Limited, ale używano też niemieckiej nazwy Danziger Werft und Eisenwerkstatten AG, po polsku Stocznia Gdańska. Stocznia budowała początkowo głównie małe statki, jak holowniki i małe parowce towarowe, a dopiero w latach 1929-1931 otrzymała zamówienia na kilka większych statków[2].

Po wybuchu II wojny światowej i wcieleniu Gdańska do III Rzeszy, stocznia została przejęta 30 sierpnia 1940 przez państwo, pod nazwą Danziger Werft AG. W czasie wojny budowano w niej głównie U-Booty (ogółem 42 okręty typu VIIC)[2].

W marcu 1945 Gdańsk został opanowany przez żołnierzy radzieckich. Wyposażenie stoczni było w części uszkodzone na skutek działań wojennych i plądrowania, lecz już latem 1945 została przekazana władzom polskim i od lipca rozpoczęto tam prace[2]. Stocznia została przemianowana na Stocznię Nr 1. 19 października 1947 połączono ją ze Stocznią Nr 2 (dawną Stocznią Schichaua) i utworzono Stocznię Gdańską.

Okręty zbudowane w stoczni[edytuj | edytuj kod]

Okręty podwodne z II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Okręty obrony wybrzeża[edytuj | edytuj kod]

Krążowniki pancernopokładowe[edytuj | edytuj kod]

  • SMS "Freya" zwodowany 1897, wyporność 6791 t, 2 działa 210 mm, 6 dział 150 mm
  • SMS "Vineta" zwodowany 1897, wyporność 6705 t, 2 działa 210 mm, 6 dział 150 mm

Krążowniki lekkie[edytuj | edytuj kod]

Awiza i kanonierki[edytuj | edytuj kod]

  • SMS "Iltis" - zwodowany 1878
  • SMS "Seeadler" zwodowany 1893

Kanonierki[edytuj | edytuj kod]

  • SMS "Tiger" zwodowany 1899
  • SMS "Luchs" zwodowany 1899
  • SMS "Panther" zwodowany 1901

Monitory rzeczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych. kobidz.pl.
  2. 2,0 2,1 2,2 Marcin Stąporek, Stocznia Cesarska [dostęp 29-10-2010]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons