Jan Rokita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Jan Rokyta (lub Rokita) – duchowny braci czeskich.
Jan Rokita
Jan Rokita.jpg
Jan Rokita podczas Forum Ekonomicznego w Krynicy (2013)
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1959
Kraków
Prezes Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Okres urzędowania od 18 marca 2000
do 12 stycznia 2002
Poprzednik Mirosław Styczeń
Następca Artur Balazs
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 1 czerwca 2003
do 5 listopada 2005
Poprzednik Donald Tusk
Następca Donald Tusk
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jan Władysław Rokita[1][2][a] (ur. 18 czerwca 1959 w Krakowie) – polski polityk, poseł na Sejm w latach 1989–2007 (X, I, II, III, IV i V kadencji).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 80. należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów i był przewodniczącym tej organizacji na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie działał w opozycyjnym ruchu Wolność i Pokój, organizacji o profilu antykomunistycznym i pacyfistycznym. Po 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres od 23 stycznia 1982 do 2 lipca 1982. W maju 1986 został ponownie zatrzymany przez funkcjonariuszy SB. W czasie aresztowania pobrano mu siłą odciski palców, popełniono też kilka zasadniczych uchybień prawnych. Zaskarżył ich, a proces wygrał przed Sądem Najwyższym.

Działalność polityczna w latach 1989–2001[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu jako reprezentant strony solidarnościowo-opozycyjnej. W 1989 został wybrany na posła na Sejm X kadencji (tzw. Sejm kontraktowy). Był wówczas członkiem, a zarazem wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Przewodniczył również sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności MSW, która zajęła się zbadaniem archiwów dawnej Służby Bezpieczeństwa. Był autorem raportu końcowego z jej prac, zwanego „raportem Rokity”.

W 1990 był wśród założycieli Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej[3], a następnie przystąpił do Unii Demokratycznej, był przedstawicielem jej tzw. prawicowego skrzydła. W tym samym roku wybrany został do Sejmu I kadencji. W rządzie Hanny Suchockiej pełnił funkcję ministra – szefa Urzędu Rady Ministrów. Zajmował się wówczas między innymi planami reformy podziału administracyjnego.

Po upadku rządu i przedterminowych wyborach w 1993 został posłem II kadencji, ponownie z listy UD. Od 1994 należał do nowo powstałej Unii Wolności. W 1995 był współautorem Inicjatywy 3/4, mającej na celu niedopuszczenie do zwycięstwa Aleksandra Kwaśniewskiego w wyborach prezydenckich w tym samym roku. Otwarcie odżegnywał się od poparcia w wyborach Jacka Kuronia, oficjalnego kandydata UW.

W styczniu 1997 odszedł z Unii Wolności, współtworząc nowe ugrupowanie pod nazwą Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, które przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. Kandydując we wrześniu tego roku z list komitetu zorganizowanego przez Mariana Krzaklewskiego, został posłem III kadencji. W Sejmie był przewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. Współtworzył reformę samorządową rządu Jerzego Buzka. W 2000 wybrano go prezesem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, w którym zajął miejsce Mirosława Stycznia. Był przeciwnikiem kandydatury Mariana Krzaklewskiego w wyborach prezydenckich.

Działalność polityczna w latach 2001–2005[edytuj | edytuj kod]

Po powstaniu Platformy Obywatelskiej w styczniu 2001 początkowo należał do przeciwników przyłączenia się do niej Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Krytykował polityków, którzy przeszli z AWS do PO, jednak po paru miesiącach zdecydował się na akces do PO.

We wrześniu 2001 uzyskał mandat posła IV kadencji, zdobywając 20 251 głosów w okręgu krakowskim. W 2002 kandydował na prezydenta Krakowa, poniósł jednak porażkę, przegrywając z popieranym przez SLD i PSL Jackiem Majchrowskim oraz z Józefem Lassotą z Unii Wolności. Od czasu pierwszej krajowej konwencji Platformy Obywatelskiej w czerwcu 2003 do końca IV kadencji w 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu poselskiego Platformy Obywatelskiej. Ponownie pracował w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych.

