Leon Spinks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Leon Spinks
{{{nazwa}}}
Pseudonim "Neon" Leon
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1953
Saint Louis
Obywatelstwo Stany Zjednoczone USA
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 46
Zwycięstwa 26
Przez nokauty 14
Porażki 17
Remisy 3
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Leonard "Leon" Spinks, Jr. (ur. 11 lipca 1953 w Saint Louis w stanie Missouri[1]) – amerykański bokser kategorii półciężkiej i ciężkiej, mistrz olimpijski z 1976, zawodowy mistrz świata.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jako amator Spinks walczył w kategorii półciężkiej (do 81 kilogramów). Zdobył brązowy medal na pierwszych mistrzostwach świata w 1974 w Hawanie po przegranej w półfinale z Olegiem Korotajewem z ZSRR przez techniczny nokaut w 3. rundzie[2]. Na igrzyskach panamerykańskich w 1975 w Meksyku zdobył srebrny medal w tej kategorii, przegrywając w finale z Orestesem Pedroso z Kuby[3].

Zdobył złoty medal w wadze półciężkiej na letnich igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu, wygrywając z półfinale z Januszem Gortatem i w finale z Sixto Sorią z Kuby[1]. Jego młodszy brat Michael zdobył na tych samych igrzyskach złoty medal w wadze średniej (do 75 kg).

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. Pierwszą walkę stoczył w 1977. Po wygraniu pierwszych 5 walk z mało znanymi oponentami zremisował ze Scottem LeDoux.

13 lutego 1978 w hotelu Las Vegas Hilton w Las Vegas Spinks zmierzył się o tytuł zawodowego mistrza świata wagi ciężkiej z broniącym tytułu Muhammadem Alim. Niepodziewanie wygrał na punkty po 15 rundach. Ponieważ wybrał rewanżową walkę z Alim zamiast zmierzyć się z Kenem Nortonem, Spinks został pozbawiony tytułu przez organizację WBC i pozostał mistrzem WBA. Kolejnym uniwersalnym mistrzem wagi ciężkiej został dopiero Mike Tyson.

W rewanżu 15 września 1978 w Louisiana Superdome w Nowym Orleanie Ali odzyskał tytuł, również po wygranej na punkty w 15 rundach. Spinks niespodziewanie przegrał następną walkę z Gerriem Goetzee przez techniczny nokaut w 1. rundzie 24 czerwca 1979 w Monte Carlo. Później walczył ze zmiennym szczęściem, wygrywając m.in. z Alfredo Evangelistą przez nokaut w 5. rundzie. 12 czerwca 1981 w Detroit zmierzył się w walce o pas mistrza wagi ciężkiej WBC z Larrym Holmesem, ale przegrał przez techniczny nokaut w 3. rundzie.

Po tej walce Spinks przeniósł się do kategorii junior ciężkiej. Wygrał m.in. z Jesse Burnettem i przegrał z Carlosem De Leonem. 22 marca 1986 w Reno przegrał w walce o tytuł mistrza świata wagi junior ciężkiej organizacji WBA z Dwightem Muhammadem Qawi przez techniczny nokaut w 6. rundzie. Później Spinks nie walczył już o tytuł, kontynuując karierę aż do 1996.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Spinks w trakcie kariery bokserskiej próbował sił we wrestlingu, zdobywając nawet tytuł organizacji Frontier Martial-Arts Wrestling. Później imał się różnych zajęć. Przez jakiś czas był bezdomny[1]. Osiedlił się w Columbus w stanie Nebraska, gdzie pracował dla YMCA[4].

Jego brat Michael Spinks był m.in. zawodowym mistrzem świata wagi ciężkiej, a syn Cory Spinks mistrzem świata w wagach półśredniej i junior średniej w latach 2006-2008.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Leon Spinks (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-09-16].
  2. 1.World Championships - Havana, Cuba - August 17-30 1974 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-09-16].
  3. 7.Panamerican Games - Ciudad Mexico, Mexico - October 12-26 1975 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-09-16].
  4. Stan Grossfeld. Leon Spinks is down, not out. „Boston Globe”, 2005-12-25 (ang.). [dostęp 2012-09-16]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]