Pewną popularność zapewniła Janowi Rokicie praca w komisji śledczej badającej tak zwaną aferę Rywina. Była to pierwsza komisja śledcza, której obrady transmitowano na żywo, co przyniosło duży sukces medialny. Od czasu komisji nastąpił wzrost popularności Jana Rokity, co zbiegło się z wzrostem notowań Platformy Obywatelskiej.

We wrześniu 2003 liczne komentarze wzbudziło jego sejmowe przemówienie, w którym nawoływał rząd Leszka Millera do twardego obstawania przy systemie podejmowania decyzji w Unii ustalonym traktatem nicejskim. W trakcie parlamentarnej debaty wykorzystał sformułowanie Nicea o muerte – Nicea albo śmierć. W 2004 udzielił Michałowi Karnowskiemu i Piotrowi Zarembie wywiadu-rzeki, który ukazał się w postaci książki Alfabet Rokity.

Działalność polityczna w latach 2005–2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2005 uzyskał 72 145 głosów, po raz szósty z rzędu uzyskując mandat. Na plakatach wyborczych reklamował się jako „Premier z Krakowa”. Uzyskany w 2005 mandat poselski wygasł 4 listopada 2007 wraz z końcem kadencji.

W wyborach samorządowych w 2006 kandydat Platformy Obywatelskiej na urząd prezydenta Krakowa poseł Tomasz Szczypiński zdobył 55 779 głosów (22,88%), zajmując 3. miejsce. Wyprzedzili go kandydat PiS Ryszard Terlecki z wynikiem 63 860 głosów (26,20%) oraz ubiegający się o reelekcję Jacek Majchrowski z wynikiem 103 157 głosów (42,31%). 18 listopada tego samego roku grupa krakowskich parlamentarzystów PO (w tym Jan Rokita) postanowiła poprzeć Ryszarda Terleckiego w drugiej turze, sam Jan Rokita bez zgody władz partii wystąpił w spocie wyborczym kandydata PiS na tle symboli partyjnych PO. Zarząd partii w Krakowie nie poparł oficjalnie żadnego z konkurentów.

28 stycznia 2007 ogłosił dorobek prac kierowanego przez niego tzw. gabinetu cieni PO. Uczynił to bez konsultacji ani z jego członkami, ani z władzami Platformy[4][5].

13 lipca 2007 Jan Rokita został w pierwszej instancji skazany w procesie karnym na karę grzywny 5000 zł, za nazwanie Grzegorza Wieczerzaka „bardzo znanym przestępcą”[6].

14 września tego samego roku w programie Bohater tygodnia w TVN24 ogłosił, że nie będzie kandydował w przedterminowych wyborach parlamentarnych, zapowiadając wycofanie się z życia politycznego. Decyzję tę motywował nominacją swej żony Nelli Rokity na stanowisko doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kobiet, która miała miejsce kilka godzin wcześniej[7][8].

Działalność po 2007[edytuj | edytuj kod]

10 grudnia 2007 warszawski sąd okręgowy orzekł, iż ma on przeprosić prokuratora i byłego komendanta głównego policji Konrada Kornatowskiego za to, iż opisał go jako „wyjątkowo nikczemnego prokuratora, który hańbi polską policję”[9].

W 2008 wraz z Rafałem Dutkiewiczem, Rafałem Matyją i Kazimierzem Michałem Ujazdowskim znalazł się wśród twórców portalu internetowego Polska XXI. Jesienią tego samego roku został komentatorem politycznym „Dziennika[10], a także wykładowcą w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej Ignatianum w Krakowie[11].

W związku z incydentem[12] z 10 lutego 2009 w samolocie pasażerskim Lufthansy prokurator z prokuratury w Landshut w prowadzonym postępowaniu karnym przedstawił Janowi Rokicie zarzut popełnienia czynów zabronionych w postaci zakłócenia spokoju i stawiania oporu funkcjonariuszom policji[13]. W sierpniu tego samego roku orzeczono wobec niego karę grzywny w wysokości 3 tysięcy euro[14]. Jan Rokita nie wpłacił tej kwoty, wobec czego prokurator w Niemczech uzyskał nakaz jego aresztowania w celu wykonania kary zastępczej[15].

W sierpniu 2009 zakończył współpracę z „Dziennikiem”; w marcu 2012 został felietonistą „Dziennika Polskiego[16]. W marcu 2013 ukazała się Anatomia przypadku, wywiad rzeka z Janem Rokitą przeprowadzony kilka miesięcy wcześniej przez Roberta Krasowskiego[17]. W grudniu 2013 został felietonistą tygodnika „W Sieci[18].

W 2013 komornik zajął jego wynagrodzenie za pracę na uczelni, co było konsekwencją przegranego przez niego w 2010 procesu z byłym komendantem głównym Policji Konradem Kornatowskim[19]. W tym samym roku Jan Rokita został wykluczony z PO przez jej zarząd krajowy za niepłacenie składek członkowskich[20].

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn kolejarza Tadeusza Rokity i prawniczki Adeli z domu Wajdowicz, która po swojej matce, Marii z Mederów, miała korzenie austriackie[22].

Pierwszą żoną Jana Rokity (ślub cywilny) była Katarzyna Zimmerer, dziennikarka i pisarka. Drugą żoną (ślub kościelny w obrządku katolickim) jest Nelli Rokita (posłanka VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości), Niemka pochodząca z Kirgistanu, posiadająca córkę z pierwszego małżeństwa.

Uwagi

  1. Poprzednio posługiwał się imionami Jan Maria (Zob. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 9 czerwca 2011].).

Przypisy

  1. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 9 czerwca 2011].
  2. 2,0 2,1 M.P. z 2009 r. Nr 17, poz. 223
  3. Mariusz Janicki: Jan Maria Solista. polityka.pl, 29 czerwca 2007. [dostęp 12 września 2010].
  4. Rokita przedstawił dorobek prac „gabinetu cieni”. wp.pl, 28 stycznia 2007. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  5. Tusk: Jestem przekonany, że Rokita nigdzie się nie wybiera. gazeta.pl, 28 stycznia 2007. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  6. Rokita skazany na 5 tys. grzywny. money.pl, 13 lipca 2007. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  7. Jan Rokita: Rzucam politykę z miłości do żony. dziennik.pl, 14 września 2007. [dostęp 12 lipca 2010].
  8. Rokita ogłosił, że nie wystartuje w wyborach. gazeta.pl, 14 września 2007. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  9. Sąd: Rokita musi przeprosić Kornatowskiego. gazeta.pl, 10 grudnia 2007. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  10. Jan Rokita będzie pisać dla „Dziennika”. tvn24.pl, 1 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  11. Jan Rokita wreszcie znalazł pracę. dziennik.pl, 17 czerwca 2008. [dostęp 11 czerwca 2013].
  12. Rokita: traktowali mnie z niemiecką nienawiścią do Polaka. wyborcza.pl, 11 lutego 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  13. Bawarska prokuratura ściga Rokitę. wyborcza.pl, 28 lutego 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  14. Niemcy ukarali Jana Rokitę. wp.pl, 7 sierpnia 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  15. Jan Rokita ścigany – niemiecka prokuratura wydała nakaz aresztowania. wp.pl, 14 grudnia 2009. [dostęp 14 grudnia 2009].
  16. Rokita debiutuje w „Dzienniku Polskim”. pb.pl, 2 marca 2012. [dostęp 11 czerwca 2013].
  17. Bogumił Łoziński: Przypadki Rokity. gosc.pl, 21 marca 2013. [dostęp 11 czerwca 2013].
  18. Nowy numer tygodnika „wSieci”. wsieci.pl, 26 grudnia 2013. [dostęp 2 stycznia 2014].
  19. Akademia Ignatianum: komornik dokonał zajęcia wynagrodzenia Rokity. onet.pl, 14 czerwca 2013. [dostęp 14 czerwca 2013].
  20. Jan Rokita usunięty z PO za niepłacenie składek. tvn24.pl, 11 czerwca 2013. [dostęp 11 czerwca 2013].
  21. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 31 marca 2012].
  22. Rafał Pleśniak: Wybierzmy przyszłość!. wprost.pl. [dostęp 14 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]